อ้วนส้มnillzeronoun
The Man Who Can’t Be Moved

  • ฝนตกหนักตั้งแต่เมื่อคืน ทากะยังไม่กลับมา รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีมาซาโตะมาเตือนเขาเรื่องรถชนคราวก่อนไม่ได้ตำหนิเรื่องที่เขาหาข้ออ้างมาอยู่กับทากะหรอก หมอนั่นรู้เหตุผลที่ต้องมาอยู่ใกล้ชิดทากะเป็นอย่างดี

     

    ตอนที่รถชนนั่นมันคือการเตือนครั้งแรก เขาโชคดีมากที่มาทัน นั่นคงเป็นเหตุผลว่าทำไมจู่ๆถึงเปลี่ยนกลับไปใช้ร่างแมวไม่ได้เพราะถ้าตอนนั้นเขาไม่คิดมาหาทากะ


    หมอนั่น....อาจจะไม่อยู่แล้ว


    ดวงตาคมเหลือบมองนาฬิกาบนโต๊ะตัวเล็ก เกือบจะสองทุ่มแล้วก่อนออกไปคนตัวเล็กก็บอกเขาอยู่ว่าเย็นนี้อาจจะกลับช้ามีงานต้องแก้แถมต้องประชุมโปรเจคกับเพื่อน ให้อุ่นอาหารเย็นทานไปก่อนเลย

     

    ใจจริงอยากจะหายตัวไปหาถึงมหาลัย แต่คงไม่ดีนัก ไม่ควรมีใครเห็นเขายิ่งเพื่อนของทากะ เขามั่นใจว่าสองคนนั้นต้องจำเขาได้พลาดเจอกันขึ้นมาคงต้องเตรียมเรื่องไว้แก้ขัดอีก

     

    จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าจะสามารถกลับร่างเดิมได้แล้วแต่คิดไปก็เสียดายเวลาเจ็ดวันที่ได้อยู่ด้วยกัน เขาไม่อยากลบมันทิ้ง  แต่ในสายตาทากะตอนนี้เขาก็เป็นแค่ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตตัวเองไว้และความจำเสื่อม ยังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงให้คนตัวเล็กยอมรับตัวตนที่แท้จริงของเขาได้ถ้าบอกความจริงก็กลัวเขาจะรับไม่ได้อีก แต่ถ้าไม่บอกเวลาจะยิ่งบีบคั้นเข้ามาเรื่อยๆรึเปล่า

     

    ต้องมีทางออกสิ.....

     

    คนตัวสูงถอนใจ นึกย้อนไปถึงชีวิตช่วงสั้นในร่างนี้ เป็นเจ็ดวันที่ดีแต่เพื่อระยะยาวคงต้องลบเจ็ดวันนี้ทิ้งแล้วกลับไปเป็นอ้วนส้มแมวจรตัวเดิมหลังจากนั้นค่อยหาทางบอกความจริงกับทากะ ไม่มีทางเลือกมากนักหรอกแต่ถ้าเบื้องบนกำหนดมาแบบนี้ก็คงจะมีเหตุผลของมันอยู่

     

    ร่างโปร่งยืดตัวขึ้น หมอนั่นชอบทำให้เขาเป็นห่วงอยู่เรื่อยถึงจะดูแลด้วยร่างนี้ไม่ได้ แต่อ้วนส้มก็ยังอยู่เคียงข้างทากะได้ตลอดไม่ต่างกันหมดเวลาสำหรับร่างนี้แล้ว


    มือหนาคว้าร่มยาวที่เสียบไว้ข้างประตู....

     

    ทางกะวิ่งฝ่าสายฝนจากป้ายรถเมลล์คำนวณเวลาคร่าวๆจากตรงนี้วิ่งเต็มฝีเท้าสิบนาทีจะถึงอพาร์ตเม้นทั้งฝนทั้งฟ้าสาดกระหน่ำ เขาไม่ชอบเสียงฟ้าร้องเท่าไหร่แต่ถ้าหลบไม่ได้การวิ่งกลับไปอาจจะเร็วที่สุดขืนรอต่อไปไม่รู้เมื่อไหร่ฝนถึงจะหยุดคืนล่าสุดนั่นตกยันสว่าง


    เขาเป็นห่วงอ้วนส้มด้วยล่ะ ปล่อยไว้คนเดียวแบบนั้นถ้าไม่ยอมกินข้าวเย็นแล้วมันแต่รอเขาจะเป็นเขาเองที่รู้สึกผิดความรู้สึกของการที่มีคนรอรับบางครั้งก็อบอุ่นแต่บางครั้งก็ทำให้เขาเป็นคนขี้กังวลขึ้นด้วย

     

    “อ้ะ...อ้วนส้ม” ทากะร้องทักเมื่อร่างสูงคุ้นตาเดินมาพร้อมกับร่มคันเล็กในมือ เขามาหยุดอยู่ตรงหน้าทากะ แล้วกางร่มให้

    “ขอโทษนะครับ ลำบากคุณจนได้ รีบกลับกันเถอะครับ ฝนลงใหญ่แล้ว”เขาว่าเร็วๆกำลังจะเป็นฝ่ายดึงแขนอีกคนให้หันหลังกลับอพาร์ตเม้นท์  แต่ร่างนั้นกลับขืนตัวไว้คนตัวเล็กชะงักเงยหน้าขึ้นมองดวงตาคู่คมที่เศร้าลงอย่างที่ไม่เคยเห็น


    “อ้วนส้ม...”


    “ขอบคุณมากนะครับ ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา”เขาว่าเสียงเบาประโยคเกริ่นนำที่เขากำลังจะบอกปัดเพราะคิดว่าสถานที่และเวลาไม่ควรมารำลึกความดีความชอบกันเท่าไหร่อย่างน้อยกลับถึงห้องก่อนก็คงดีกว่าถ้าร่างนั้นไม่พูดขึ้นต่อด้วยประโยคที่เขาเริ่มชักจะตงิดในใจ


    “เป็นเจ็ดวันที่ดีมากครับ ผมมีความสุขมากอยากให้เราสามารถอยู่ด้วยกันแบบนี้ วันนึงข้างหน้าผมอยากอยู่กับทากะแบบนี้”


    เกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ...นั่นคิอสิ่งที่ทากะคิดในใจและถามออกไปเสียงแผ่ว “หมายความว่ายังไงครับ”


    “ไม่ต้องกังวลหรอกครับ วันนึง...วันนึงที่เราสามารถคุยกันได้ตรงๆ ถึงตอนนั้นก็อยากให้ทากะยอมรับในตัวผมจริงๆนะครับ”


    “อ้วนส้ม....” เขาได้แต่มองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ คำพูดของเขาเหมือนคนกำลังสั่งลาแต่ทำไมต้องสั่งลาล่ะ แปลว่าอ้วนส้มจำตัวเองได้แล้วงั้นหรือ แต่ไม่เห็นต้องลากันขนาดนี้เลยก็ยังติดต่อกันได้นี่ ถือเป็นคนรู้จักกันแล้ว ถือเป็นข่าวดีมากกว่าแต่ทำไมอ้วนส้มถึงดูเศร้านัก


    คนตัวสูงขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม มืออุ่นเลื่อนขึ้นแตะข้างแก้มเขาอาจจะเป็นเพราะวิ่งฝ่าสายฝนมาถึงรู้สึกว่ามือนั้นอุ่นกว่าปกติ คนตัวสูงโน้มใบหน้าคมลงมาใกล้ คนตัวเล็กชะงักแต่ไม่ได้ถอยหนีไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน กระทั่งริมฝีปากอุ่นแตะสัมผัสกับริมฝีปากเย็นชื้นของเขา


    ทากะเบิกตาค้างก่อนจะค่อยๆปิดเปลือกตาลง เผลอกลั้นใจ มือข้างนั้นประคองข้างแก้มเขาไว้ใบหน้าคมเอียงออกพริ้มตา ยามมอบสัมผัสที่แสนคุ้นนั่น


    ร่มคันเล็กหล่นลงบนพื้น กลิ้งไปตามแอ่งน้ำเล็กบนถนน


    สายฟ้าฟาดเปรี้ยง ท้องฟ้าสว่างวาบ


    นักศึกษาหนุ่มยืนคว้างอยู่ตรงนั้น ลืมตาขึ้นแช่มช้า ได้สติเพราะหยดน้ำเย็นที่แตะลงกลางกระหม่อม


    เขามายืนตากฝนทำไมกันนะ......

     

     

    .

    .

    ทากะไขประตูห้องอยู่ครึ่งนาทีกว่าจะปลดล็อคได้ เช็ดมือกับกางเกงขายาวที่ก็เปียกไม่ต่างจากเสื้อจนงงว่าตัวเองจะเช็ดทำไมคงเป็นนิสัยความเคยชิน แล้วรีบกดเปิดสวิตต์ไฟกลางห้อง เนื้อตัวเปียกโชกไปถึงชั้นในเนอะหนะอึดอัดไปหมดอยากพุ่งไปอาบน้ำให้ไวที่สุด


    แต่เขากลับต้องชะงัก บนพื้นกลางห้องเจ้าส้มนั่งอยู่ตรงนั้นเนื้อตัวมอมแมมเปียกปอนไม่ต่างกัน ดูก็รู้ว่าเพิ่งวิ่งฝ่าฝนมา เขาเห็นบานหน้าต่างแง้มอยู่นิดหน่อยลมแรงลอดเข้ามาในห้องตามช่องทางนั้น เจ้าอ้วนก็คงเช่นกัน


    มาพร้อมกับสายฝนอีกแล้วนะ...


    “อ้วน !!!” ทากะร้องเสียงดัง โยนกระเป๋าเป้เปียกน้ำลงกองกับพื้นวิ่งไปดึงร่างจ้ำม่ำนั้นขึ้นมากอดเต็มอ้อมแขน


    “เจ้าแมวโง่ หายไปไหนมาฮะ นึกว่าจะไม่กลับมาซะแล้ว” เขากอดมันแน่นซุกแก้มลงกับขนสีส้มที่เปียกโชกไม่มีชิ้นดีเจ้าตัวใหญ่ครางแผ่วขดตัวซุกเข้าหาอกเขา


    “หนาวล่ะสิ แมวโง่ แกนี่มันโง่จริงๆ หายไปไหนตั้งนาน หลงทางรึไง”เขาดึงมันออกพลางจ้องหน้า สบตากลมเซื่องซื่อนั่น มันยื่นปลายจมูกชื้นมาแตะจมูกเขาใช้สองเท้าป้อมสัมผัสข้างแก้มขาวของคนอุ้ม


    ทากะยิ้มกว้าง กอดมันแนบอกแน่นแล้วพาหายเข้าห้องน้ำไป


    เจ้าของห้องอาบน้ำเสร็จแล้วเปลี่ยนเป็นชุดนอนตัวหอมแห้งสนิท


    เขาอุ้มก้อนผ้าขนหนูที่ห่อเจ้าส้มไว้ จัดแจงวางแมวตัวใหญ่ที่สะเด็ดน้ำลงบนเตียงคนตัวเล็กคุกเข่าลงบนพื้นข้างหน้าแมวหนุ่ม บรรจงซับน้ำออกจากขนหนาเส้นอย่างเบามือเขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ฮัมเพลงไม่หยุด ชัดเจนว่าอารมณ์ดีเป็นพิเศษ


    อารมณ์ดีจนคนในร่างแมวชักจะอิจฉาเจ้าอ้วนส้มนี่ขึ้นมาหน่อยๆทากะไม่เคยยิ้มได้แบบนี้ตลอดเวลาที่อยู่กับเขา


    “ถ้าแกพูดได้นะ ฉันจะเค้นให้ถนัดเลยว่าหายไปไหนมาตั้งหลายวัน ดูสิแก้มตอบลงขนาดนี้กินข้าวกินปลาบ้างมั้ยฮะ”มือเล็กนั่นจับแก้มย้วยๆของเขานึกไม่ออกว่าตัวเองผอมลงตรงไหนตลอดเจ็ดวันมานี่ทากะเลี้ยงดูปูเสื่อเขาอย่างดีแล้วอันที่จริงเขาแทบไม่ต้องกินอาหารพวกนั้นก็อยู่ได้  

     

    เด็กหนุ่มกดปลายจมูกลงบนหัวกลมปุกปุยอย่างนึกหมั่นเขี้ยวขนสีอ่อนยังคงหนาและลื่นอย่างเคย สัมผัสอบอุ่นที่แสนคิดถึงนั่นด้วย


    “ควรขังแกดีมั้ยฮึ จะได้ไม่หนีเที่ยวอีก หรือไปติดสาวที่ไหนฮะบอกฉันมานะ” เจ้าของจ้องเขาเขม็ง จนอยากจะหัวเราะออกมา ว่าหึงรึไง เขาจะมีใครได้นอกจากนายนั่นล่ะ


    เจ้าเหมียวส่งเสียงอ้อน ยืดคอใช้หัวนิ่มไซร้ข้างแก้มเขา ทากะหัวเราะเสียงเบาลูบแผ่นหลังที่แห้งสนิทและหอมครีมอาบน้ำแมว


    คนตัวเล็กลุกขึ้นเดินไปเปิดไฟหัวเตียงแล้วผละไปปิดไฟกลางห้อง จัดการหิ้วเจ้าอ้วนขึ้นไปกลางเตียงเขาดึงผ้านวมขึ้นมาจนถึงอกกอ่นจะรั้งร่างนิ่มอุ่นไปกอดไว้


    “ห้ามหนีไปไหนอีกนะ ถ้าแกหายไปอีกฉันจะไม่ให้เข้าห้องแล้ว แถมจะไปหาแมวใหม่มากอดด้วยจำไว้”


    เจ้าอ้วนส่งเสียงอ้อน ขยับเอาคางมาเกยอกเขา ทากะกระชับอ้อมกอด



    กอดเจ้าอ้วนแล้วหลับไปด้วยรอยยิ้ม..

     




     Picture from IG : Pooh043

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
oneo1o95p (@oneo1o95p)
อยากเกิดเป็นอ้วนฉ้ม ชีวิตดูสุขสบายมีคนกอดนอน
nillzeronoun (@nillzeronoun)
@oneo1o95p ต้องเป็นคนเด๋อ ที่เคยเดินตกหลุมข้างเวที ต้องมีใต้ตาเจ็ดชั้น ต้องมีเกงวอร์มกะเสื้อสีน้ำตาลที่ใส่ออกงานทุกครั้ง ต้องมีร่างหมีด้วย มีครบไหม
oneo1o95p (@oneo1o95p)
@nillzeronoun มีแต่ใจให้ไปไม่คิดอะไร....
nillzeronoun (@nillzeronoun)
@oneo1o95p งั้นอดเลย ........ก็เป้นแค่เพียงอากาศ แค่ลมที่พัดไม่มีทัวทน