อ้วนส้มnillzeronoun
ยามาชิตะ โทรุ



  • ยังไม่ทันจะเดินพ้นกรอบประตูห้องเรียน สองเพื่อนซี้ปาดเข้ามาลากคอเขาแล้วพาไปยืนอยู่ซอกมืดแคบใต้บันไดด้วยท่าทางลับๆล่อๆ

    "อะไรของแกสองคนวะ แล้วทำไมวันนี้มาซะเช้าเชียว" ทากะเปรยขึ้นก่อน น้ำเสียงของเจ้าตัวหงุดหงิดชัดเจน ก็เล่นโดนลากออกมาไม่รู้อิโหน่อิเหน่อแถมยังมีเจ้าสองตัวยืนแสยะยิ้มกอดอกคุมเชิงอยู่นี่

    "ให้โอกาสสารภาพก่อน" เรียวตะว่านิ่งๆเปิดบทขึ้นก่อน

    "เรียวตะ....นี่แกโกนหนวดตั้งแต่เมื่อไหร่" คนตัวเล็กเอียงคอมอง อีกฝ่ายชะงักไปรีบลูบคางเขินๆ แถมเลยไปเกาท้ายทอยเก้อๆ

    "ก็.....ราวๆสองวันก่อน...โอเครมั้ยวะ นี่คิดนานเหมือน----" พูดไม่ทันจบสันสมุดฟาดลงกลางหัวเขาพร้อมกับมืออีกคนที่ลากเจ้าตัวโย่งออกให้พ้นทาง

    "มันใช่เวลามาเขินหนวดมั้ย ไอ้บ้านี่ " โทโมยะด่าเข้าให้ ทากะเลิกคิ้วมองอีกคนที่ก้าวเข้ามาชิดแล้วยกแขนขึ้นคาเบดงเขาไว้

    "เมื่อวันก่อน....ฉันไปห้องนายมา" เอ่ยเรียบๆ เขาเหยียดยิ้มมุมปาก หรี่ตาเจ้าเล่ห์ ทากะกรอกตามองบนก่อนจะเขกหัวโทโมยะเต็มแรง คนผมหยิกสะดุ้งโหยงร้องโอดโอยกุมหน้าผากแน่นแล้วเซออกไป

    "ทำไมชีวิตฉันมันมีแต่เพื่อนไร้สาระวะเนี่ย รำคาญ !! ไปเรียนได้แล้วมั้ย"

    "ไม่ต้องมาทำขึ้นเสียง สารภาพมาซะดีๆ ไอ้หนุ่มโทรุ ที่นอนกกกันวันก่อนมันเป็นใคร คบกันมานานแค่ไหน ทำไมต้องปิดบังเพื่อนห้ะ นี่ถ้าไม่ใช่โมะมันเห็นกะตาฉันก็ไม่อยากจะยุ่งหรอกเฟ้ย"

    "เห็นกะตา ?" ทากะเสียงสูง

    "เออ...ก็วันก่อนแกลืมกุญแจไว้ เมามากด้วย ตอนเช้าฉันรีบไปหาเลยเจอไง ไม่มีหลักฐานยืนยันหรอกนะ จะแกล้งบอกไม่รู้ก็ตามใจ แต่หมอนั่นคือคนเดียวกับที่มาพาแกออกจากร้านเหล้าเดือนก่อนแน่ๆ นี่เราเพื่อนกันนะโว้ยจะต้องปิดบังทำไมวะ " โทโมยะว่ายาวยืด เขาเสยผมท่าทางจริงจัง เกินกว่าจะแกล้งกันอย่างปกติแล้ว

    "ฉันไม่รู้...คือจะให้สาบานยังได้ ไม่รู้จริงๆเว้ย นี่งงไปหมด ตื่นมามีแค่ฉันคนเดียวนะ ไม่มีใครแล้ว อ้อแกจะนับอ้วนส้มแมวฉันด้วยไหมล่ะ"
    ทากะพยายามอธิบาย เขาได้ยินเสียงหึดังออกมาจากร่างทั้งสอง บอกชัดว่าไม่เชื่อสิ่งที่เขาพูด

    "ตามใจ....ไม่บอกก็ไม่บอก" เรียวตะตัดบท ก่อนเขากับโทโมะ จะพากันเดินจากไป ท่าทางผิดหวังชัดเจน คนโดนสอบได้แต่ยืนกุมขมับ มันเรื่องบ้าอะไรกัน เขาก็แค่ฝัน.....ฝันถึงเจ้าโทรุนั่น.....โทรุ.....โทรุ

    โทรุ !!!

    "เฮ้ยเดี๋ยว โทโมยะ นายบอกว่าหมอนั่นชื่ออะไรนะ " ทากะตะโกนเสียงดัง รีบวิ่งตามเพื่อนรักทั้งสองไป



                      ------------------------------



    คนตัวเล็กกลับห้องด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน เขาโยนกระเป๋าเป้ใบเล็กไปทาง ก่อนจะหงายหลังตึงลงบนที่นอนสปริง อ้วนส้มโดดตามขึ้นมา เจ้าตัวใหญ่เลียข้างแก้มเขาทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้ง รีบพลิกตัวหนีแล้วเอาหมอนมาบังไว้

    "ไม่เล่น ออกไปเลย" แมวหนุ่มชะงัก ถอยออกมานั่งจ้องหมอนใบใหญ่ที่กั้นระหว่างเขากับเจ้าของห้องไว้

    ทากะ.....

    "กินอาหารเสร็จแล้วก็ออกไปเล่นกับเจ้าหมาเพื่อนแกก่อน ยังไม่ต้องกลับห้อง ฉันไม่อยากเจอใครทั้งนั้น เหนื่อยแล้ว"

    พูดเสียงห้วนออกไปแบบนั้น ทากะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอ้วนออกไปหรือเปล่า แมวปกติก็เดินเสียงเบาจะตาย เขานอนนิ่งพักใหญ่ อาจจะสิบหรือสิบห้านาทีแล้วจึงลดหมอนลง....อ้วนส้มไม่อยู่แล้วจริงๆ

    นั่นทำให้เขาใจหายวาบ

    "แก....เข้าใจที่ฉันพูดหรอ"

    พึมพำเสียงแผ่ว คนบนเตียงรีบลุกขึ้น กระโดดผึงไปที่หน้าต่าง อ้วนนั่งอยู่ตรงนั้น บนคอมเพรสเซอร์แอร์และหันหลังให้เขา

    "อ้วน...." ทากะพึมพำเสียงเบา มองยังไงอ้วนส้มก็คือแมวที่กินจนเกินพอดี เป็นแมวตัวใหญ่ๆนุ่มนิ่มของเขา แต่เพราะเจ้าบ้าสองตัวนั้นแท้ๆ มาทำให้เขาคิดอะไรฟุ้งซ่านเป็นตุเป็นตะไปได้

    "อ้วน....ฉันขอโทษ" แมวสีส้มปรายตามองเขาผ่านไหล่อวบอูม มันยืดตัวขึ้นช้าๆยืนสี่เท้าเต็มที่

    "อย่าไปนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษ....ฉันขอโทษ "

    เมี๊ยว ~~~~

    อ้วนส้มหันมาร้องหง่าวใส่เขา มันกระโจนกลับเข้าห้อง ชูคอนุ่มนิ่มถูไถรอบข้อเท้าเขาไม่ห่าง

    ทากะทรุดลงนั่งบนพื้นดึงแมวตัวกลมเข้ามากอด อ้วนส้มซุกลงแนบอกเขาไม่ห่าง

    "ขอโทษ ฉันนิสัยไม่ดีเลย ขอโทษที่งี่เง่าใส่นะ "

    เจ้าตัวโตใช้ปลายจมูกชื้นดันแก้มเขา มืออ้วนป้อมสีส้มขนปุยเกาะอยู่บนไหล่

    เมี๊ยว ~~~~~

    'ไม่เป็นไรนะ ทากะ'

    ประโยคที่อีกคนได้ยินในหัวแต่ไม่ได้คิดใส่ใจ ยังคงกอดแมวตัวใหญ่แน่นราวกับกลัวจะสูญเสียเขาไปยังไงยังงั้น.





Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in