เรื่องเล่าเท่าที่นึกได้Pimmuable
เราลืมอะไรไปหรือเปล่า?
  • วันนี้ขณะกำลังเดินดูเสื้อผ้าในร้านชื่อดังแห่งหนึ่ง ที่ผู้คนมากมายต่างหลั่งไหลเข้ามาเลือกซื้อเสื้อผ้ากันเป็นจำนวนมาก คาดว่าด้วยความที่ร้านนี้เป็นที่นิยมอยู่แล้วด้วยส่วนหนึ่งกับการเพิ่งเกิดเหตุการณ์สูญเสียบุคคลที่สำคัญของประเทศไทยด้วยส่วนหนึ่ง ทำให้ผู้คนต่างพากันมาเลือกซื้อเสื้อผ้าเป็นจำนวนมากขนาดนี้

    เราเดินลัดเลาะตามเชลฟ์วางเสื้อ ก้าวฝีเท้าด้วยความเร่งรีบ พลางสายตาสอดส่องมองหาเสื้อผ้าชิ้นที่เราเล็งไว้ ที่ตามหาสาขาก่อนหน้านี้ก็หมด หมด หมด

    เราเดินมาถึงเชลฟ์หนึ่ง มองไปยังเชลฟ์วางเสื้อที่แม้ตอนนี้จะไม่เหมือนเลยก็ตาม เพราะเสื้อที่ถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยได้กระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ตรงนั้นไม่มีเสื้อที่ถูกพับอย่างเรียบร้อยวางไว้อยู่เลยสักชิ้น มีแต่กองผ้าพาดไปทางนู้นที ทางนี้ที ตอนนั้นเองเรามองไปเห็นพนักงานร้านกำลังยืนพับเสื้อผ้าเก็บเข้าเชลฟ์เหมือนเดิม ซึ่งเป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้วก็จริง แต่ทำเอาเราที่กำลังคิดจะเดินไปหยิบเสื้อบนเชลฟ์นั้นขึ้นมาดูกลับต้องหยุดนิ่งไปแปปนึง

    /ไม่อยากหยิบแล้ว สงสารคนพับเก็บเหลือเกิน ลองจินตนาการว่าตัวเองเป็นคนพับก็แทบอยากจะฟุบหน้าร้องไห้และวิ่งหนีไปให้ไกลจากร้านแล้ว แต่เพราะทำไม่ได้เลยต้องยืนพับอย่างใจเย็นต่อไป

    ตอนนั้นเองพนักงานหันหน้ามาหาเรา สองมือหยิบเสื้อขึ้นมาพับ แต่ใบหน้ายังส่งยิ้มให้เรา
    วินาทีนั้นโคตรสะเทือนใจ T T

    /เราลืมอะไรไปหรือเปล่า
    /หลายครั้งลืมคิดถึงใจคนอื่นใช่ไหม
    /เพราะเราคิดถึงสิทธิ์ของตัวเองที่ควรมีควรได้จนเกินไปจนไม่ต้องสนใจใครก็ได้เหรอ
    /เพราะเราคิดว่าใครๆเค้าก็ทำกัน เราทำก็คงไม่ผิดหรือเปล่า

    ถ้าคนหนึ่งกำลังบรรจงพับผ้าเข้าเชลฟ์ แต่อีกหลายคนเดินมาดึงชิ้นนั้นออกไป ชิ้นนู้นออกไปแล้ววางพาดๆไว้ คงไม่มีทางพับผ้ามาวางบนเชลฟ์ได้ครบสักทีแน่ๆ (จะครบต่อเมื่อปิดร้านนั่นแหละนะ)

    ...

    ถ้าเราจะคิดถึงใจคนอื่นบ้างกว่านี้ก็คงดี 

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in