Together #BlakefieldHardyLow
Chapter 1
  • **คำเตือน เนื้อหามีสปอยบางฉากในหนัง 1917**

    .
    .
    .

    นั้นคือสิ่งผมเห็นตอนที่สคอร์กำลังนั่งกอดร่างผม... 

    ร่างที่ไร้วิญญาณของผม... ผมรู้สึกตัวอีกทีผมก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

    และร่างของผมผมเห็นเขาพยายามค้นจดหมายและแผนที่เพื่อที่จะได้เดินทางต่อ

    ผมเห็นเขาลากร่างของผมไปทางฝั่งคูน้ำนั่นสีหน้าเขามันบ่งบอกทุกอย่างว่าเขารู้สึกอย่างไร

    เขาพาผมไปยังใกล้คูน้ำนั้นเพื่อที่จะได้ให้ผมเห็น...

    'ต้นเชอร์รี่'

    ต้นเชอร์รี่ที่ผมบอก สคอร์ฟิลด์ ว่าถึงมันจะโดนโค่นหรือมันจะเหี่ยวเฉา 

    แต่มันก็จะเติบใหญ่ได้ไม่รู้จบ ถึงมันจะตายแต่มันก็งอกใหม่ได้

    เขาต้องการลากไปที่นั้นเพื่อที่จะได้ให้ผมเห็นชัดๆ...

    ขอบคุณนะ สคอร์...

    .
    .
    .

    “ขอโทษ”

    มีเสียงหนึ่งจากทางด้านหลังของผม 

    นักบินคนนั้น... ที่ สคอร์ ยิงไปเพื่อที่ช่วยผมแต่มันไม่ทันการซะแล้ว...

    “เมื่อกี้นายว่ายังไงนะ...”

    “ขอโทษ ที่แทงนาย”

    “เดี๋ยวนะ...นายพูดอังกฤษ?”

    “เปล่า ฉันพูดเยอรมัน...”

    การตายของเราไร้ขีดจำกัดงั้นหรอการตายนั้นทำให้เราเข้าใจภาษาด้วยกัน?

    ความตายเป็นสิ่งลึกลับจริงๆ

    ผมสูดหายใจเข้าตั้งสติกับสิ่งที่ได้ยิน

    “แล้วนายแทงฉันทำไม? ฉันช่วยนายอยู่นะ”

    “ฉันคิดว่า พวกนายจะทำร้ายฉัน ฉันแค่ป้องกันตัว...ทหารอังกฤษไว้ใจไม่ได้”

    "แต่นายพูดว่าขอน้ำ นายไม่อยากตายนะ!"

    "ใช่คือ..."

    เมื่อฟังอย่างงั้นแล้วผมก็อดไม่ได้ที่จะเข้าใกล้นักบินคนนั้น...

    จากนั้นผมก็ชกเขาไปทีสองทีหรืออาจมากกว่านั้น...

    “รู้อะไรไหม พวกเรามันไม่ไร้ความปราณีที่สักแต่จะฆ่าอย่างเดียวนะโว้ย! พวกเราเข้ามาช่วยแล้วตอบแทนกันแบบนี้หรอวะ!”

    ผมเริ่มเดือดและตะโกนว่านักบินคนนั้น เขาขอโทษกับสิ่งที่ทำกับผมลงไป

    เมื่อผมเริ่มรู้สึกดีขึ้นกับสิ่งที่ได้ปลดปล่อยความรู้สึกออกไป ผมก็ช่วยนักบินคนนั้นลุกขึ้นยืน

    “ทีนี้ทางใครทางมัน แล้วอย่าให้เจอกันอีกเลย...”

    นักบินคนนั้นพยักหน้า เขาเดินไปทางที่เครื่องบินที่กำลังไหม้นั้นและค่อยๆหายไป

    เมื่อผมเห็นอย่างนั้น ผมก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่ปลดปล่อยความโทสะนั้นออกไป

    ผมก็หันไปเห็น สคอร์ กำลังขึ้นรถกับทหารกลุ่มหนึ่งผมจึงรีบวิ่งเพื่อจะตามเขาไป

    แต่ด้วยสัมภาระที่มีผมจึงตัดสินใจถอดทิ้งไป

    วิญญาณคงไม่ต้องการของพวกนี้อีกแล้วล่ะ

    ผมนั่งบนกล่องตรงข้ามกับเขา ทุกคนในรถนั้นคุยกันสนุกสนานกับเรื่องที่พวกเขาเจอ

     แต่ไม่ใช่กับ สคอร์ฟิลด์ ที่ดูเหม่อลอยและมองมายังบ้านร้างนั้น...บ้านร้างที่มีร่างของผมอยู่ตรงนั้น

    ผมเอามือไปจับที่มือเขาแต่มือนั้นมันทะลุผ่านเขาไป

    ใช่สิ... 

    ผมเป็นแค่วิญญาณ สัมผัสคนจริงๆไม่ได้หรอก...

    “โหว่ย! คนขับ ขับให้มันดีๆหน่อยดิวะ!”

    เสียงทหารนายหนึ่งร้องตะโกนลั่น ตอนนี้รถที่เรานั่งกันนั้นมันติดหลุม

    สคอร์ ลงไปดูเขาสั่งให้รถถอยหลังหรือเดินหน้าบ้าง 

    ผมก็ลงตามไปแต่ที่เห็นคือพวกทหารในรถก็อยู่เฉยเหมือนเดิม

    นี่พวกเขาจะไม่สนใจอะไรเลยใช่ไหม...

    “ทุกคนลง... ลงมาเดี๋ยวนี้!”

    เสียง สคอร์ ดังขึ้นสั่งทหารทุกคนให้ลงมา เขาสั่งทุกคนให้ดันรถผมเห็นความตั้งใจของเขามาก

    เอาจริงๆผมพึ่งมาเห็น สคอร์ อารมณ์เดือดแบบนี้ เห็นเขาดุครั้งแรกก็ตอนนี้แหล่ะ

    ผมก็นึกนะถ้าผมอยู่กับเขานานกว่านี้ผมก็คงโดนดุเหมือนกัน... 

    แค่ตอนออกจากถ้ำนั้น เสียง สคอร์ เย็นเยือกและไม่สบอารมณ์มาก มันน่ากลัวจริงนะ

    เขาทำสำเร็จ พวกเขาเอารถที่ตกหลุมนั้นขึ้นได้แล้ว ผมขึ้นไปนั้งที่เดิม ทุกคนนั่งที่เดิม

    ยกเว้น สคอร์ มานั่งตรงกลางเขานั่งใกล้ผม...ใกล้มาก... ตัวคือแทบจะชิดกันได้...

    แต่รู้สึกดีจังที่อยู่ใกล้เขานะ...

    พวกเขาคุยกันเรื่องไปกองพันเดวอนส์ ไปส่งสารคำสั่งของท่านนายพลให้พันเอกแม็คเคนซี่หยุดการโจมตีพรุ่งนี้

    “นายทำไม่ได้หรอก”

    นายทหารคนหนึ่งเอย... ซึ่ง สคอร์ ก็เคยพูดแบบนี้กับผม

    ถ้าผมไม่รอบคอบหรือไม่วางแผนพวกเราก็ไม่รอด 

    ซึ่งจริง ผมไม่รอด... ผมขาดความรอบคอบและการวางแผน...

    ถ้าผมฟัง สคอร์ ซะนิด....

    “ฉันต้องรอด”

    ผมหันไปหา สคอร์ และเขาพูดแบบมั่นใจมาก

    และผมก็พูดแบบนี้กับ สคอร์ ในสีหน้าที่มั่นใจมากเหมือนกัน

    จากตอนแรกที่สีหน้าของเขาที่ไม่อยากจะมาเลย กลับกลายมาเป็นที่มุ่งมั่นที่จะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ...

    ฉันฝากความหวังที่นายแล้วนะ สคอร์ 

    พาฉันไปหาพี่ชายฉันทีให้ฉันได้ไปเจอเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยนะ...



    “สะพานขาด!”

    ผมได้ยินเสียงทหารคนหนึงพูด ผมลงไปดู สิ่งที่ผมเห็นมันก็ ปกติทุกอย่างและมีคนเดินตามปกติ...

    ทำไมเขาบอกสะพานขาดล่ะ

    “สะพานมันขาด เราจะอ้อมไป”

    “ผมไปกับท่านไม่ได้ครับ”

    เดี๋ยวสิๆ นี่พวกนาย! ไม่เห็นหรอว่า...

    เดี๋ยวนะ... 

    เราตายแล้วนี่...

    แล้วสิ่งที่เราเห็นนั้น...

    มันหมายความว่ายังไงกัน?

    .
    .
    .
    TBC



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in