อะไรก็ไม่รู้อะalescosemper
Rain

  • เธอรักสายฝน แต่คุณไม่ชมชอบมันเท่าไรนัก

     

    บางครั้งในระหว่างที่คุณนั่งอยู่ในบ้าน ที่โซฟาตัวโปรดของคุณ คุณจะมองเห็นเงาร่างอันคุ้นเคยยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ผ่านบานหน้าต่างไม้สีซีด


     

    คุณเห็นภาพแบบนี้จนคุ้นตา แต่ยังไม่วายอดเป็นกังวลไม่ได้

     





    ตอนเธอกลับเข้ามา โต๊ะกาแฟตรงหน้าคุณจะมีกาน้ำชาเล็กๆและผ้าขนหนูผืนใหญ่วางไว้เคียงกันอยู่เสมอ

     

    เธอเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะขอแยกตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วกลับมาหลังจากนั้น

     

    ในช่วงแรก คุณมักจะถามเธอว่าทำไม

     

    เธอจะตอบเพียงว่า เธอชมชอบมัน พร้อมกับนัยน์ตาที่เป็นประกายราวกับเด็กห้าขวบแกะของขวัญวันเกิดชิ้นแรกของตน และคุณทำได้เพียงยิ้มกับท่าทีแบบนั้นของเธอ

     

     

     

     

     






    “คุณไม่ชอบฝนนี่ กลับเข้าไปเถอะ”

     

    “ไล่ผมแล้วงั้นเหรอ”

     

    “บ้าน่า คิดอะไรอย่างนั้น ไม่สมเป็นคุณเลย”

     

    “คุณก็เหมือนกัน”

     

    เธอเงียบไปนาน ก่อนจะยิ้มให้คุณ

     

    “ฉันไม่เป็นไร”

     

    แน่นอนว่ามันเป็นคำโกหกคำโตที่คุณรู้ดี ใครไหนเลยจะไม่รู้สึกอะไร เมื่อบุคคลผู้เป็นที่รักของคนผู้นั้นจากไป

     

    “ขอโทษที่ช่วยอะไรคุณไม่ได้เลย” คุณเอ่ยแผ่วเบา โอบกอดร่างแบบบางตรงหน้าไว้ในอ้อมแขน

     

    “แต่ได้โปรดจำไว้ว่าผมจะอยู่ข้างๆคุณ”

     

     

     

     






    เย็นวันนั้นเธอนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิมพร้อมกับวิทยุคลื่นโปรด โดยมีคุณอยู่ที่โซฟาอีกตัวหนึ่งตรงข้ามกัน มันคงจะเหมือนกับทุกวัน จะแตกต่างก็แต่ว่า คุณกำลังป่วยและนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา

     

    “ฉันบอกแล้วว่าให้กลับเข้ามา เห็นไหม ไม่สบายเลย” เธอว่า พลางยื่นแก้วชาร้อนให้กับคุณ

     

    คุณไม่ตอบอะไร เพียงยิ้มแหยๆ แล้วพยุงตัวขึ้นเพื่อรับแก้วจากเธอ

     

     

     

     




    “นี่…”

     

    “หืม?”

     

    “ขอบคุณนะ”

     

     

     



เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in