ฉัน ความคิด และตัวหนังสือลลลลน
เงามืด

  • ต่างคนต่างมีตัวตนหนึ่งที่แม้เราจะไม่ค่อยชอบใจนัก แต่สิ่งนั้นก็ตามติดเหมือนเงา รอคอยวันที่จะได้สวมรอยและเฉิดฉายบนเวที
                   ฉันเองก็มีตัวตนหนึ่งที่คอยตามติดดั่งเงามืดเช่นกัน ครั้งหนึ่งมันเคยมีโอกาสได้ครอบงำตัวฉันแล้วนำพาหุ่นเชิดตัวนี้เยื้องย่างขึ้นไปบนเวที ขยับร่างกายตามจังหวะเสียงดนตรีแห่งความสิ้นหวัง กำเนิดเป็นการแสดงแสนกระอักกระอ่วนขึ้นมา ฉันไม่ได้ชอบการแสดงนั้นนักแต่ก็อดทนขยับกายจนถึงโน้ตดนตรีตัวสุดท้าย
                   การแสดงจบลงแล้ว ผู้คนมากมายปรบมือให้ฉัน เช่นเดียวกันกับที่บางคนก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากโรงละครโดยที่ทิ้งขยะชิ้นน้อยใหญ่ไว้ให้ฉันคอยเก็บกวาด เงามืดที่เคยมองเห็นว่าใหญ่โตและน่ากลัว บัดนี้ขนาดของมันกลับหดเล็กลงถดถอยปล่อยฉันจากการควบคุมให้เป็นอิสระอีกครั้ง

                   ฉันเป็นโรคซึมเศร้าเมื่อปีที่แล้ว แต่ก็เข้ารับการรักษาจนเมื่อประมาณต้นปีคุณหมอที่อยู่ในการดูแลก็ตัดสินว่าฉันอยู่เกณฑ์ปกติและไม่ต้องทานยาหรือเข้ารับการรักษาอีกต่อไป แน่นอนว่าตอนนั้นฉันดีใจมาก ราวกับว่าได้ปลดสัมภาระอันหนักอึ้งออก แต่ก็อย่างที่ได้กล่าวไปด้านบนว่าเงามืดนั้นแค่หลบฉากไปซ่อนตัวเพื่อบ่มเพาะพลัง รอคอยวันที่จะกลับมายึดครองร่างกายของฉันแล้วออกไปโลดแล่นบนแสงไฟ

                   ก่อนจะเลิกกับแฟนฉันรู้สึกแปลกๆในใจตลอดเวลา แต่ก็คิดว่ามันเป็นเพียงแค่อาการข้างเคียงของประจำเดือนจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร ซึ่งตัวฉันในตอนนั้นที่ละเลยต่อเจ้าเงามืดก็ไม่สามารถคุมอารมณ์ได้ดีพอ จนสายธารแห่งอารมณ์ที่ปั่นป่วนในหัวของฉันมันพรั่งพรูออกไปทำร้ายคนที่ฉันรัก

                   เมื่อเลิกกันไปฉันก็ใช้ชีวิตอย่างปกติ จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ฉันก็ลองสังเกตุตัวเองดูเพื่อที่จะหาต้นตอแห่งความไม่สบายใจที่ฉันยังคงรู้สึกอยู่ลึกๆในทุกเมื่อเชื่อวัน ฉันพบว่าจากปกติที่ทานอาหารได้น้อย ในตอนนี้กลับน้อยในด้านปริมาณ และจำนวนมื้อต่อวัน นอกจากนั้นยามที่มีสติตื่นก็ไม่ต้องการที่จะหลับไหล ครั้นยามที่ได้พักผ่อนกลับอยากจมจ่อมอยู่ในห้วงความฝันตลอดไป รู้สึกเหนื่อยแม้จะไม่ได้ขยับกาย

                   จากอาการต่างๆที่กล่าวไปก็ทำให้ฉันไม่ได้นิ่งนอนใจ เห็นดังนั้นฉันจึงตัดสินใจที่จะนัดพบคุณหมออีกครั้งเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เป็นอยู่ ซึ่งเวลานัดก็คงมาถึงในเร็ววันเพราะฉันไม่อยากปล่อยให้เงามืดคืบคลานเข้ามามีอิทธิพลกับฉันเฉกเช่นเมื่อก่อน

  •                หลายๆคนมักบอกว่าโรคแบบนี้มันเป็นเรื่องของจิตใจ หากเราเชื่อ หากเราคิดว่าจะไม่เป็น มันก็จะไม่เป็น หากมันทำได้ง่ายขนาดนั้นก็คงจะดี เพียงแต่ตัวฉันมักจะระลึกได้ว่าตนเองกำลังเป็นอะไรหรือกำลังรู้สึกอะไรในวันที่สายไปเสมอ สุดท้ายแล้วก็ไม่สามารถหยุดยังความพินาศได้ทันเวลาอยู่ร่ำไป

                   ภาวนาให้ครั้งนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี ขอให้ตัวฉันสามารถเต้นรำด้วยตนเองต่อไปท่ามกลางแสงไฟบนเวทีนี้ด้วยเถิด

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in