thought room1452a
201908140159
  • Time 1:59 | 

                 นี่คือเวลา ตีหนึ่ง ห้าสิบเก้า ครั้นเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง ตัวเลขได้แปรเปลี่ยนไป ตีสอง ไม่มีนาที

                 ในบ้านที่ผู้คนเกือบสิบชีวิตหลับไหล (รวมสุนัขหนึ่งตัว) ยังคงมีแสงจากหน้าจอเทคโนโลยีต่อยอดจากคอมพิวเตอร์ภายในห้องนอนมืดมิด ภายในนั้นหนึ่งหน้าต่างคือรายงายการฝึกงาน หนึ่งหน้าต่างชื่องานวิจัยด้านพังงานจากจุลินทรีย์ อีกหนึ่งหน้าต่างคือโลกสมมติที่เธอให้ความสนใจมากกว่าหน้าต่างไหน

                 เสียงนาฬิกาปลุกในเวลาตีสองของคนผู้หนึ่งในห้องดังขึ้น เขาตื่นขึ้น หรืออย่างที่สุด เกือบๆจะตื่นขึ้นมา ปิดเสียงน่าหนวกหูที่รบกวนบทเพลงของเธอ

                 โต๊ะรีดผ้าขนาดเท่าโต๊ะญี่ปุ่นถูกนำมาประยุกย์ใช้วางหนังสือ เอกสาร และสิ่งต่างๆที่เธอรวบรวมไว้ทำงานในคืนอันยาวนาน แม้ว่าบางสิ่งจะไม่ได้มีความจำเป็นเลยก็ตาม

                 เสียงคลิกหนึ่งครั้ง หน้าจอปรับไปยังโลกสมมติ

                 งานและทุกๆสิ่งกลายเป็นเรื่องไม่จริงไปโดยพลันเมื่อข้อความของคนที่เธอรอตอบกลับมา นำมาซึ่วรอยยิ้ม หัวใจที่เต้นอยู่เร่งจังหวะขึ้นมาเล็กน้อย

                 งานและทุกๆสิ่ง

                 ละทิ้งและหันหน้าให้โลกแห่งความจริง วางมือ วางความคิด วางทุกสิ่งจริงๆ แล้วหลงเข้าไปในความสุข หลงระเริงจนไม่อาจถอนตัวกลับมา จนความสุขนั้นกลืนกินเรา ทำร้ายเรา แต่เรายังคงพอใจเสมอเพราะความสุขนั้นหอมหวานกว่าความจริง เหนืออื่นใด เธอไร้ความสามารถในการหักห้ามใจ

                 เธอยังคงเดินไปในเส้นทางแห่งความสุขนั้น

                 และสุดท้ายเธอก็ได้หายตัวไปในความสุขนั้น

    ข้อความสิ้นสุดที่เวลา 2:10 หลังเที่ยงคืน
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in