Archive Synonyms, Archive AntonymsMellifluous
Joker (2019) - บันทึกความรู้สึกหลังดูครั้งแรก
  • [สปอยล์เต็มสูบค่ะ]
    เขียนเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2019
    * เรียกว่าเป็นบทสารภาพรักก็ไม่ผิด ต้องพิษรักเข้าเต็มที่ชนิดไร้ยาถอน หน้ามืดตามัว อวยล้วน ไม่มีความเป็นกลางค่ะ
    ** โอ้ยตายแล้ว พอนึกว่าวันครบรอบที่ตกหลุมรักอาเธอร์ เฟล็กเป็นวันที่ 6 ตุลาคมแล้วชักกระอักกระอ่วน ทำไมเป็นวันนี้กันนะ



    JOKER (2019) 
    ตรึงตรา แหลกร้าว สูญสลาย


    วันนี้ไปดูหนังกััััััััััััับเพื่อนมาค่ะ เป็นการเดินทางทีี่ปราศจากการวางแผนล่วงหน้า ดำเนินตามอารมณ์ นึกอยากไปก็รัวนิ้วส่งแชทชวน ซึ่งเพื่อนผู้แสนน่ารักก็ยินดีกระโดดลงเรือลำเดียวกันอย่างไม่อิดออด ชอบจริงเลยค่ะคนที่ไหลตามได้ทุกอย่างเนี่ย 

    สารภาพว่าไปเพราะเรื่องนี้เริ่มถูกพูดถึงกันอย่างแพร่หลายในช่วงที่ผ่านมา อีกทั้งก่อนหน้านี้โปสเตอร์โปรโมทที่แปะติดกันถ้วนทั่วเป็นรูปของสุภาพบุรุษเสรีชนในสูทแดงและเครื่องเคราตัวตลก สีแดงเป็นสีโปรดของเราเสมอค่ะ ช่วยไม่ได้ที่จะถูกดึงดูดให้เข้าหา เราที่กระหายหนังดีมาเติมเต็มสักเรื่องก็ไม่รอช้าจะเข้าไปสัมผัสประสบการณ์ของการดูผลงานทองคำชั้นเอกที่โดดเด่นพอจะเจาะลึกจับใจ แล้วนี่ก็เป็นหนึ่งในสามพันครั้งที่เราขอขอบคุณเซนส์การเลือกของตัวเองจากใจ อยากถอดหมวกโค้งเคารพให้ตัวเองในกระจกเลยทีเดียวค่ะ นี่เป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่เราได้ชมมาในปีสองพันสิบเก้า ถึงแม้เราจะไม่ได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับจักรวาลดีซีมากสักเท่าไหร่แต่ก็พอเข้าใจโครงฐานโดยคร่าวมาบ้าง ทราบว่าใครอยู่หมวดคนดีคนเลวประมาณนั้น เลยอยากแนะว่าถึงจะเป็นคนที่ไม่รู้จักประดาวีรบุรุษนามกระเดื่องอย่างแบทแมน ซูเปอร์แมน เดอะแฟลช โจ๊กเกอร์มาก่อนก็สามารถเข้าไปรับชมได้โดยไม่เสียอรรถรสแต่อย่างใดค่ะ ตัวหนังมีความสมบูรณ์ในตัวเอง ไม่จำเป็นต้องมีปัจจัยอื่นหนุนส่ง เพียงแค่การที่เราได้รู้จักตัวละครมาก่อนและได้เห็นใบหน้าหรือชื่อที่คุ้นหูบ้างอาจจะทำให้ดูหนังด้วยใจที่เต้นตึกตักแรงกว่าปกติสักหน่อยเท่านั้นค่ะ แบบว่า ว้าว นั่นเขานี่นา ก็เพลิดเพลินดีนะคะ

    โจ๊กเกอร์ กล่าวถึงที่มาที่ไปของอาเธอร์ เฟล็ก ในช่วงก่อนที่ความมืดดำของโลกจะผลักไสเขาให้เดินเข้าสู้เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับมาได้ตลอดกาล เขาเป็นชายวัยกลางแสนเศร้าที่เห็นโลกมาร่วมสามสิบปีแต่ไม่รู้วิธีไหลตามกระแสที่นับวันยิ่งเชี่ยวกรากรุนแรง พ่อหนุ่มคนนี้มีอาการบาดเจ็บทางสมองอันเกิดจากการถูกทารุณในวัยเยาว์ ส่งให้ประสาทของเขาทำงานผิดปกติกระทั่งผลิดอกออกผลมาเป็นอาการหัวเราะที่ควบคุมไม่ได้ ไม่สัมพันธ์กับอารมณ์ ไม่สอดคล้องกับเวลา เขาจะหัวเราะในตอนที่ไม่สมควรที่สุด เขาไม่สามารถหยุดมันได้ต่อให้ยัดกำปั้นอุดปาก เขาทำอะไรกับมันไม่ได้นอกจากผ่อนรับตามสภาพ เราจะรู้จักสิ่งนี้กันในนาม Pseudobulbar affect ย่อถนัดมือว่า PBA ค่ะ มันแทบจะเป็นเอกลักษณ์ตัวตนของอาเธอร์เลยทีเดียว เขาเดือดร้อนหลายครั้งเพราะเสียงหัวเราะที่มักปะทุปึงปังไม่มีปี่มีขลุ่ย ปราศจากสัญญาณเตือน อาการนี้คือเป้าที่ทำให้สังคมตีตราว่าเขาประหลาดพิลึกและจะทำอะไรๆ กับชายคนนี้ก็ได้ทั้งนั้น เพราะเขามันแปลกยังไงล่ะ เสมือนวางเนื้อกระต่ายไว้ท่ามกลางฝูงสัตว์กินเนื้อหิวโซนั่นแหละค่ะ สังคมทุกชนชั้นต้องมีการเลือกเหยื่อไว้สักคนเพื่อยกระดับสถานะตน ใครจะอยากเป็นเหยื่อเสียเองล่ะจริงไหม 

    คุณวาคีน ฟินิกซ์ตรึงสายตาทุกคู่ให้อยู่ที่เขาตลอดทั้งเรื่องชนิดไม่กล้าแม้จะกระพริบตา การแสดงของเขา, เราขอเรียกมันว่าปรากฏการณ์อัศจรรย์, ทรงพลัง งดงามหาใดเปรียบ คุณวาคีนคืออาเธอร์จากในแววตา การกระทำ กริยาขยับเคลื่อนไหวทุกกระบวนท่า เสียงหัวเราะแหลกร้าวของมนุษย์ที่แตกสลายย่อยยับ เกิดขึ้นพร้อมกับมือไม้สะบัดระบำตามดนตรีเงียบงันในหัว เพียงการเปิดเรื่องสองสามนาทีแรกคนใจเหลวยวบยาบเป็นทุนเดิมอย่างเราก็ลมหายใจสะดุดจุกอก ไม่มีปาฏิหาริย์เรืองแสงเกิดขึ้นให้เบาใจ ไม่มีอะไรมายึดเหนี่ยว ตัวหนังเริ่มต้นด้วยการตบจิตใต้สำนึกเราลงไปกองบนพื้นพร้อมร่างของอาเธอร์และฉุดขุดดึงลึกลงไปอีก ลึกมาก ดิ่งลึกจนหายใจไม่ออก ฟางเส้นสุดท้ายที่เขาคิดว่าจะกระเสือกกระสนพักพิงได้ก็ขาดยับมาเนิ่นนานก่อนจะรู้ตัว อาเธอร์มีแค่อาเธอร์และอาเธอร์มาตลอดตั้งแต่ต้น เขาโดดเดี่ยว ตัวคนเดียวบนโลกอย่างแท้จริง และนั่นยิ่งทำให้การหัวเราะอย่างหยุดไม่ได้ซึ่งเป็นอาการทางจิตเลวร้ายลงไปอีก คำพูดของเขาในช่วงท้ายที่บอกว่า ผมไม่เชืื่อในเรื่องพรรค์นั้นหรอก ผมไม่ศรัทธาอะไรอีกแล้ว ยิ่งชี้ชัดว่าวิญญาณของเขาถูกสังคมโหดร้ายสาดสีป้ายโคลนใส่จนยากกลับคืนแล้ว โลกทำลายชีวิตมนุษย์คนหนึ่งไปแล้ว แหลกยับสัมบูรณ์ ในทางกลับกัน, ปัจจัยสิ้นหวังทั้งมวลกลับเป็นปุ๋ยชั้นดีหล่อเลี้ยงให้โจ๊กเกอร์งอกงามผลิบานขึ้นมาจากซากศพ

    ความฝันอันมอดดับที่อยากจะเป็นนักแสดงตลกไม่เคยเป็นไปได้มาแต่ไหนไรมา ทว่าเขาก็โอบประคองมันไว้อย่างถนอมตลอดทั้งชีวิต น้ำเสียงยามเขาบอกแม่ถึงเส้นทางที่กำลังรุ่งโรจน์นั่นพวกเราคนดูต่าทราบว่าเขาโกหก แต่ใครจะรู้ล่ะ มันอาจจริงแท้ยิ่งกว่าความจริงตรงหน้าสำหรับอาเธอร์ก็ได้ เขายังรัก ปรารถนา ต้องการจะสร้างรอยยิ้มให้คนอื่นอยู่ แต่อาเธอร์แตกสลายไปแล้ว ที่เรากำลังนั่งประจักษ์พร้อมกันบนเก้าอี้โซฟาคือมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังพยายามอย่างยิ่งที่จะกอบกวาดเศษซากรุ่งริ่งของตัวเองมาไว้ในสองมือที่เต็มไปด้วยบาดแผล รวดร้าวเหลือเกินตรงที่เขาเองก็ดิ้นรนแทบตายเพื่อจะใช้ชีวิตนั่นแหละ เขาอยากจะเป็นส่วนหนึ่งของสังคมที่ปฏิเสธการมีตัวตนอยู่ของเขา อาเธอร์เข้าพบจิตแพทย์สม่ำเสมอ ร้องถามถึงยาบำบัด ทำตามคำแนะนำที่ว่าจงเขียนบันทึก ไปทำงาน ดูแลคุณแม่ ลมหายใจแต่ละครั้งที่สูดเอาเข้าปอดเป็นเหมือนพิษจ้องทำลายเขาจากภายใน ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ ท่ามกลางความเลวร้ายทั้งหลายที่เข้ามาประดังชีวิต คำลวงหลอก ความเชื่อ ศีลธรรม ความเหลื่อมล้ำระหว่างคนจนคนรวย การปฏิบัติกับผู้ป่วยทางจิตที่เป็นไปอย่างน่าหดหู่ สังคมที่ตีกรอบบีบอัด ในองค์ประกอบทั้งหมดที่ทำลายอาเธอร์ เขาก็ยังงดงามในตัวเอง

    เราจะทำร้ายจิตวิญญาณที่แตกสลายอยู่แล้วได้อย่างไร

    ช่วงแรกของหนังเรายอมรับว่าหนักมากอยู่ ไหนจะดนตรีประกอบที่ทำออกมาดีเกินไปนั่นอีก กระนั้นแต่ละนาทีผันผ่านพร้อมอาเธอร์ที่สลัดคราบเดิมออกมาสวมหน้ากากโจ๊กเกอร์ เรากลับรู้สึกถึงพลังอันสดใสที่กำลังเปล่งประกายวูบวาบ เขาต้องการจะมีตัวตน ได้รับการยอมรับ ที่ยืนสักแห่งในสังคมอันเลวร้ายที่เขาจะสามารถอยู่ตรงนั้นโดยไม่ถูกรุมประนามเกลียดชัง ซึ่งสิ่งเหล่านั้นอาเธอร์ไขว่คว้ามาให้เขาไม่ได้ แต่โจ๊กเกอร์สิทำได้ กระทั่งทั้งอาเธอร์และโจ๊กเกอร์ประสานรวมเป็นสัจนิรันดร์หนึ่งเดียว ฉากที่เขาลุกขึ้นมายืนโดดเด่นบนหลังคารถทั้งเลือดอาบเต็มตัว หมุนกายคล้ายเต้นรำ ชูมือรับเสียงกู่ร้องก้องตะโกนของชาวเมืองที่บ้าคลั่ง และ—รักเขาหมดใจ นั่นคือฉากตรึงอยู่ในใจเรา ใจเราเต้นแรงมากกระทั่งรับรู้แรงสั่นสะเทือนเลือนลั่นในกระโหลก เวอร์ไหมคะ แต่จริงแท้นะ ดนตรีช่วงยิ้มอาบเลือดดึงเราไปถึงจุดสูงสุดของสุนทรียะทางวิญญาณ ตลอดทั้งเรื่องก็คือเราจะได้ยินได้ฟังเสียงเชลโลโน้ตต่ำโดดเดี่ยว แต่อันที่จริงแล้วมีออเคสตราบรรเลงนิ่มนวลอยู่เบื้องหลังค่ะ จวบจนถึงจุดที่โจ๊กเกอร์เริ่มกอบกุมรอบข้อมืออาเธอร์แน่นขึ้นทีละนิด ทีละนิด จนถึงจุดที่เขาประทับริมฝีปากปลอบโยนตัวตนที่อ่อนล้าโรยแรง ออเคสตราที่คอยเสริมบรรยากาศนิ่มนวลเสมอก็ทวีกระหึ่มเหมือนคลื่นสาดซัด เชลโลคืออาเธอร์ และออเคสตราคือโจ๊กเกอร์ โจ๊กเกอร์อยู่เคียงอาเธอร์มาตลอดตั้งแต่ต้นไม่แยกจาก มันเป็นเพราะอาเธอร์ต้องการจะยัดตัวเองเข้าไปในนิยามความปกติที่สังคมปลูกฝังกำหนดจึงต้องควบคุมไม่ให้ตัวตลกสีแดงเบ่งบาน แต่เมื่อเส้นด้ายเริ่มรั้งเขาไม่อยู่ ขาดออกทีละเส้น ทีละเส้น ตัวตนของโจ๊กเกอร์ชัดเจนเปี่ยมพลังขึ้น คิดว่านั่นเป็นสิ่งที่อาเธอร์ตั้งใจสื่อระหว่างกดหมอนลงบนจมูกเพนนีค่ะ ทั้งหมดนั่นคือตัวตนของผม อาเธอร์ที่เปิดรับโจ๊กเกอร์เข้ามาเต็มอ้อมแขนนั้นสุดแสนตราตรึง เขามั่นใจ สดใสขึ้นหลังลงมือตัดสินโทษแก่คนที่ทำไม่ดีต่อเขาทั้งหลาย แผ่นหลังเหยียดตรง คางเชิด มีประกาย

    แอบสังเกตว่าทุกครั้งหลังลงมือฆ่า อาเธอร์จะเต้นรำค่ะ เข้าใจว่านั่นคือวิธีระบายความอัดอั้นตันใจของเขา พ่อหนุ่มคนนี้มีดนตรีในหัวใจนะ และนั่นอ่อนหวานน่ารักมาก เราไม่ได้ตั้งใจจะบอกว่าการที่เขาฆ่านั้นเป็นสิ่งถูกต้องเหมาะควร น่าเอาเยี่ยงอย่าง เป็นแรงบันดาลใจสังหารหมู่อะไรประมาณนั้นนะคะ มันผิด นั่นล่ะที่แน่นอน แต่ที่เราเห็นและทำให้รักเขาเหลือเกินนั่นคือเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมาและในที่สุดเขาก็ได้ปลดปล่อย โธ่ อาเธอร์ถูกเลี้ยงมาด้วยการทารุณกรรมจนสมองบาดเจ็บหนักและแม่ที่คงจะสอนสั่งอะไรเป็นรูปธรรมไม่ได้นอกจากยัดเยียดความสุขจอมปลอมใส่หัวเขาไปเรื่อย เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าในสถานการณ์กดดันอย่างนั้นควรแสดงออกแบบไหน เมื่อเพิ่งโดนไล่ออกจากงานที่รัก ถูกทำร้ายหนักมาตลอดชีวิต บังเอิญมีปืนในมือ ตัวเขาที่เพิ่งระลึกถึงอำนาจเล็กๆ ได้คงจะยั้งคิดทันอยู่หรอกนะคะ เห็นได้ชัดว่าอาเธอร์ยังมีความเป็นเจ้าหนูน้อยในตัวอยู่มาก อย่างตอนระเบิดอารมณ์ในรายการเมอร์รีย์ แฟรงคลิน อาเธอร์ใช้คำว่า "They think that we'll just sit there and take it like good little boys." ใช้คำว่า boys ค่ะ, ไม่ใช่ men. อาเธอร์ยังมีระบบความคิดแบบเด็กอยู่ การใช้ werewolf ในรูปแบบของคำกริยาก็เหมาะสมอย่างที่สุดด้วย ตอนที่ทะเลาะกับโทมัส เวย์นก็เหมือนกัน เป็นการร่ายความในใจแบบเด็กที่อัดอั้นและต้องการความช่วยเหลือ 

    อาเธอร์เป็นราชาโดดเดี่ยว จักรพรรดิแห่งกลุ่มสวะที่ถูกทอดทิ้ง หนอนแมลงใต้เท้าที่จะชอนไขเข้าไปกัดกินสมองคุณให้ยับ ให้สมกับที่เขาโดนมาตลอด พระเจ้าคะ เราไม่เคยเจอใครที่สมควรถูกรักมากกว่าเขาเลย เราชอบแบบนี้นะคะ ปกติเวลาเรารักใครมันจะเป็นรักแรกพบที่พอเจอก็พุ่งใส่เหมือนนิวเคลียร์ทลายเมือง แต่กับอาเธอร์เนี่ย เราไปรับชมด้วยจิตใจบริสุทธิ์ปราศจากอคติความโน้มเอียงเจือปน เราไม่รู้จักใครเลยในเรื่อง (เพิ่งมาทราบว่าชื่อวาคีน ฟินิกซ์และแสดงเรื่อง Her ด้วยก็ตอนกลัับมารีเสิร์ช คุณคะ ต่างกันเหลือเกิน ใครจะไปจำได้ ที่น่าประทับใจยิ่งยวดคือธีโอดอร์ก็เป็นตัวละครที่เราแสนรัก ตาเขาสวยอย่างกับอัญมณี ! แต่พักไว้ก่อน ชักเลอะ) ความรู้สึกที่ก่อตัวระหว่างหนังดำเนินไปจึงมาจากใจเบื้องลึก เป็นความรู้สึกเข้มข้นเนื้อแท้ที่กระจัดกระจายทั่วเส้นประสาทสุดปลายนิ้ว รักเข้าให้อย่างจังเลยค่ะ

    หลายอย่างในชีวิตเขาอาจเปลี่ยนไปในทางที่รอยยิ้มของอาเธอร์จะมีเค้าจิตวิญญาณขึ้นมาบ้างสักหน่อย ถ้าเพียงแต่เขาถูกรัก ได้รับรักมากพอ รักและเข้าอกเข้าใจ คนที่จะคอยรับฟัง กุมมือไว้ บอกว่ารักเขา เราทั้งปวดร้าวและใจพองโตที่เห็นโจ๊กเกอร์คนนั้นประกาศจุดยืนตัวเองอย่างภาคภูมิ ใครสักคนรักเขาทีเถอะ เขาต้องการรัก รักบริสุทธิ์มาเติมเต็ม

    สำหรับเราแล้ว เรื่องนี้ให้ความรู้สึกหนักหนาเหลือเกินในทุกแง่ ความอยุติธรรมที่ประดังประเดผลักดันให้อาเธอร์วิ่งเข้าสู่เส้นทางใหม่เอี่ยมทึมทึบ ถึงอย่างนั้นความรู้สึกที่ทิ้งท้ายในใจมินไม่ใช่หดหู่ซึมเซาสิ้นหวังแต่ประการใด สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือรักค่ะ รักสัมผัสนิ้วมือเป็นรสสุดท้ายบนปลายลิ้น หลงรักอาเธอร์เข้าสุดหัวใจ และผิดหวังนักที่ไม่สามารถมอบมันให้เขารับรู้ได้

    รักอาเธอร์ เฟล็ก อีกนัยหนึ่ง, โจ๊กเกอร์ รักคุณนะ อยากให้คุณถูกรักมากกว่านี้
    ขอออสการ์จงสถิตแก่คุณวาคีน ฟินิกซ์ ปรบมือให้ปรากฏการณ์อัศจรรย์สวรรค์สร้างของเขาค่ะ
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in