thought room1452a
201908111323
  • Time 13:23 | 

                 ปลายปากกาที่จรดลงบนกระดาษสีนวลตาสมุดปฏิทินเล่มเล็กที่บันทึกอนาคตโดยคร่าวของฉันเอาไว้ วันที่เท่าไหร่ แผนการอะไรไปที่ใด กับใคร ช่วงเวลาเช้า สาย หรือพลบค่ำ ด้วยปากกาสีแดงในมือน้ำหมึกเหล่านี้ขีดเขียนอนาคตไปอย่างไหลลื่น ตั้งแต่วินาทีนี้ เรื่อยไปจนถึงช่วงเวลาสุดท้ายของคริสต์ศักราชสองพันกับอีกสิบเก้าปี

           

                 หน้ากระดาษสีขาวที่เต็มไปด้วยช่วงเวลากำหนดการของมหาลัยปีสุดท้ายถูกพลิกไปมา เสียงกระดาษดังก้องอย่างน่าเหลือเชื่อสะท้อนกังวานในโสตประสาท


     

                เส้นสีแดงหยุดลงแล้วอนาคตของฉันถูกวางอย่างมีระเบียบ

     

                เมื่อเงยหน้ามองนอกหน้าต่างก็พบท้องฟ้าไร้ตะวันเมฆหนาปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ ทำให้รู้สึกหดหู่ หรือแท้จริงแล้วนั้นจิตใจของฉันมันหดหู่อยู่แล้วกันแน่

     

                นี่มันโง่เง่าจริงๆ

     

                การนั่งทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาเพียงสี่ปีในมหาวิทยาลัย การเรียนรู้สิ่งใหม่และค้นพบว่าสุดท้ายเป็นแค่ความบัดซบไร้สาระ ไร้ประโยชน์ ผู้คนรอบข้างช่างเกะกะสายตาความรู้สึกด้านลบเหล่านี้เกิดขึ้นตั้งแต่ที่ฉันรู้ตัวว่าฉันไม่อยากทำอะไรในชีวิตนี้อีกแล้วนอกจากสร้างสรรค์สิ่งต่างๆจากดวงตาคู่นี้จรดดินสอ พู่กัน ลงบนผืนผ้าใบว่างเปล่าและทำให้โลกได้เห็นความเป็นฉันความสกปรกของฉัน ความชั่วร้ายของฉัน ไม่ใช่การมานั่งคิดว่าจะทำประโยชน์อะไรให้กับโลก

     

                เนิ่นนานแล้วที่ฉันเลิกคิดเรื่องการเป็นที่สนใจเป็นคนสำคัญ การทำสิ่งดีๆ เราจำเป็นต้องเป็นคนที่ดีขนาดนั้นเลยหรือ? หรือการปลดปล่อยปีศาจร้ายในตัวเราออกมานั้นเป็นสิ่งสมควรกันแน่?แต่ตราบใดที่โลกยังตราหน้าสิ่งเหล่านี้ว่าปีศาจ ฉันก็ยังคงต้องฝังมันไว้ให้มันทรมานอยู่ข้างใน สร้างความเจ็บปวดแสนสาหัสให้ตัวฉันเอง

     

                บางทีเมื่อสิ้นสุดช่วงปีที่สี่ในกรงขังนี้ฉันอาจจะถูกปล่อยเป็นอิสระไม่ต้องมานั่งเขียนอนาคตในเส้นทางที่ไร้ความสุข แต่ได้โผบินในฐานะของตัวเองในฐานะของปีศาจ และหากเวลานั้นมาถึง อนาคต คงจะกลายเป็นสิ่งที่น่าสนใจมากขึ้น

     

                เวลาแห่งความสุขหมดลงแล้วหน้าจอที่สว่างขึ้นมือถือดึงฉันออกมาจากความคิดเราสามารถรับรู้หัวข้อการสนทนาได้โดยไม่จำเป็นต้องเปิดเข้าไปอ่านเพราะอย่างนั้น

     

                ฉันกดปิดหน้าจอให้ดับไปอีกครา

     

                ให้ฉันได้ฝันถึงอนาคตอีกสักครู่แล้วกัน




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in