อ้วนส้มnillzeronoun
อ้วนเอ้ย
  • ส่งเพื่อนกลับไปไม่ถึงสองวัน เมื่อคืนทากะเมากลับมาอีกแล้ว แต่ยังโชคดีที่ลากตัวเองขึ้นแท็กซี่จนมาจอดหน้าอพาร์ทเม้นได้

    เสียงรถแล่นออกไปนานมาก ปกติห้านาทีทากะต้องขึ้นถึงห้อง แต่นี่กลับไร้วี่แวว ร้อนใจจนเดินออกมาที่ระเบียง มองทะลุหลังคา ภาพที่เห็นทำเอาเขาได้แต่ส่ายหัว

    คนตัวสูงเท้าเอวมองคนที่นอนหมดสภาพอยู่หน้าประตู หมดสติก่อนจะใช้คีย์การ์ดแตะเข้ามาข้างในด้วยซ้ำ 

    ลองค้นตามตัวก็ไม่เจอ ไม่รู้เก็บกุญแจไว้ที่ไหน ทำหายหรือเปล่าก็ไม่แน่ เลี่ยงไม่ได้เขาจำต้องพาเจ้าตัวผ่านเข้ามาทั้งสภาพแบบนั้น 

    ส่วนเรื่องกุญแจ...ฟื้นแล้วคงนึกออกเอง

    แต่ก็นะเขาเพิ่งรู้ว่ากุญแจมันมีขา เพราะวันรุ่งขึ้น มันเดินมา แถมยังมาแต่เช้าเชียวล่ะ...



    เสียงกุกกักดังขึ้นที่ช่องเสียบกุญแจ มันดังกิ๊กครั้งสุดท้าย ก่อนจะตามด้วยร่างใครคนหนึ่งที่เปิดประตูเข้ามาอย่างคุ้นเคยดี


    "ทากะ เมิงเข้าห้องได้ไงวะ กุญแจอยู่............นี่" คนมาใหม่เอ่ยแทบไม่จบประโยค กุญแจในมือร่วงผล๋อยตามแรงโน้มถ่วงตกลงไปกองอยู่บนพื้น ดังจนปลุกคนบนเตียงได้เลยล่ะ 

    "ทะ...ทากะ..."

    ภาพที่เห็นทำเอาเขาช็อคค้าง ปากกว้าง ตาโต


    ภาพเพื่อนสนิทกับผู้ชายหน้าคุ้นที่นอนกอดซุกกันอยู่บนเตียง ผ้าห่มร่นลงมาเกือบครึ่ง เขาถึงเห็นว่าสองคนที่กอดกันกลมนั่นเนื้อแนบเนื้อขนาดไหน

    เรื่องนี้เขากับเรียวตะก็แค่คิดกันเล่นๆแต่หลักฐานที่เห็นอยู่นี่....คงไม่เหลืออะไรให้ต้องเดาแล้ว

    โทรุลืมตาขึ้นก่อน ยังกอดทากะที่เนื้อตัวเปลือยเปล่าไว้ในวงแขน คนตัวโตกว่าชายตามองคนที่ยืนอึ้งอยู่หน้าประตู เขาถอนใจจำต้องปล่อยร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดอย่างเสียไม่ได้

    เสียงเล็กครางฮือเหมือนไม่พอใจที่ไออุ่นกำลังจะหนีหาย แต่ทากะก็ไม่มีท่าทีจะตื่นเลยสักนิด ฤทธิ์แอลกอฮอล์ร้ายกว่าที่คิดมาก

    มือสวยจัดการลูบหัวคนบนเตียงเบาๆ ขยับยกชายผ้าห่มผืนนุ่มคลุมถึงไหล่เล็กแล้วก้าวลงจากเตียง บนตัวมีแค่กางเกงนอนขาสั้นชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ 

    คนหน้าง่วงมองอีกฝ่ายนิ่ง หนุ่มผมฟู ที่ชื่อโทโมยะเพื่อนทากะ ยืนอยู่ตรงนั้น...ปลายเตียง

    หมอนั่นจ้องผมตาค้าง มองตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วไล่จากเท้าขึ้นมาที่หัวอีกรอบ ตวัดสายตาไปที่ร่างเพื่อนสนิทบนเตียงนั่น

    โทรุมองตาม ก็ชัดเจน...เขาก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง ทำได้แค่เลิกคิ้วมองคนมารบกวนเวลานอนของเขาแทนคำถาม

    "เอ่อ....อ่า แฟน...ทากะสินะครับ อ่า...ขอโทษที่มารบกวนแต่เช้า นี่ครับกุญแจ....เมื่อคืนหมอนั่นทำหล่นไว้" โทโมยะรีบก้มลงหยิบกุญแจที่เผลอปล่อยลงพื้นแล้ววางใส่มือใหญ่ของคนตัวสูงกว่า

    พวงกุญแจพร้อมคีย์การ์ดที่ห้อยตุ๊กตาแมวสีส้มตัวเท่ากำปั้น เขารับมาไว้ในมือ

    "ขอบใจ.....แต่ทากะยังไม่ตื่น นายกลับเลยก็ได้นะ" คนพูดว่านิ่งๆเหลือบมองคนบนเตียงที่ยังหลับสนิทนั่น โทโมยะได้แต่พยักหน้าเร็วๆ ดวงตาพราวด้วยเลศนัย จ้างให้เขาก็ไม่อยู่ให้หนุ่มนี่แหกอกหรอก แค่นี้ก็ขัดจังหวะเขามากละ 

    "อ่อ... ผมโทโมยะ เป็นเพื่อนเจ้าตัวเล็กนั่น ยินดีที่ได้รู้จักครับ" 

    "โทรุ....ยามาชิตะ โทรุ"

    "งั้นขอตัวก่อนครับ ไม่รบกวนแล้ว"

    "อืม"

    "ไปละครับ"

    โทโมยะเอื้อมมือไปกดล็อคแล้วดึงประตูปิดตามหลัง เสียงฝีเท้าเร่งรีบจากไปพร้อมกับน้ำเสียงตื่นเต้นที่กรอกลงในโทรศัพท์

    โทรุมองบานประตูที่ปิดลง จนได้สินะ.... แต่เอาเถอะให้เพื่อนทากะรู้ไว้ก็ดีจะได้ไม่มีใครกล้ามายุ่งกะคนของเขา ส่วนทากะยังไงก็คงไม่เชื่อเจ้าพวกนั้นแน่ เรื่องนี้เขาไม่กังวลเท่าไหร่

    โทรุวางกุญแจไว้บนโต๊ะก่อนสอดร่างเข้าไปใต้ผ้านวมผืนเดิม คว้าคนตัวเล็กมากอดแล้วนอนต่อ ยอมรับว่ายังง่วงอยู่มาก 

    เมื่อคืน....เหมือนจะนอนไม่ค่อยพอเท่าไหร่


    ..................................................................





    ทากะกวนผมอยู่มาก นึกว่าเมาแล้วจะหมดสภาพไปเลยซะอีก จริงๆผมก็ค่อนข้างชอบล่ะนะ ถ้ารู้ว่าเมาแล้วน่ารักขนาดนี้จะหาทางมอมบ่อยๆเชียว 😏 

    แต่ก็นะต้องกะปริมาณดีๆด้วย คราวก่อนคือสลบเหมือดไม่ฟื้นเลย ผมตกใจแทบตายแหน่ะ

    ค่อยๆวางเขาลงบนเตียง ทากะตัวเบาจะตาย เบาชนิดที่ว่าถ้ามีใครผ่านมาละคว้าเอวอุ้มออกไปก็สามารถทำได้ง่ายๆ ไม่รู้ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองผอมแห้งได้ขนาดนี้ คงไม่เกี่ยวกับค่าอาหารของผมใช่มั้ย
     

    "อ้วงงงงง.....ไปหนายยยย กอด....ขอกอดหน่อย" ทากะว่าเสียงอ้อแอ้ ดึงแขนผมไว้ ไม่มีท่าทีจะปล่อยกันง่ายๆ

    กว่าจะปล้ำแกะมือนัวเนียนั่นสำเร็จก็เสียเวลาไปหลายนาที บอกตามตรงเขากลัวใจตัวเอง มันเริ่มหวิวไหวในช่องท้องแปลกๆ ทางที่ดีผมควรออกไปหามาซาโตะซะ  คืนนี้อันตรายเกินไป

    "ร้อน....." คนตัวเล็กดิ้นกระสับกระส่ายดึงทึ้งชายเสื้อไม่หยุด 

    ร้อน....ต้องทำยังไง ผมรีบปรับฮีสเตอร์ลง  หนาวจนต้องเปิดฮีสเตอร์แล้วยังมีสิทธิ์มาบ่นมาว่าร้อนได้ยังไงกัน

    อากาศข้างนอกแตะเลขตัวเดียวมาหลายวันแล้ว รอแค่หิมะกลั่นตัวก็เท่านั้น เย็นออกขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ละก็  เจ้าตัวเล็กของผมคงกำลังจับไข้แน่ๆ


    มือน้อยนั่นพยายามปลดกระดุมเสื้อตัวเองทั้งที่ยังหลับตา โทรุได้แต่ยืนมองบอกตามตรงไม่กล้าเข้าใกล้เลย แต่เม็ดแรกก็ดูเหมือนปลดอยู่นานและยังไม่มีทีท่าว่าจะหลุด ดูทรงแล้วคืนนี้ก็ไม่น่าถอดเสื้อเสร็จ 


    ยังไงดี.....


    (อย่างนายน่ะ ....ไม่กล้าทำอะไรหมอนั่นหรอก) 


    เสียงทุ้มของมาซาโตะที่ผุดพร้อมมโนภาพแค่นยิ้มดูแคลน เล่นเอาคนดีถอนใจ แค่นี้ก็สะสางไม่ไหว เขาไม่ควรเพิ่มข้อหาอะไรให้ตัวเองอีกรึเปล่า



    คนบนเตียงดิ้นไม่หยุด เหงื่อซึมชื้นไหล่เลาะแตะปลายคาง เจ้าตัวดูจะอึดอัดมากจริงๆ



    คนตัวสูงหลับตาลงตั้งสติ ก่อนหย่อนตัวลงข้างๆตัดสินใจช่วยลงมือปลดให้ เสื้อเชิ้ตแขนยาวเหม็นเหล้าคลุ้ง ถูกทิ้งกองไว้บนพื้นข้างเตียง คนตัวเล็กปรือตาเยิ้มเชื่อมขึ้นมอง


    "นาย.....ผี" 


    โทรุเลิกคิ้ว จำได้ด้วยหรอ 



    "ผีก็ผี" คนถูกสถาปนาเป็นผีหลุดยิ้มขำ กำลังจะลุกไปหาผ้ามาเช็ดตัวให้คนเมา  ทว่าแขนของเขากลับถูกอีกฝ่ายคว้าไว้ก่อน 


    ทากะ.....


    "ชอบฉันหรอ....มาหาบ่อยเชียว" คนตัวเล็กเปิดตาข้างเดียว มือซุกซนเริ่มแตะไปบนท่อนแขนกำยำผ่านเสื้อเชิ้ตตัวยาว

    อีกฝ่ายไม่ตอบ คนตัวสูงทอดมองแก้มเนียนใสๆที่ติดจะแดงนั่น เจ้าตัวเล็กเลิกคิ้วรอคอย แล้วเริ่มออกแรงดึงให้เข้าไปหา 


    เป็นเสี้ยวนาทีที่สมองสองฝั่งตีกันหนักมาก ฝั่งนึงพยายามห้ามยังไงก็ไม่ได้ ทว่าอีกฝ่ายก็คอยแต่หลอกล่อว่าไม่เป็นไร เป็นเรื่องธรรมดา 


    จริงรึเปล่า...


    โทรุฝืนตัวออกห่าง พยายามไม่มองหน้าท้องกิ่วกับผิวขาวใสตรงหน้า  แต่เขาไม่คิด ไม่คิดมาก่อนเลยว่าทากะจะเมาแล้วเป็นได้ขนาดนี้ 

    แขนเล็กคว้าต้นคอเขา ยืดร่างบางเบาแตะริมฝีปากลงบนแก้มขาวของอีกฝ่าย เสียงหัวเราะกล่อมประสาทดังอยู่ข้างหู ล่อลวงสติสัมปชัญญะอันน้อยนิดให้ขาดสะบั้น

    ใบหน้าคมกดลงข้างซอกคอขาว สูดกลิ่นน้ำหอมกรุ่นจางที่คละเคล้าแอลกอฮอล์กลิ่นแรง

    ทากะยังคงพยายามฉุดรั้งดึงเขาเข้าหาตัว แผ่นหลังบางแตะที่นอนอุ่นนุ่ม คนตัวสูงวางสันจมูกคมแตะค้างตรงจุดชีพจรของอีกฝ่าย ยอมรับว่าเกินลิมิตความอดทนมานานแล้วอยู่มาได้โดยอาศัยสัมผัสเล็กๆน้อยๆนั่นก็เพียงแค่หล่อเลี้ยงบรรเทาความปรารถนาส่วนลึกไว้เท่านั้น 


    "ทากะ...." พึมพำเสียงเบา มือสวยแตะแก้มขาวอย่างทนุถนอม คนใต้ร่างหลับตา....รู้งาน ปล่อยให้เรียวปากสวยของเจ้าผีรุกรานตามอำเภอใจ 


    มือหนาไล้ปลายคางมน กดเบาๆให้ริมฝีปากอิ่มเปิดรับ ลิ้นเล็กแตะทักทายแล้วปล่อยให้อีกคนเป็นฝ่ายชักนำ ฝ่ามือซุกซนสอดลึกเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตลูบไล้ไปตามแผ่นอกกำยำ จัดการปลดกระดุมทีละเม็ดจนมันหลุดหมด 

    ร่างสูงผละจากริมฝีปากอิ่มอย่างอ้อยอิ่ง

    ปลดเสื้อตัวบางออกจากไหล่ก่อนโยนทิ้งไปทางด้านหลัง ปลายจมูกคมซุกลงข้างซอกคอขาว มันระอุร้อนตามอุณหภูมิร่างกาย ทากะเบี่ยงใบหน้าหลบเปิดทางให้อีกฝ่ายซุกไซร้ได้ตามสะดวก มือใหญ่ลูบไล้ไปตามสีข้างผ่านหน้าท้องแบนราบ จัดการรูดซิปกางเกงยีนพอดีตัวแล้วสอดปลายนิ้วผ่านเข้าไปสัมผัสต้นขาด้านใน 

    เขาชะงักมือไว้ก่อน

    "ถอด....ได้รึเปล่า" เสียงทุ้มกระซิบถามข้างใบหูเรียว มันเปลี่ยนสีเป็นแดงก่ำ คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆ ไม่สบตาเขา

    มือใหญ่จัดการกับกางเกงผ้าเนื้อหนาให้ออกไปกองไว้ปลายเตียง นิ้วเรียวไล่สัมผัสท่อนขาขาว จับเบี่ยงยามที่เบียดชิดเข้าหา  เรียวขาบางเกี่ยวกระหวัดอยู่รอบเอวสอบ โทรุยังไม่ได้ปลดเสื้อผ้าท่อนล่างของตัวเองด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้

    "นายผี...." เสียงนั้นพึมพำเรียกเขา 

    "โทรุ....ยามาชิตะ โทรุ....ชื่อฉัน"

    "อืม..." 

    จู่ๆคนตัวเล็กก็ผุดขึ้นนั่ง สองมือบางเกาะบ่าเข้าไว้ ดวงตากลมฉ่ำเยิ้มจ้องลึกเข้าไปในตาเขา ก่อนจะเบนสำรวจกรอบหน้าคมขาวผ่อง


    "นาย.....เป็นอะไรกับอ้วน....กันแน่" คำถามที่มาพร้อมปลายนิ้วร้อนที่แตะไล่ไปตามสันกรามของอีกฝ่าย 


    "ของอ้วน....." คนคนนั้นว่า มือเล็กเกี่ยวสายรัดคอสีดำบนต้นคอขาวแล้วดึงออกมา 


    ทากะเหยียดยิ้ม ก่อนออกแรงผลักเขาล้มหงายหลังลงไป แล้วใช้ตัวเองคร่อมทับไว้แทน มือใหญ่รวบประคองสะโพกนิ่ม พยายามไม่ให้เจ้าตัวดีลงน้ำหนักใส่เขาจนเกินไป 


    "นาย....คืออ้วนรึเปล่า" ร่างนั้นโน้มตัวลงหาเขา จ้องนิ่ง ดวงตาสีดำคู่นั้นสั่นระริก ก่อนจะปิดลงทั้งอย่างนั้น

    "ทากะ..." เสียงทุ้มดังเรียกเขา ตอนที่อีกฝ่ายทรุดร่างโถมเข้าใส่ คนตัวบางแนบแก้มซบบนอกแกร่ง แขนยาวเลื่อนขึ้นกอดกระชับไว้ ลูบสัมผัสแผ่นหลังเนียนละเอียดลื่นมืออย่างทนุถนอม


    "ไม่ใช่หรอก....อ้วนเป็นแมวต่างหาก" เจ้าตัวแสบยังคงพึมพำส่งท้าย 


    เหมือนจะสิ้นฤทธิ์แล้วจริงๆ ก็ตอนที่เสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังขึ้น คนตัวเล็กขยับตัวซุกใบหน้าลงข้างซอกคอหนา มือน้อยเกาะไหล่อีกคนไว้ไม่ห่าง


    โทรุยังคงลืมตาโพลง เจ้าตัวแสบปล่อยให้เขาค้างเติ่งไม่เป็นท่า แถมยังต้องกลายมาเป็นเบาะเฉพาะกิจให้เจ้าตัวนอนก่ายไม่ปล่อย


    เสียงทุ้มหลุดหัวเราะออกมา สุดท้ายก็เป็นแบบที่มาซาโตะประนามไว้ เขาไม่มีทางทำอะไรทากะได้จริงๆ

    เจ้าร่างอุ่นขยับหามุมสบาย ริมฝีปากนิ่มแตะนิ่งอยู่บนแก้มเขา 


    ให้ตายเถอะ คืนนี้เขาจะข่มตาหลับได้ยังไง


    มาซาโตะ....ฉันชักอยากให้นายคิดผิดซะแล้วสิ.



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in