อ้วนส้มnillzeronoun
If my cat disappear

  • ---- การหายไปของอ้วนส้ม ----


    วันนี้อ้วนส้มไม่อยู่อีกแล้ว เขากลับมาในสวนไม่มี ขึ้นห้องก็ไม่เจอ เหลือบมองนาฬิกาสามทุ่มกว่า วันนี้เลิกดึกเพราะนัดอัดเพลงให้เพื่อนอีกคน

    เพลงเขาเอง แต่ยังไม่กล้าร้องน่ะ เขินนิดหน่อย ลองให้เพื่อนสาวเสียงดีเทสต์ให้

    ปรากฏคีย์ได้ โอเคเลยล่ะ ทุกคนดีใจใหญ่อาจได้เอาไปใช้ในละครเพลงสิ้นปีนี้ แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว เพลงที่เขาแต่ง

    ว่าจะกลับมาโม้ให้อ้วนฟัง แต่ดันหายไปซะนี่ เคยอ่านเจอแมวตัวผู้ถ้าไม่ทำหมันจะขึ้นทะโมน หรือส้มมันขึ้นทะโมนไปติดแมวสาวจริงๆ

    ทุกวันนี้ก็ยังคิดอยู่ ดีจริงใช่ไหมที่เอาเจ้าอ้วนมาเลี้ยง ก็ไม่ได้ผูกมัดอะไรกันหรอก จะมาก็มาจะไปก็ช่าง แต่พอทุกวันเคยเห็นหน้ากันจู่ๆมาหายไปก็รู้สึกแปลกๆ คงเอาใจไปผูกแล้ว ความผูกพันธ์นี่อันตรายชะมัดนะ

    อันตรายต่อใจเนี่ย

    เขานั่งตูดไม่ติดเตียง ตัดสินใจคว้าไฟฉายคว้าร่มออกไปด้วยเผื่อฝนตก

    ถ้าแค่ติดสาวก็แล้วไปกลัวจะไปติดหล่มออกมาไม่ได้ซะมากกว่า ถ้าพุงนิ่มๆที่เขาจับต้องซูบไปใครจะรับผิดชอบ

    ทากาฮิโระเดินเลาะไปตามทาง เลี้ยวเข้าไปในสวน แสงไฟกลางสนามสว่างพอตัว แต่ก็ไม่สามารถเสียดทะลุยอดไม้ไปได้ เขาเปิดไฟฉายสาดส่องไปตามพุ่ม เรียกเจ้าอ้วน เจ้าอ้วน อยู่หลายหนก็ยังไร้วี่แวว

    หรือเขาต้องเรียกเหมียวๆ แบบคนอื่นเวลาเรียกแมว
    เจ้าอ้วนดูหน้าง่วงๆไม่น่าฉลาดพอจะรู้จักชื่อตัวเองได้

    เขาเอียงคอครุ่นคิด ถึงกับขนลุก ไม่เอาหรอกจะให้เขาตะโกนเรียกเหมียวๆเนี่ยนะ บ้า !! หญิงชะมัด ผู้ชายที่ไหนเขาทำกัน เรียกอ้วนนี่ล่ะ

    เขาตะโกนเรียกพลางสาดไฟไปเรื่อย




    ************



    ในเงามืดหลังต้นไม้ใหญ่ สุนัขพันธุ์โกลเด้นตัวโตขนยาวสวยนอนทอดกายให้แมวอ้วนใส่แว่นกรอบส้มสะท้อนแสงนอนพิงแผ่พุงอ้วนๆอย่างสบายใจ

    “ไม่ออกไปเรอะ เมียมาตามแล้วน่ะ” เสียงเจ้าหมานั่นดังขึ้นในหัวเขา ต้องได้ยินในหัวดิ เพราะถ้ามันอ้าปากพะงาบๆคงตลกเป็นบ้า

    “ไม่ใช่เมียซะหน่อย” เจ้าแมวสวนเนือยๆ ยกปลายเท้าขึ้นมาเลียขน



    “แค่ตอนนี้ละว้า” เสียงเข้มนั่นแค่นเสียงเยาะเขาไม่เลิก 



    “ฉันเป็นคนดีพอ ไม่เหมือนนายหรอก”



    “คนดีที่ไปแอบล้วงเขา แล้วมโนโมเมให้เขาฝันนะเหรอ” อ้วนส้มหันขวับเอาเท้าป้อมๆกดไปกางท้องที่คลุมด้วยขนสีน้ำตาลยาว



    “รู้มาก รู้เยอะ เดี๋ยวปั๊ดเอาเล็บจิกไข่ให้เป็นหมันซะเลย”



    “เพื่อนเองนี่เพื่อนไง แหมจะออกเรือนหน่อยละทำเบ่ง อย่าให้เห็นว่าหงอกะเมีย”



    "คำก็เมียสองคำก็เมีย อยากมีมั่งอ่ะดิ"



    "น่ะ....ยอมรับแล้วละสิ ฮิฮิ" เจ้าหมาเอาคางยาวๆมาถูไถอยู่ข้างแก้มเขาไม่หยุด เขากับมันซัดกันเป็นพัลวัน อ้วนส้มยกเท้าป้อมตะปบหน้าเจ้าตัวใหญ่ไว้ ก่อนแสงไฟจะสาดปังปะทะพวกเขา อ้วนส้มแข็งค้างในท่าเท้าหน้ายันแก้มเจ้าตัวใหญ่



    "อยู่นี่เอง เจ้าตัวดี เห้ยโดนหมารังแกเหรอ ไปให้พ้นนะเจ้าหมาข้างถนน ยังจะมองหน้าอีก อ้วนมานี่มา "

    ทากะเดินไปอุ้มอ้วนส้มกลับมากระเตงขึ้นพาดบ่าแล้วเดินออกจากมุมมืดไป อ้วนส้มหันมาแลบลิ้นส่งให้หมาตัวใหญ่ที่แยกเขี้ยววับตอบกลับ


    "เมียมาละทิ้งเพื่อนเชียวนะ คราวน่าจะปล่อยให้นอนเกาพุงรอเมียอยู่ห้อง ไม่มาคุยเป็นเพื่อนแล้ว"

    เสียงนั้นดังขึ้นในหัวเขา พอชะเง้อไปอีกทีเจ้าหมอนั่นก็หายไปแล้ว 



    ทากะหันมาหาเขา ลูบหัวป้อยๆ



    "กลัวหรอ.....โอ๋ๆ มันไปแล้วล่ะ วันหลังก็อย่าไปใกล้มันอีก ไม่รู้หมาบ้ารึเปล่าด้วย" คนตัวเล็กปลอบเขาเสียงนุ่ม อ้วนส้มเอาหัวไซร้ไปตามแก้มขาว ก่อนจะวางจมูกชื้นลงข้างซอกคออุ่น



    หอมชะมัด....เจ้าตัวเล็กของเขาตัวหอมขนาดนี้ 


    ชักจะกุมสติแบบที่หมอนั่นแซวไม่ไหวแล้ว



    อดทนนะอ้วนส้ม.




    ------------------------------------------------------




    อ้วนส้มหายไปจวนจะครบสามวันแล้ว  ตอนแรกเขาคิดว่าอาจแค่หนีเที่ยวตามวิสัยแมวจรที่ไม่ชอบอยู่กะที่  คงจะเล่นซนตามปกติหิวก็คงกลับมาตายรัง  แต่พอเข้าวันที่สามก็ชักจะเริ่มไม่สบายใจขึ้นมาแปลกๆ ใจหวนไปคิดถึงวันแรกที่ตัดสินใจอุ้มมันเข้ามาหลบฝนเพราะแบบนี้ไง ถึงไม่ค่อยชอบเลี้ยงสัตว์ ยิ่งสัตว์ที่แกล้งทำเป็นเชื่องแบบแมว  พอใจก็มาเบื่อก็หนีหน้าไป

     

     

    ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่ออกตามหาเจ้าอ้วนแต่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้จริงๆว่าอาจจะเป็นครั้งนี้  อาจจะเสียเจ้าส้มไปจริงๆ
    มีคนบอกว่าพวกหมาแมว มด มีประสาทสัมผัสรับรู้เหตุกาลล่วงหน้าได้เขาขอเสริมเสียเลยว่าลางสังหรณ์ของมนุษย์เองก็เช่นกัน ภาวนาให้มันไม่เป็นจริง

     

    คนตัวเล็กเลี้ยวมุมเข้ามาในสวน...รอบที่ร้อย  เริ่มต้นกิจกรรมแบบเดิมเหมือนตลอดสามวันที่ผ่านมา  ก้มๆเงยๆมุดสำรวจทุกซอก แต่ไม่ว่าจะดูซอกมุมไหนก็ไม่เห็นเจ้าอ้วนเลย  ไม่มีวี่แววสักนิด

     

    หายไปไหนกันนะ....

     

    ใต้ต้นสนใหญ่ริมรั้วมีสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทีฟเวอร์ตัวใหญ่  ขนสีน้ำตาลยาวๆนั่นสะอาดสะอ้านท่าทางไม่คล้ายหมาจร  มันนอนอยู่ตรงนั้นดวงตาปรือเหมือนเพิ่งตื่นตวัดมองเขาแล้วถอนใจ 

    เขาจำได้ดี เขาเรียกมันว่าอริอ้วนส้ม และเขาก็เจอมันทุกครั้งตลอดสามวันที่มาตามหาแมวอ้วนเซ่อนั่น

     

    มีวันนึงเขาถามมันตรงๆ  แกกินอ้วนส้มไปใช่มั้ย  มันเห่าเขา...ให้ตายเถอะเขาตามหาแมวจนสมองกลับหันมาคุยกับหมาเป็นตุเป็นตะ

     

    คนตัวเล็กเริ่มหมดแรง เหมือนจะลืมกินข้าวไปเลย เท่าที่จำได้มื้อสุดท้ายน่าจะช่วงเย็นๆของเมื่อวาน  ตอนที่เรียวตะบังคับพาไปกินนั่นล่ะ   คงเป็นห่วงเพราะเขาหมกมุ่นกับการตามหาแมวมากเกินไปแล้ว

     

     

    เจ้าหมาตัวใหญ่มองตามคนที่เดินหายไป  ก่อนพริบตาต่อมาเขาจะนั่งเคียงคู่อยู่บนกิ่งไม้กับผู้ชายตัวสูงอีกคน

     

    "เมียนายนี่น่าสงสารชะมัด ไม่มีทางช่วยเลยหรอ" คนผมทองหน้าคมถามขึ้น  ดวงตาเรียวสวยมองตามร่างที่ลับหายไป  ก่อนตวัดสายตามายังชายหนุ่มอีกคน  หนุ่มผมบลอนด์ที่ยังคงมองตามหลังเล็กๆนั่น  โทรุได้แต่ส่ายหน้าพลางถอนใจ

     

    "ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆก็กลับร่างไม่ได้  ฉันไปละเมิดกฏข้อไหนบ้างรึเปล่า ฝากนายไปเอาตำราในเขตหวงห้ามให้ทีสิ"

     

    "นี่เพื่อนนะ  ใช้ขนาดนี้เคยได้อะไรตอบแทนบ้าง" คนตาฟ้าตัดพ้อ กอดอกจ้องเขาขวางๆ  คนที่อยู่ในชุดหนังสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้า ผิดกับเพื่อนข้างกายที่สวมชุดขาวทั้งตัวจะมีก็แต่ปบลอกคอติดกระดิ่งสีดำนั่น  มองดูก็ช่างเป็นหยินหยางที่สมบูรณ์แบบคู่หนึ่ง

     

    "แค่นี้ทำไมทำให้เพื่อนไม่ได้อ่ะ  นายใช่เพื่อนฉันรึเปล่า" อดีตแมวส้มว่าเนือยๆ หันตาปรือมาสบด้วย

     

    "ยามาชิตะ  โทรุ !!! " 

     

    "หืม...ว่าไง มาซาจัง" ยังมีหน้ามาทำเสียงยียวน ปรายตามองเขาด้วยดวงตาโปนๆนั่นอีก อยากบีบคอคนโว้ย


    ยุ...ต้องยุให้เลิกกับเมีย ให้ซมซานมาหาเขา


    "เกลียดนาย เกลียดท่าทางไม่ทุกร้อนนี่แต่จริงๆข้างในคือเดือดมากๆ เกลียด เกลียด เกลียด "  


    แต่อีกคนก็ยังเฉยแสนเฉย โทรุพ่นลมหายใจไหล่ตกท่าทางหงอยจริงไม่ใช่แกล้งแล้ว

     

    "เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้วล่ะ  ฉันก็ดันกลับร่างแมวไม่ได้อีก  ปวดหัวชะมัด" เขาว่าเบาๆ  เห็นสีหน้าอมทุกข์แบบนั้นคนอยากแกล้งชักแกล้งไม่ลง  ไงหมอนี่มันก็เพื่อนรักของเขา มันทุกข์เขาก็ทุกข์ มันโศกเขาโศกกว่า  แต่เวลามันระริกระรี้กับเจ้าตัวเล็กนั่นไม่เคยโผล่หน้ามาเลยนี่สิ น่าหมั่นไส้นัก

     

    "ก็ใช้ร่างนี้ไปเลย  หล่อขนาดนี้ใครจะปฏิเสธ  จับรวบหัวรวบหางไปซะ หมอนั่นก็เลิกหือเลิกอือแล้ว" เพื่อนตาฟ้าว่าห้วนๆ ใจจริงก็อยากรู้ด้วยล่ะว่า หน้าอย่างโทรุจะกล้าทำแบบที่เขาแนะนำไหม

     

    "เขาคงได้ฆ่าฉันแทน จะมีข้ออ้างอะไรไปใกล้ชิด นึกไม่ออกเลย"

     

    "คิดสิคิด  รีบคิดเลยด้วย แค่สามวันที่กลับร่างแมวไม่ได้ เมียนายจะร้องไห้สามเวลา มีมาถามฉันเอาโต้งๆ อาการหนักละล่ะ"

     

    "เห็นอยู่..."

     

    "ใช้มารยาชายหน่อย นายถนัดนี่ โชว์เมพให้เห็นหน่อยน่า"

     

    "นายก็รู้ว่าฉันเป็นคนดี"

     

    "ไปล้วงลับจับเขามาขนาดนั้น  ยังมั่นหน้าได้นะคนเรา"  มาซาโตะปรายตามอง บอกตรงๆหมั่นไส้ละเกิม

     

    “ช่วงนี้งานน้อยนี่นายอ่ะ  ว่างๆก็ไปสืบความตามตำราให้ฉันหน่อย  ทางนี้ฉันพอจะคิดอะไรดีๆได้ละ” โทรุหันมาว่ายกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของเจ้าเพื่อนสนิทชะมัด

     

    “นายจะทำอะไร...”

     

    “ก็กลับร่างนั้นไม่ได้ ก็อ้อนด้วยร่างนี้ล่ะ  นายบอกเองนี่ฉันถนัดนักล่ะมารยาชายเนี่ย” 

    ทิ้งท้ายไว้ให้คิด คนในชุดขาวหายไปแล้วมาไวไปไว มาซาโตะได้แต่ส่ายหน้า งานการก็ต้องทำ  กามเทพสื่อรักก็ต้องเป็น เกิดเป็นคนหล่อนี้มันก็เหนื่อยแท้หลาว....

     

     

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in