2018 & 18's lifetosixelev
ยาวไปไม่อ่าน
  • การพัฒนาของคนเรามันมองไม่เห็นหรอกถ้าเรายังอยู่ในจุดๆเดิม ถ้าอยากรู้ว่าเราพัฒนาได้มากแค่ไหน ลองถอยกลับมาก่อนก็ได้น่ะ 

    เราเคยอยู่ในโรงเรียนที่ๆดีแห่งหนึ่ง เด็กก็เกือบมีความสามารถทุกคน มีหน้าที่มีตำแหน่งกันเกือบทุกคน แต่เราไม่ใช่หนึ่งในนั้น เพราะเราเลือกเอง เราเลือกที่ไม่ต้องการตำแหน่งใดๆ เราอยากตั้งใจเรียนอย่างเดียว 
    เมื่อวันประกาศผลสอบ เราก็คือหนึ่งในคนที่ได้ที่ท้าย ๆ ครั้งแรกที่เราได้ E คือเราอึ้ง อึ้งมาก ไม่คิดว่า คนอย่างเราเนี้ยน่ะจะได้ E คนที่เคยได้ 4.00 ตอนประถมตอนนั้นเนี้ยน่ะ ด้วยความที่เกรดตอนนั้นมันไม่ค่อยมีผลกับการขึ้นชั้นเรียน เลยไม่ค่อยมีผลกับตัวเราด้วย หลังจากนั้นเราก็พยายามเรื่อยๆ พยายามที่จะไม่นอนดึก เพราะเดี่ยวเวลาเรียนจะกลับในห้อง
    เรียนไม่รู้เรื่อง พอถึงเวลาสอบก็อาศัยความจำล้วนๆ เกรดก็ดีขึ้น แต่ก็ยังได้ที่ท้ายๆอยู่ดี
     ในห้องเรียนเราก็คือทาร์เกทหนึ่งที่ครูมักจะเรียกให้เราลุกขึ้นตอบ บ่อยครั้งเราตอบไม่ได้ แต่พักหลังๆ ก็มักจะถามเพื่อน เริ่มแอคทีฟขึ้นมาหน่อย ช่วงพรีเซนต์หน้าชั้นเรียนนี่แบบโอโห้ 
    มือไม้นี่เย็นไปหมด ขาก็สั่น แต่นานๆก็ชิน เพราะออกบ่อยเกิ้นน  มาถึงช่วงสุดท้ายของการเรียน เพราะเราตั้งใจว่าเมื่อจบม.3 จะลาออกแล้ว เราอยากได้เกรดดีๆให้ครูเห็นว่าเราก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นน่ะ เราว่าเราตั้งใจมากขึ้น กล้าที่จะถามมากขึ้น เรื่องที่เรียนไม่เข้าใจมาสามปี ก็กลับมารู้เรื่องตอนปีสุดท้าย ตลกดี
    เราเริ่มอ่านหนังสือภาษาอังกฤษก็ปีสุดท้าย พยายามอ่านให้จบ ถึงแม้ในบางหน้าไม่รู้เรื่องเลย แต่เพราะความอยากเลยทำสำเร็จ เริ่มกล้าพูดกับพี่ๆน้องๆในหอก็ปีนี้ เราแค่อยากทำมันให้ดีที่สุดเท่าที่เราจะทำได้
    เมื่อวันเกรดออก......


    ขี้เกียจพิมพ์แล้วจ้าาาาาา55555
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in