New York มหานครอ้อนรัก [อิงสิตางศุ์]อิงสิตางศุ์
บทนำ
  • Love,

    i know the meaning but I don’ Know the feeling 

    ความรัก?

    ฉันรู้ว่าหมายความว่ายังไง...แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่ามันรู้สึกแบบไหน

    .

    .

    .

    .

    .

     

     

    คนเราจะตกหลุมรักใครสักคนนั้นใช้เวลาเพียงแค่ 8 วินาทีเท่านั้น 4 วินาทีแรกคือการมองเห็นลักษณะรูปลักษณ์ภายนอกส่วนอีก 4 วินาทีที่เหลือเป็นเรื่องของความรู้สึก เหตุผลเท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คุณตกหลุมรักใครสักคน? .... บ้าไปแล้วหรือไงใครมันช่างกล้าเขียนบทความไร้สาระพรรค์นี้ออกมา” ริมฝีปากหนาขยับอ่านบทความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่เขาเปิดอ่านระหว่างพักสมองที่ถูกใช้งานไปอย่างหนักพลางส่ายหน้าไปมาอย่างเฉื่อยชาก่อนจะกดเปลี่ยนสลับหน้าจอบทความที่เจ้าตัวคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระให้กลับมาเป็นหน้าแบบบ้านที่เปิดดูไปก่อนหน้านี้แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

     

     

    เฮ้อ...ไร้สาระชะมัดเรื่องแบบนั้นมันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?” ช่างหนุ่มร่างสูงดันตัวลุกขึ้นมานั่งอีกครั้งหลังจากทิ้งตัวลงนอนเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน แววตาเซ็งโลกดูเบื่อไปเสียทุกอย่างจับจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่ข้างเตียงอีกครั้ง ถัดจากเมาส์ที่วางอยู่ด้านขวามือยังคงมีกระดาษแผ่นใหญ่ที่ถูกม้วนเอาไว้และสมุดเขียนแบบที่ยังคงออกแบบค้างไว้....

     

     

    มันเป็นภาพที่เขาออกแบบไม่เสร็จเสียที....

    งานที่มีกำหนดส่งในวันพรุ่งนี้แต่เจ้าตัวกลับไม่มีกะใจที่จะทำมันให้เสร็จ....

     

     

    ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้งพลันยกมือหนาขยี้ผมสีดำขลับยาวปกคลุมใบหน้าได้รูปของตนเบาๆ ด้วยความกังวลใจ ก่อนจะเอื้อมมือหนากดตัดสายโทรศัพท์ที่สั่นรัวอยู่บนโต๊ะเขียนแบบที่ตั้งอยู่ในระยะที่ลำแขนยาวเอื้อมถึงเพื่อตัดความรำคาญ หางตาเบื่อหน่ายเสมองเจ้าของชื่อที่กระหน่ำโทรเข้ามาไม่หยุดหย่อนเพียงเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาเปิดเพลงแล้วเคลื่อนร่างของตนไปยังหน้าโต๊ะเขียนแบบอีกครั้ง

     

     

    เอาวะ! ยังไงวันนี้ก็ต้องทำให้เสร็จ! ” ชายหนุ่มบอกกับตัวเองอีกครั้งพลางควงดินสอเขียนแบบคู่ใจเพื่อเติมไฟในการทำงาน แม้จะเป็นเพียงแค่งานที่รับจ๊อบทำระหว่างเรียนแต่ด้วยความเก่งกล้าสามารถทั้งทางทฤษฎีและปฏิบัติทำให้ ภีรเจษฏ์  ทวินเดชานักศึกษาคณะสถาปัตยกรรม สาขาออกแบบตกแต่งภายในได้รับความไว้วางใจจากลูกค้าให้ออกแบบการตกแต่งของบ้านและคอนโดในหลายๆ ครั้ง

     

     

    ทว่าความเก่งระดับพรจากพระเจ้ากลับสร้างบาปกรรมให้แก่ชายหนุ่มอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะฝีมือที่สั่งสมมาตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนทำให้ผลงานหลายๆ อย่างของเขาโดนใจอาจารย์ประจำภาควิชาเข้าอย่างจัง และงานที่ค้างอยู่ในตอนนี้ก็เป็นคำสั่งมาจากเบื้องบนที่มีเกรดเป็นเดิมพัน แม้จะได้เงินเป็นค่าตอบแทนแต่ไม่ว่ายังไงชายหนุ่มก็ไม่คิดว่างานนี้มันคุ้มค่าเอาเสียเลย...

     

     

    ทำงานกับคนที่สนิทกันดีน่ารำคาญจะตายไป

     

     

    ที่สำคัญยิ่งกว่าการทำงานเสริมหารายได้ของนักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบก็คือ การฝึกงาน” จนถึงตอนนี้เพื่อนร่วมคณะของเขาต่างพากันเดินเข้าสถานที่ปฏิบัติงานจริงมาร่วมอาทิตย์กว่าซึ่งต่างจากชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของแววตาซึมกะทือที่ยังคงนั่นนิ่งๆ ทำงานอยู่ภายในบ้านของตนเองราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้สาเหตุที่แท้จริงของเบื้องหลังการทำงานหลังขดหลังแข็งนี้ว่าเขาตัดสินใจ ดรอปเรียน” หนึ่งปีเพื่อหนีวิชาการฝึกงานสุดโหดหินที่จะต้องทำงานภายใต้คำสั่งคนอื่นโดยไม่เต็มใจ นั่นก็คือเจ้าของปลายสายที่กระหน่ำจวบจนกระทั่งตอนนี้ยังไม่ละความพยายามที่จะโทร

     

     

    เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขา...

    หล่อนรู้เรื่องนี้ก่อนใครแม้กระทั่งพ่อแม่ก็ยังไม่รู้....

     

     

    น่ารำคาญจริง! 

     

     

    ภีรเจษฏ์ ผละออกจากการวาดแบบอีกครั้งพลางพ่นลมหายใจออกอย่างนึกเหนื่อยหน่าย ขืนเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ความลับนี้คงจะแตกเข้าสักวัน แล้วเมื่อวันนั้นมาถึงแม่บังเกิดเกล้าไม่มีทางจบเรื่องนี้ง่ายๆ แน่มันอาจจะเป็นวันสุดท้ายที่หัวของเขาจะยังคงตั้งอยู่บนคอ เป็นวันสุดท้ายก่อนที่เขาจะต้องอำลาจากโลกนี้ไป...

     

     

    บอกวันนี้เลยดีมั้ยนะแม่อารมณ์ดีอยู่หรือเปล่า....ไม่ๆ ๆ ต้องรอพ่อกลับมาก่อนขืนบอกไปตอนนี้ได้ตายจริงๆ แน่” พูดกับตัวเองไปพลางเผลอทำหน้าขยาดไปพลางก่อนจะเสตามองโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นอีกครั้งหลังจากเงียบไปได้สักพัก...ผู้หญิงคนนี้ก็น่ารำคาญพอๆ กับปัญหาหนักอกในตอนนี้

     

     

    เจ้าหล่อคิดว่าคนอย่างเขาไม่รู้หรืออย่างไรว่าเพื่อนของเขาคนนี้นั้นกำลังต้องการอะไรอยู่ ก่อนหน้านี้เธอเคยเปรยกับเขาไว้แล้วว่าจะต้องเดินทางไปต่างประเทศเพื่อทำงานและมันต้องมีอะไรสักอย่างที่เขาจำเป็นต้องเขาไปยุ่งเป็นแน่! ....หลักสูตรที่เรียนจบภายใน 4 ปีอย่างเพื่อนสมัยเด็กของเขานั้นจะให้ไปที่ไหนในตอนนี้ก็ไม่ได้เป็นปัญหาเหมือนกับคนที่ยังเรียนไม่จบเช่นชายหนุ่ม แล้วไอ่การที่เพื่อนคนนี้กระหน่ำโทรมาแบบนี้ลางสังหรณ์ของเขามันยิ่งกู่ร้องชัดเจนมากยิ่งกว่าเดิม... โดนลากไปด้วยแหง

     

     

    ลงมาหาฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไอคนขี้เกียจ

     

     

    ข้อความที่ถูกส่งมาทำเอาคนที่ถูกตราหน้าว่าขี้เกียจถึงกับดีดตัวลุกขึ้นมาจากเตียงพลันรีบสืบเท้าก้าวออกจากห้องเดินลงบันไดไปชั้นล่างด้วยใจที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทั้งที่มือและทั่วร่างกายเย็นเสียคนเจ้าตัวคิดว่าตนนั้นสิ้นชีพไปแล้ว แต่ทว่าเหงื่อที่แตกพลักกลับเป็นเครื่องยืนยันที่ดีว่าตัวเขายังคงมีชีวิตและลมหายใจอยู่...แต่อาจจะตายวันนี้ก็ได้

     

     

    มีอะไรจะอธิบายมั้ยตาภี...รู้ใช่มั้ยว่าแม่หมายถึงเรื่องอะไร?” นั่นปะไร! สายตาพิฆาตมารจับจ้องมาที่ภีรเจษฏ์ ไม่วางตา นับตั้งแต่ผู้เป็นดั่งศาสดาเอกของบ้านหลังนี้เห็นร่างสูงสืบเท้าลงมาจากชั้นบน มองทะลุไปด้านหลังเขาเห็นสาวหน้าหวานยกมือไหว้ขอโทษพงกๆ แต่ไม่ได้เอ่ยเป็นคำพูดออกมา

     

     

    หน้าหวานกับชุดสวยนำสมัยนั่นเดิมทีก็ไม่ได้ทำให้เขาพิศวาสเจ้าหล่อนเสียเท่าไหร่ แต่วันนี้มันกลับขัดหูขัดตาเป็นพิเศษ...มันน่าฆ่าให้ตาย!

     

     

    ไม่ต้องคิดจะไปว่าเพื่อนเลย นี่ถ้าแม่ไม่ถามสิปรางค์ดูจะรู้เมื่อไหร่ว่าแกดรอปเรียน! 

     

     

    ก็....กะจะบอกอยู่” จากสถานการณ์และคำบอกกล่าวที่อาจจะดูเสียงเข้มกว่าปกติขึ้นมาหน่อยก็พอจะรู้ว่าเพื่อนรักตั้งแต่สมัยวัยกระเตาะของเขาพลั้งปากบอกออกไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่าการดรอปเรียนเพื่อหนีการฝึกงานบวกกับรับงานนอกมาทำและขี้เกียจนั้นเป็นเรื่องต้องห้ามพูด....

     

     

    บางทีการเดินทางข้ามโลกไปทำงานให้เพื่อนสาวในช่วงนี้อาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าต้องมานั่งรอความตายฟังคำบ่นอยู่บ้านในช่วงว่างงานเป็นไหนไหน



    ติดตามต่อได้ 2 ที่จ้า

    เต็มเรื่องในเว็บ >>>  https://writer.dek-d.com/aunniicuz/story/view.php?id=1855331


    เต็มเรื่อง E-book >>> http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTk1Mjk0MiI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6Ijg3MDY4Ijt9



เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in