อ้วนส้มnillzeronoun
ทากะไม่สบายซะแล้ว


  • ทากะเหมือนจะไม่สบาย ท่าทางไม่ดีมาตั้งกะเมื่อวาน จู่ๆก็กลับมาตั้งกะครึ่งวัน ก่อนจะนอนยังไม่วายเทอาหารเม็ดเตรียมให้ผมอีก จากนั้นถึงล้มตัวนอนตอนบ่ายสอง

    ผมออกไปหลังจากทากะหลับไม่นานเข้ามาตอนทุ่มนึงก็เห็นยังนอนอยู่ ผมควรจะเอะใจตั้งกะตอนนั้นแต่ก็ไม่เฉลียวเลยแถมยังหายตัวออกไปอีก พอมีเรื่องยุ่งขึ้นมาผมดันละเลยทากะไปจนได้ เหลือบมองนาฬิกาตอนนี้เก้าโมงเช้าแล้วด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนไม่มีทีท่าว่าทากะจะตื่นเลยสักนิด


    ผมโดดขึ้นไปบนเตียง ยังอยู่ในร่างอ้วนส้ม ใช้จมูกดันข้างแก้มแดงเรื่อนั่น ปากที่เคยแดงอิ่มซีดชัดถนัดตา ผมสะดุ้ง ทากะตัวร้อนจัด พอมาอยู่ใกล้ๆถึงได้เห็นว่าทากะตัวเปียกโชก เหงื่อออกเยอะมากจนชุดนอนชื้นชุ่ม แถมยังถีบผ้าห่มออก แล้วสักพักก็กลับมาตัวสั่น

    ไม่สบายขนาดนี้ทำผมถึงไม่เอะใจเลย ให้ตายเถอะ !


    แมวตัวใหญ่หายไปแล้ว มันถูกแทนที่ด้วยคนตัวสูงที่ยืนหน้ายุ่ง ขมวดคิ้วเคร่งเครียด โทรุทรุดตัวลงนั่งข้างๆคนบนเตียง มือเรียววางบนหน้าผากชื้นของอีกฝ่าย

    ร้อนจัด....ไข้สูงขนาดไหนกัน

    "อื้อ....อ้วน ไม่เอา"

    คนตัวเล็กพร่ำเพ้อเพราะพิษไข้ เจ้าอ้วนส้มของเด็กหนุ่มส่ายหน้า เหมือนพลังเขาจะถอนพิษไข้ให้อีกฝ่ายไม่ได้ เกินขอบกำหนด จริงๆเพิ่งจะโดนใบสั่งมาด้วย เขาใช้โควต้าได้เกินตัวไปมาก อะไรเลี่ยงได้ก็ต้องเลี่ยงไปก่อน กฏพวกนี้ชักน่ารำคาญขึ้นทุกวัน

    "เช็ดตัวละกัน เผื่อไข้จะลดบ้าง" เขาพึมพำเสียงเบา เอามืออังแก้มเนียนที่ร้อนจัดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหายเข้าไปหลังห้อง

    คนตัวสูงออกมาพร้อมกระมังใบเล็กที่แช่ผ้าขนหนูไว้ เขาลงมือปลดกระดุมชุดนอนของอีกฝ่ายแล้วเลิกเสื้อออก มือขาวบิดผ้าแล้วบรรจงเช็ดหน้าเช็ดตาให้คนบนเตียง ละเรื่อยไปตามลำคอ แอ่งชีพจรที่ร้อนจัด ทั่วแผ่นอกและท่อนแขนเล็ก บิดเปลี่ยนน้ำให้ผ้า ทำสลับกันอยู่สักพัก เหมือนทากะจะดีขึ้นนิดนึง

    "น้ำ....หิวน้ำ" คนป่วยพึมพำ โทรุรีบลุกไปรินน้ำใส่แก้วไม่ลืมเสียบหลอดพร้อมดื่ม แล้วแตะไปบนริมฝีปากให้อีกฝ่ายเผยอดูด ทากะไม่มีทีท่าจะลืมตาสักนิด

    "ไปโรงพยาบาลดีมั้ยครับ อาการหนักนะ"

    "ไม่...โทโมะ...ฉันไหว ไม่เป็นไร" คนบนเตียงพึมพำ นี่คิดว่าเขาคือเพื่อนสนิทเองหรอ แถมยังดื้ออีก ป่วยขนาดนี้ไม่ยอมไปหาหมอ

    "ทำไมล่ะ จะได้หายไง ไม่เอาหรอ" เสียงทุ้มหยั่งเชิง

    "ไม่ได้....นอนโรงบาล อ้วน...อ้วนส้มจะตกใจ ถ้าหาไม่เจอ ไม่ได้"

    คำตอบที่เล่นเอาคนตัวสูงสะท้านในอก

    "ทากะ....ผมไม่ใช่แมวจริงๆหรอกนะ"

    อีกฝ่ายไม่ตอบ เหมือนจะหลับสนิทไปแล้วด้วย คนข้างตัวผุดลุกขึ้นช้าๆ เดินไปค้นตู้ไม้ จำได้ว่าทากะเก็บยาไว้ในนี้ เขาเลือกหาอยู่สักพัก ก็เจอยาแก้ไข้เหลือแผงนึงเข้าพอดี

    เหลือบตามองกลับมาแล้วเริ่มไตร่ตรอง ทากะหมดสติแบบนี้จะให้กินยายังไง

    "ก็คงต้องป้อน..." เจ้าตัวพึมพำตอบตัวเอง ขยับยิ้มบนมุมปาก

    เขาหมุนตัวกลับพลางติดแผงยามาด้วย นิ้วเรียวแกะฟรอยแล้วดึงเอาเม็ดยาขนาดเล็กออกมาเม็ดนึง เขากระดกเข้าปากตัวเอง ตามด้วยน้ำเล็กน้อย

    คนตัวสูงนั่งลงข้างคนป่วย ประคองใบหน้าเล็กไว้ในมือข้างนึง นิ้วหัวแม่โป้งรั้งปลายคางมนไว้เล็กน้อย เขาประกบเรียวปากหาอีกฝ่ายช้าๆ ค่อยๆส่งผ่านยารสขมไปให้อีกฝ่าย

    ทากะเหมือนจะสำลัก คนตัวสูงรีบกรอกน้ำเปล่าเข้าปากตัวเอง แล้วประกบป้อนตามอีกสองครั้ง อีกฝ่ายรับไปอย่างว่าง่าย

    มือใหญ่บรรจงใช้ผ้าสะอาดซับหยดน้ำตรงมุมปากอีกฝ่าย ก่อนขยับจัดให้นอนสบายขึ้น

    เจากดปรับแอร์ให้เรียบร้อย แล้วดึงผ้าห่มขึ้นทับจนคลุมถึงอกอีกฝ่าย มือขาววางทาบบนหน้าผากเนียนอีกหน เหมือนอุณหภูมิจะลดลงเกือบปกติแล้ว

    เขาขยับยิ้มกับผลงานที่ได้ แต่ก็ยังไม่วางใจอยู่ดี

    วันนี้คงต้องเทนัดมาซาโตะตามเคย ในเมื่อภารกิจตรงหน้าสำคัญกว่า

    คนตัวสูงลากเอาเก้าอี้นิ่มมาชิดข้างเตียง มือใหญ่เอื้อมจับมือเล็กมานั่งกุมไว้ ดวงตาคมอ่อนแสงยามทอดมองเสี้ยวหน้าหลับสนิทของเด็กหนุ่ม

    ถ้ายาออกฤทธิ์ไวๆก็คงดี เด็กน้อยของเขาจะได้หลับสบายตื่นมาแข็งแรง สดใสเหมือนเดิม

    ระหว่างนี้ เขาจะอยู่ตรงนี้ คอยดูไม่ให้คลาดสายตาอีกแล้ว จะอยู่ตรงนี้ไม่ทิ้งไปไหนอีกแล้ว

    หายไวๆนะครับ...ทากะ





    *******************************






    หนักหัว ปวดตัวไปหมด สงสัยจะเป็นไข้อีกจนได้ พออดหลับอดนอนมากๆแล้วร่างกายรังแต่จะแย่ตามทุกที ทั้งที่รู้ดีกว่าใครแต่เขาก็ยังปล่อยตัวจนป่วยไข้ไปจนได้ 
      

    ช่วงครึ่งหลับครึ่งตื่นคลับคล้ายคลับคลาว่าโทโมยะมาหา ถามว่าให้ไปโรงบาล เจ้าบ้านั่นก็ห่วงจนเวอร์ ต้องเข้าโรงบาลเพราะเป็นไข้เนี่ยนะ ไปเพิ่มภาระให้หมอเขาเปล่าๆละมัง


    แต่โทโมยะมาอยู่ที่นี่ไม่ได้ หมอนั่นไปหาญาติที่เฮียวโกะตั้งกะอาทิตย์ก่อน อีกอย่างโทโมยะก็ไม่ใช่คนที่จะมานั่งกุมมือเขาแบบนี้ และหมอนั่นไม่ควรเป็นคนป้อน...ยาให้เขา ด้วยวิธีแบบนั้น...

    ทากะอยากจะโทษพิษไข้ถึงทำให้เขาเห็นอะไรผิดแผกจากมนุษย์มนาทั่วไปอีกแล้ว

    คนตัวสูงร่างโปร่งผิวขาว ใบหน้าคมสันหล่อเหลาเจ้าของเรือนผมสีทองสว่าง คนที่อยู่ในชุดขาวตามเคย และกำลังนั่งหลับคอพับจับมือเขาไว้

    มือผีไม่น่ามีอุณหภูมิได้

    เช่นเดียวกับร่างวิญญาณมันไม่ควรจะให้ความอบอุ่นกับมนุษย์ได้

    "ยามาชิตะ...โทรุ" เสียงที่เคยใสแหบต่ำ มันดังขึ้นเพื่อเอ่ยเรียกชื่อคนข้างเตียงเป็นครั้งแรก

    ครั้งแรกจริงๆ เขาไม่เคยมีโอกาสได้เอ่ยชื่อนี้กับเจ้าตัวเลยสักที

    ดวงตาสีดำกลมโตจ้องมองคนที่ค่อยๆขยับเปิดเปลือกตาขึ้น หมอนั่นดูไม่แปลกใจที่เขาตื่นแล้ว มือหนาข้างหนึ่งปล่อยมือคนป่วยที่เขาถือวิสาสะเอาไปกุมไว้

    เจ้าผีมีร่างเนื้อวางฝ่ามือข้างนั้นลงบนหน้าผากเขา สัมผัสอ่อนโยนนี้ก็เป็นของจริง

    "เหมือนไข้จะลดลงไปเยอะเลย อุณหภูมิใกล้จะเท่าเดิมแล้วด้วย" เขาว่าเสียงต่ำ ลดมือจากหน้าผากอุ่นลงอังข้างซอกคอเขาบ้าง ไอ้การสัมผัสอย่างคุ้นเคยราวกับเป็นร่างกายของตัวเองนี่...

    "อืม...โอเครแล้ว ยาคงออกฤทธิ์เต็มที่" เจ้านั่นพึมพำโดยไม่สนสักนิดว่าเขาจะตื่นหรือหลับ ตกใจหรือไม่ทั้งๆที่เห็นใครก็ไม่รู้นั่งอยู่ในห้องตัวเอง แถมยังเอามือไปกุมจนชื้น ตื่นมายังแตะนู่นจับนี่ไปทั่ว

    แต่ที่แปลกยิ่งกว่า คือเขากลับไม่รังเกียจหรือรู้สึกเก้อกระดากกับสัมผัสจากเขาคนนี้เลย

    นั่นก็เพราะ...

    "ยามาชิตะ โทรุ" ทากะเรียกอีกหน น้ำเสียงคราวนี้ดีขึ้นเล็กน้อย เจ้าของชื่อ หันมายิ้มบาง โค้งตัวลงมาหาใช้อุ้งมือสองข้างประคองมือเขาไว้แล้วนำมาแนบบนแก้มข้างนึงของตัวเอง

    "ดีจัง....ได้ยินทากะเรียกชื่อผมแบบนี้ มันดีมากเลย" เจ้าตัวหลับตาพริ้ม สีหน้าเขาดูมีความสุขจริงๆนั่นล่ะ

    "อ้วน..."

    "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เจ้าแมวนั่นสบายดี" ฝ่ายนั้นชิงบอกก่อนเพราะรู้ดีว่าคนบนเตียงจะถามอะไร
    ทากะส่ายหน้าช้าๆ

    "นายน่ะ....คืออ้วนใช่มั้ย ยามาชิตะ โทรุ...นายคืออ้วนส้มใช่รึเปล่า"

    แววตาทากะจริงจัง เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน และที่ผ่านๆมาเขาก็ไม่เคยคิดว่ามันคือความฝันเลยก็ว่าได้.



    ---------------------------------------------------------------------------




    ตอนหน้าเฉลยแน้วล่ะ อิอิ
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in