อ้วนส้มnillzeronoun
อ้วนส้มขี้งอลจัง


  • วันนี้ผมกลับดึก.....

    ไม่คิดเลยว่ามันจะดึก กว่าจะแก้เนื้อปรับทำนองแล้วเริ่มให้นักร้องอัดใหม่ ปาเข้าไปห้าทุ่มกว่า ร้อนรนแทบตาย ผมหิวน่ะไม่เท่าไหร่ เจ้าตัวอ้วนที่คอยอยู่ห้องนี่สิ ไม่รู้ว่ายังคอยกินข้าวพร้อมกันรึเปล่า

    ผมโกรธรุ่นพี่มาก จู่ๆมาให้แก้งานก็ไม่แจ้งล่วงหน้า ลำพังแก้น่ะแปปเดียวผมจัดการได้ แต่พอแก้เสร็จต้องนั่งรอน้องคนที่จะมาอัดเสียง ก็ดันติดต่อไม่ไดอีก้เสียเวลาไปเปล่าๆเกือบสองชั่วโมง ทำไปทำมาป่านนี้ถึงเพิ่งจะเสร็จ ผมไม่เสี่ยงรอรถเมลล์เพราะก็ดึกมากแล้ว รุ่นพี่จะชวนไปดื่มต่อแต่ผมคงทำสีหน้าอารมณ์ไม่ดีใส่ ครั้งนี้ถึงยอมปล่อยผมไปอย่างง่ายดาย รีบวิ่งกะหืดกะหอบมาเรียกแท็กซี่ตีกลับห้องด่วนๆ ให้ตายรีบสุดชีวิตเพียงเพราะมีแมวรออยู่

    อ้วนส้มให้ความรู้สึกเหมือนผมมีชีวิตแต่งงาน การที่ได้รู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตอื่นรอเรากลับอยู่ที่ห้อง คอยนั่งส่งตอนเช้าเวลาก่อนออกไป เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นดีนะครับ คนมีครอบครัวอาจรู้สึกแบบนี้ แต่ผมมีแมวเลยคิดว่าตัวเองค่อนข้างโชคดีกว่า ถึงในแง่ว่ามันจะพูดอะไรไม่ได้ แต่เพราะแบบนี้รึเปล่าถึงดีกว่ามีแฟนสาวพวกนั้น ไม่ต้องมีใครมาบ่น มาตามจู้จี้จุกจิก เหนื่อยมาก็มีแมวมาอ้อน มาคอยรับฟังเราบ่นด้วยตากลมๆใสๆ เอาหัวมาซุกเวลาต้องการปลอบใจ ไม่รู้คิดไปเองไหม แต่แอบคิดว่าอ้วนมันเข้าใจที่ผมสื่อนะ ใครกันว่าแมวโง่ คงเว้นอ้วนมันไว้ตัวนึงล่ะ

    หายใจยังไม่คล่องตอนเปิดประตูห้องเข้าไป อ้วนส้มนั่งหันหลังให้จากบนพื้น เปิดไฟเสร็จผมเหวี่ยงกระเป๋าทิ้งไว้บนเตียง รีบเดินไปเทอาหารที่มุมเดิม แต่เจ้าอ้วนยังนิ่ง เขย่ากล่องอีกสองสามที มันก็ยังนั่งเฉยไม่แม้แต่จะปรายตามามองผม

    อย่าบอกนะว่างอน บ้าจริงต้องง้อวิธีไหนล่ะ เพิ่งชมไปหยกๆว่าแมวไม่ขี้บ่น เอ้อโดนงอนแทน

    นี่ทำอะไรไม่ได้เลยเดินไปนั่งข้างๆเจ้าตัวกลมนั่นแล้วเริ่มเล่าเรื่อง

    "วันนี้เหนื่อยชะมัด โดนแก้งานที่นั่งเขียนมาสามคืน ข้าวก็ไม่ได้กิน ต้องรอคนอีกสองชั่วโมงกว่าจะเสร็จ กว่าจะได้ออก รีบกลับห้องมาหาแมวก็ถูกงอนซะงั้น แกว่าฉันน่าสงสารมั้ยฮะเจ้าอ้วน "

    เจ้านั่นหันมาหาช้าๆ เอียงคอเหมือนเข้าใจที่ผมพูด ยืดตัวบิดขี้เกียจแล้วเดินมาขดอยู่บนตักผม

    ทากาฮิโระยิ้ม "หายงอนแล้วสินะ ใครจะลืมเจ้าตัวกินเก่งแบบแกล่ะ งานเพิ่งเสร็จจริงๆ " เขาลูบหัวพลางเกาคางให้เจ้าตัวดี อ้วนส้มครางหงิงเหมือนชอบใจ ใช้ขาหน้าอ้วนป้อมสองข้างตะปบจับมือผม พลางเอาแก้มมาสี

    พุงเจ้าส้มยังนิ่มเสมอ เป็นส่วนที่เวลาเหนื่อยๆจะชอบมาขยำเล่นมันนุ่มจนเพลินจับละหายเหนื่อยทันที ดีมากๆ ผมจัดการอุ้มเจ้าตัวดีไปวางไว้บนเตียงแล้วคว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป จู่ก็รู้สึกร้อนๆอึดอัดตัวซะงั้น

    เสียงโครมดังสนั่นขึ้นในห้องน้ำ อ้วนส้มกระโจนแผล่วกลายร่างเป็นชายหนุ่มตัวสูงในชุดขาว เขาวิ่งออกไปไม่กี่ก้าวก็ถึงประตูกระจก ณ ที่นั้น คนตัวเล็กในชุดนักศึกษานอนอยู่บนพื้นห้องน้ำดวงตาปิดสนิท

    "ทากะ !!!" เขาเรียกเสียงดัง รีบช้อนร่างเล็กขึ้นจากพื้น เจ้าตัวหายใจอ่อน แต่ชีพจรยังเต้นปกติ
    บรรจงวางร่างนั้นลงบนเตียง ปลดกระดุมสองเม็ดบนออก เนื้อตัวเย็นเฉียบเหงื่อซึมชื้นเหมือนคนเป็นลม

    สาเหตุน่าจะมาจากเจ้าตัวโหมทำโปรเจคเพลงใหม่นั่นละ ทากะอดนอนมาสามวัน ตอนที่เล่าว่าวันนี้ก็ไม่ได้ทานข้าวอีก ร่างกายคงเกินขีดจำกัดจริงๆ

    ร่างสูงนั่งลงบนเตียงข้างๆร่างนั้นมือหนาบีบมือเล็กเบาๆ อีกข้างยกขึ้นลูบศรีษะทุยอย่างอ่อนโยน

    "ถ้านายไม่ดูแลตัวเองแบบนี้ ฉันคงไม่ทนเป็นอ้วนส้มที่ดูแลนายไม่ได้หรอกนะ....ทากะ "

    ร่างสูงลดตัวลงแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากชื้น แสงสีขาวสว่างวาบก่อนซึมหายไปใต้ผิวใส

    คนบนเตียงหายใจสะดวกขึ้น ขยับปลายนิ้วช้าๆ เปิดเปลือกตามองเพดานห้อง เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่

    อ้วนส้มนั่งจ้องเขาจากที่ว่างข้างเตียง มันส่งเสียงร้องเหมียวเบาๆ เขามองมันอย่างเหม่อลอย พักนี้ฝันแปลกๆอีกแล้ว.

    cr IG pooh0403
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in