อ้วนส้มnillzeronoun
Photograph

  • ทากะเดินสะพายเป้ข้างเดียวออกจากอพาร์ทเม้นต์ผ่านสวนสาธารณะที่อยู่ติดกันมีผู้ชายคนนึงนั่งอยู่ตรงนั้น บนม้านั่งยาวที่หันหน้าเข้าหาสวนกว้าง ดูเป็นคนสะอาดสะอ้านจะด้วยชุดขาวทั้งตัวหรือผมสีบลอนด์ทองเรียงเส้นสะท้อนแสงแดดก็ดียิ่งมองก็ยิ่งเหมือนมีออร่าบางอย่างเปล่งออกมาจากร่างนั้น


    จู่ๆก็มีผู้ชายอีกคนเดินเข้าไปสมทบ หน้าตาท่าทางไม่ใช่คนญี่ปุ่น ผมสีทองตัดสั้นรองทรงเซ็ตสูง เขาใส่ชุดคลุมยาวสีดำสนิทหนีบหมวกปีกกว้างสีเดียวกันไว้ใต้รักแร้ เป็นนักแสดงหรือนักฆ่าสรุปไม่ได้จริงๆย่านอพาร์ทเม้นท์ที่เขาเช่าก็ไม่ได้ใกล้เคียงกับฮาราจูกุเลยไม่น่าทีคนหลงมาคอสเพลย์แถวนี้ 


    เจ้าตัวหันมาขยิบตาให้คงรู้ว่าถูกมองผิดกับอีกคนที่ยังคงนั่งหันหลังไม่รับรู้อะไรนั่น  หงุดหงิดชุดสีขาวแบบนักบุญนั่นจัง

     

    คนถูกจับได้สะดุ้งน้อยๆ รีบหันหน้าหนีแล้วเดินเร็วๆให้ถึงป้ายรถเมลล์  เหลือบมองผ่านทางหางตาเหมือนว่าสองคนนั้นจะหายไปแล้วได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นนึกว่าตาฝาดไป   


    แต่.......เขาเห็นจริงๆนะผู้ชายที่เหมือนมีออร่าแผ่ออกมา   ผู้ชายสองคนนั่น

     

    เรียวตะฤาษีที่จนจะหมดเดือนแรกของเทอมก็ยังคงไม่โกนหนวดโกนเครา  หมอนั่นเดินมาขย้ำไหล่เขาแล้วนั่งลงข้างๆตามติดมาด้วยโทโมะที่ขยี้กลุ่มผมสีดำของเพื่อนตัวเล็กแล้วนั่งลงปิดอีกฝั่ง


    “เมื่อกี้มีคนโดดลงมาจากตึก ห่างจากคณะเราไปไม่ไกลด้วยมาแต่เช้ารู้เรื่องบ้างป่ะเนี่ย” เรียวตะว่าขึ้นก่อนเจ้าตัวควักหนังสือเล่มบางออกมา ตามด้วยกล่องขนมที่โยนข้ามหัวคนตรงกลางให้คนฝั่งตรงข้ามที่ตะปบรับฉับไว


    “หืม...บ้าน่า เมื่อกี้เดินมาไม่เห็นมีไร ก็ปกตินี่”ทากะว่าเสียงตื่นๆ มองเพื่อนสองคนสลับกันไปมาเอาจริงว่าตั้งแต่ถูกรถชนเข้าโรงพยาบาลคราวก่อนเขาก็เริ่มจิตตกง่ายๆ  รู้สึกเหมือนกับว่าชีวิตเป็นสิ่งเปราะบางที่พร้อมจะแตกสลายได้ตลอดเวลา


    “ไม่เห็นก็ดีแล้ว เมื่อกี้เจอเพื่อนต่างคณะมันเล่าอยู่เลือดงี้เต็มเลย  ช่วงนี้เมิงก็ชอบหมกตัวอยู่คนเดียว เลี้ยงแต่แมวเอะอะก็รีบกลับมีเรื่องอะไรก็อย่าลืมพวกกูล่ะ คบกันมาตั้งนานรับฟังได้เว้ยอย่ามาติสต์แตกคนเดียวเข้าใจ๋”

    โทโมยะเทศน์ยาว แกะคุ้กกี้หยิบของตัวเองแล้วเลื่อนมาให้เขาบ้าง 


    “แล้ว....รอดมั้ย” คนตัวเล็กถามเสียงเบาเลื่อนคุกกี้ผ่านหน้าไปให้เรียวตะต่อ ใครจะไปกินลงมาเล่าอะไรแบบนี้ตอนนี้เล่า 


    “จากชั้นสิบ ขนาดสไปเดอร์แมนยังเสียวๆจะใยขาด” เรียวตะว่าหยิบคุกกี้ใส่ปากเคี้ยวกล้วมๆ แล้วดึงสมุดเขาไปลอกการบ้านเมื่อวาน


    คนตัวเล็กหลับตาลง จู่ๆก็มือสั่น ยอมรับว่าช่วงนี้อ่อนไหวง่ายมาก  เขากลัวการสูญเสียวันก่อนที่อ้วนส้มกลับมาเขาดีใจแทบตายแต่จะร้องไห้ต่อหน้าแมวก็ดูอ่อนแอเกินไปทำได้แค่กอดไว้ กอดแน่นๆให้นานที่สุดบางความสัมพันธ์ที่ไม่รู้จะจบลงวันไหนสิ่งที่เขาทำได้ก็อาจจะเป็นทำตอนนี้ให้ดีที่สุดนี่ล่ะ


    “อ้อทากะ เมิงจำที่พวกกุแซวเรื่องแฟนได้ป่ะ”โทโมะเปิดประเด็นขึ้นหันไปสบตากับเรียวตะที่ยิมกริ่มก่อนหมอนั่นจะควักมือถือออกมาช้าๆ


    คนตัวเล็กส่ายหัวเบื่อกับประเด็นนี้ของพวกมันจริงๆ ถึงจะยังสงสัยว่ากลับห้องไปได้ยังไงแต่ก็ช่วยเลิกแต่งเรื่องแฟนบ้าๆนี่ซะทีเถอะมุกตลกเล่นซ้ำๆมันขำตรงไหนกัน


    “พวกกุมีหลักฐานเหอะ นี่รุ่นพี่ในคณะเขาถ่ายไว้เพิ่งเจอกันวันก่อนเขาก็มาแซวๆนี่ล่ะเมิงไม่อยู่อ่ะ นอนโรงบาลกุเลยดูดรูปเขามาหลักฐานชัดๆแหล่มๆเลย” เจ้าตัวว่าเสยงเจ้าเล่ห์เปิดเข้าแกลลอรี่ในมือถือแล้วกดรูปนึงขึ้นมาขยายจนเต็มหน้าจอ “นี่ๆแหกตาดูเลย  เทสต์ดีนะเมิงอ่ะหล่อชิบหายตัวสูงๆขาวๆ สะอาดสะอ้านไปคว้ามาจากไหนวะ”


    ดวงตากลมจ้องนิ่งมองภาพถ่ายที่เพื่อนเปิดให้ ผู้ชายตัวสูงใส่ชุดขาวใบหน้านิ่งๆติดจะเบื่อหน่ายโลกตลอดเวลาแต่เหมือนตอนที่ถ่ายจะหงุดหงิดกับอะไรบางอย่างอยู่เส้นผมสีอ่อนมองไม่ชัดว่าสีอะไรเพราะแสงน้อยเกินไป แต่ผิวขาวน่ะชัดเจนมาก  ขนาดอยู่ในผับมืดแสนมืดแต่ก็ยังสว่างมีออร่าทากาฮิโระหน้าแดง เพื่อนอีกสองคนยิ้มกวนๆกระแซะไหล่เขา


    ในภาพนั่นเจ้าตัวโตกำลังอุ้มเขาที่ซบคาอยู่ตรงซอกคอดูใกล้ชิดสนิทสนมมากกว่าคนรู้จักกันธรรมดา ก่อนดวงตาจะสะดุดกับสายรัดคอสีดำๆนั่น


    “ใครจ้ะใคร  บอกมาซะดีๆ”เรียวตะว่า กำลังจะดึงมือถือกลับแต่ทากะคว้าหมับกดสองสามทีรูปก็เด้งเข้าไลน์ตัวเอง


    เพื่อนสองคนมองเจ้าตัวเล็กมือไวอึ้งๆ ทากะหยิบมือถือตัวเองเข้ามาเช็คภาพขมวดคิ้วจนจะผูกโบว์ได้ “ใครวะ....”


    “อ๊าวว !!!”สองเสียงขนาบข้างดังประสานกันก่อนจะพร้อมใจกันเสยท้ายทอยจนคนตัวเล็กแทบหลุดจากโต๊ะเลคเชอร์


    “ไม่รู้จริงๆโว้ย ขอนึกก่อน ก็คุ้นๆอยู่” เขาแก้ตัวอย่างหงุดหงิดเล่นตบเข้ามาได้เดี๋ยวสมองไปกองอัดที่หน้าผากจนเหม่งปูดคิดเพลงไม่ออกพวกมันจะซื้ออาหารให้อ้วนส้มแทนเขาไหมล่ะ


    “มีเยอะจนสับรางมึนก็งี้ แบบนี้รึเปล่าดาวคณะที่อ่อยเมิงถึงที่เขาถึงได้ร้องไห้ไม่มาคุยด้วยเลยเสียดายของแต่ก็นะคนนี้ก็ดี ดูรวยๆกุให้ผ่าน” เรียวตะว่าคำกล่าวที่โทโมะพยักหน้ารับแล้วเสริมเบาๆ “กูก็ว่าโอนะ  เขาดูห่วงเมิงมากอ่ะตอนนั้นดูแลเมิงได้แน่ๆ ยิ่งชอบถูกผู้หญิงผู้ชายลวนลาม เมิงปลอดภัยละ”


    “ปัญหาก็คือนะ....กุไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร พวกเมิงโปรดรับรู้ด้วย”


    “ไปเปิดสมุดรายชื่อบัญชีกิ๊กของเมิงละไล่ดู ต้องใช่สักคนอ่ะกูว่า  แต่นั่นล่ะกุออกตัวเลย กุเชียร์คนนี้”


    “เอาไปห้าเรียวตะ” แล้วทั้งสองคนก็แปะมือกันห้ามหัวเขาตามเคย


    ไอ้เพื่อนเวร อุตส่าห์ลืมไปแล้วเชียวเอาเรื่องหนักใจมาให้เขาคิดจนปวดหัวอีกจนได้ คิดถึงอ้วนส้มแหะอยากกลับไปกอดพุงอุ่นๆนิ่มๆนั่น หมอนี่เป็นใครก็ช่างยังไงตอนนี้เฟิร์สไพออริตี้  


    เขามีแต่อ้วนส้มตัวเดียวพอแล้ว.

     

     

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in