เปิดกล่องฟิคprimint
I Love You, But I Can’t… | HwangWoo
  • Hwang Minhyun X Park Woojin

     

     

     

                   

     

                    บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความสุข กลิ่นของดอกไม้อ่อนๆที่ลอยฟุ้งในอากาศ และผู้คนที่พลุกพล่านไปทั่วพื้นที่บริเวณ เขาหันซ้ายขวาและพบว่าถ้าหากตนอยู่ตรงนี้อีกต่อไป ต้องมีอาการอาเจียนหรือวูบเป็นแน่ ชายหนุ่มจึงก้าวเดินผ่านผู้คนมากมายออกมายังนอกบริเวณงาน เดินขึ้นไปตามทางบันไดและหยุดยืนในพื้นที่ของชั้น2ที่ปลอดคน เขาถอนหายใจ คลายปมเน็ตไทบนลำคนเล็กน้อยเพื่อให้การหายใจของตนนั้นสะดวกขึ้น

                 

                เฮ้อเขาคิดว่าจะตายในดงคนพวกนั้นเสียแล้ว คนเยอะเป็นบ้า ซึ่งพอเขาคิดแบบนี้ก็อดที่จะพาลโมโหอีกคนที่ชวนเขามางานนี้เสียไม่ได้ ไหนบอกว่าแขกน้อยกัน นี่เยอะจนเหมือนขนคนทั้งเมืองมางานเลยเถอะ ไม่น่ามาเลยจริงๆ

                เฮ้อ และอีกครั้งที่เขาต้องถอนหายใจ

               

                “อูจิน??” ชายหนุ่มที่กำลังบ่นอุบอิบภายในใจหลุดภวังค์เมื่อได้ยินเสียงใครบางคนเรียกจากทางด้านหลัง อูจินหันไปหาและพบว่าคือบุคคลที่เขากำลังก่นด่าอยู่พอดี

               

                “พี่มินฮยอน”

               

                “ทำไมหนีขึ้นมาอยู่บนนี้” อีกคนว่าและเดินเข้ามายืนข้างๆก่อนจะทิ้งสะโพกพิงลงกับอิฐบนขอบระเบียง

               

                “เพราะใครกันล่ะ”อูจินมองตาขวาง แต่คนพี่กลับดันหัวเราะในท่าทางแบบนั้นใส่

               

                “ฉันก็ไม่รู้ว่าคนจะเยอะขนาดนี้ คุณแม่ท่านเป็นคนเชิญมาน่ะ” ชายหนุ่มไม่โต้ตอบทำเพียงแค่อ้าปากเหมือนตอบรับว่าจริงหรอประมาณนั้น และความเงียบก็แทรกขึ้นระหว่างเรา เฮ้อ อีกแล้วเค้าถอนหายใจเป็นรอบที่สิบของวันได้ ถ้าหากการถอนหายใจมันทำให้ชีวิตของคนเราสั้นลงแบบที่ผู้คนเชื่อกันชีวิตเขาคงจะสั้นลงไปอีกสัก10 ปีคงได้

               

                “เจ้าบ่าวหายจากงานมาแบบนี้เสียมารยาทนะ” อูจินว่า  มินฮยอนจึงเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนจะหัวเราะในคำพูดนั้นของอีกคน

               

                “คนแบบนายนี่มาพูดเรื่องมารยาทกับคนอื่นได้ด้วยหรอ”  อูจินคิ้วกระตุก

               

                “เออคนแบบผมพูดแล้วมันจะทำไม” ชายหนุ่มขึ้นเสียงใส่ ทำตีหน้ายุ่งเพราะความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัว

               

                “ฉันล้อเล่นหน่าอูจิน”ร่างสูงพูดยิ้มๆก่อนจะว่างมือเรียวลงบนกลุ่มผมนิ่มของคนอายุน้อยกว่าทำการขยี้ด้วยความมันเขี้ยวแต่ก็ถูกมันปัดออกจากอูจินและตามมาด้วยสายตาขุ่นมัวจากเจ้าตัวมาอีก

               

                “ไปได้แล้วไป” อูจินออกแรงผลักไหล่คนที่สูงกว่าเขาอยู่พอสมควรให้ห่างออกไปเป็นการไล่แต่มินฮยอนก็ยังรั้งขืนตัวอยู่ที่เดิม

               

                “โอเค พี่ขอโทษ ขอโทษที่บังคับเรามา” อูจินเงียบ ก้มหน้างุดมองมือของตนที่ประสานเข้ากัน

               

                “แต่งานสำคัญที่สุดสักครั้งในชีวิตแบบนี้พี่อยากให้มีนายอยู่ด้วยนะ”  เขากระตุกยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาจนไหล่สั่น

     

                ใจร้ายเป็นบ้าเลยนะมินฮยอน

     

                “หัวเราะอะไรน่ะ” ชายหนุ่มในคราบชุดเจ้าบ่าวเอ่ยถามด้วยความสงสัย อูจินส่ายหัวพลันพร้อมโบกไม้โบกมือปฏิเสธไปแต่เจ้าตัวก็ยังไม่มีทีท่าจะหยุดหัวเราะสักทีซึ่งไอการที่เขาขำเป็นบ้าเป็นหลังนี่มันมีอะไรที่ทำให้ตลกเขาก็ไม่แน่ใจนัก อาจจะตลกในชีวิตของตัวเองที่โคตรโชคร้ายที่ตอบรับมางานแต่งของคนข้างกายหรือตลกให้กับคำพูดโง่ๆของฮวัง มินฮยอนเมื่อกี้ดีนะ อา... เป็นตลกร้ายที่เจ็บตรงใจดีแหะ:)

     

                “พี่มินฮยอน”

               

                “หื้ม?”

               

                “ผมน่ะสำคัญสำหรับพี่ขนาดนั้นเลยหรอ” คนอายุน้อยกว่าเงยหน้า หันสบตาเรียวของคนพี่ จ้องมองลึกลงไปภายในแววตาอันดำมืดสนิทแต่กลับมีประกายดวงดาวนับล้านลอยเด่นอยู่ในดวงตาคู่นั้นและมันก็หยีลงเป็นขีดพร้อมกับรอยยิ้มอันงดงามของมินฮยอน  

               

                “สำคัญมากที่สุดเลยล่ะ มากที่ว่าเราอยากได้อะไรพี่ก็จะหามาให้ได้ ก็เราเป็นน้องพี่นี่” อูจินพยักหน้าก่อนจะยิ้มบางออกมา อืม น้อง

               

                และใช่ มินฮยอนน่ะมีอะไรก็ทำให้เขาได้เสมอล่ะ เขาอยากได้อะไร มินฮยอนก็หามาให้ได้ ไม่ว่าจะกี่ปีที่รู้จักกัน กี่ปีที่เราอยู่ด้วยกัน มินฮยอนตามใจเขาและหาทุกสิ่งอย่างมาให้เขาเสมอแต่มีสิ่งหนึ่งที่มินฮยอนคงทำให้เขาไม่ได้และไม่มีวัน ก็คงเป็น ใจ ของฮวังมินฮยอน นั้นล่ะที่เขาไม่เคยได้รับหรือครอบครองมาเป็นเจ้าของได้เลย ที่ทำได้มากสุดก็คงเป็น ใจในฐานะ พี่น้อง น่ะนะ

               

                “ขอบคุณนะครับที่ให้ผมเป็นคนสำคัญของพี่” แต่เขาไม่ได้อยากเป็นคนสำคัญที่เป็นแค่พี่น้องแบบนี้ แต่เขามีสิทธิ์เลือกได้ด้วยหรอ ตลกเป็นบ้าเลยนะ พัค อูจิน

               

                “เพราะแบบนี้ไง งานวันนี้ถึงต้องมีนาย” คนเป็นพี่ยิ้ม ยิ้มที่เขามองว่ามันยังคงงดงามและดูดีเสมอรอยยิ้มที่เขาตกหลุมรักมันตั้งแต่ครั้งแรกที่พบในวันที่เขาก้าวสู่การเป็นครอบครัวร่วมกับอีกคนและเขายังคงตกหลุมรักรอยยิ้มนั้นเรื่อยมา แต่วันนี้เขากลับเกลียดรอยยิ้มละมุนนั้น ซึ่งในณะเดียวกันเขาก็รักมันและอยากครอบครองให้เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

               

                แต่ไม่ เขาไม่มีทางได้และไม่มีวันได้ครอบครอง

               

                แม่ง เจ็บเป็นบ้า

               

                “พี่มินฮยอน...ผม...”

               

                “มินฮยอนคะ!” เสียงหวานที่ดังพอประมาณเอ่ยเรียกจากทางบันได เราสองคนละสายตาจากกันก่อนมินฮยอนจะหันไปทางต้นเสียงและคลี่ยิ้มบางก่อนเดินไปหาหญิงสาวในชุดเจ้าสาวที่สวยสง่ามีออร่าเปล่งประกายระยิบระยับ

               

                และการที่เขามองจากมุมนี้ หญิงสาวที่หน้าตาสสวยรอยยิ้มที่เป็นมิตรกับสายตาที่ดูรักใคร่เมื่อมองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าที่สายตาก็ไม่ต่างจากหญิงสาวคนนั้น ช่างเป็นภาพที่สวยงามและเป็นคู่ที่เหมาะสมแบบที่ใครๆก็ว่ากันนัก และมันยิ่งทำให้เขานั้นคิดได้วาตนไม่มีทางเป็นคนคนนั้นของ ฮวังมินฮยอนผู้ชายที่เขารักสุดหัวใจได้เลย

                อูจินรู้สึกเหมือนมือตนเองสั่นเล็กน้อย เขาบีบมือตนเองหวังคลายความกังวลก่อนจะเดินเขาไปหาคู่บ่าวสาวพร้อมส่งยิ้มไปให้ทั้งคู่

               

                “ยินดีด้วยนะครับ”

               

                ไม่ ไม่ยินดีด้วยสักนิด

               

                “ขอบคุณนะคะอูจิน และก็ขอบคุณที่สละเวลามาร่วมงานแต่งของเรานะคะ”

               

                งานแต่งหรอมันไม่ควรมีขึ้นมาด้วยซ้ำ

               

                “ไม่เป็นไรครับ...”

               

                แต่เขาเป็น

               

                “อูจิน...”

               

                ทำไมคนคนนั้นถึงเป็นผมไม่ได้

               

                “ขอให้มีความสุขกันมากๆและรักกันตราบนานเท่านานเลยนะครับ”

               

                เหมือนที่ผมรักพี่มินฮยอนเสมอมาและจะรักไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

               

                “อูจิน ขอบคุณนะ”

               

                “ครับ ผมก็ขอบคุณพี่เหมือนกัน”  มินฮยอนส่งมือขาวผ่องมาว่างที่กลุ่มผมของอูจินอีกครั้งและลูบมันแผ่วเบาคนอายุน้อยกว่าก้มหัวเหมือนรู้งานและหลับตารับความอบอุ่นสุดท้ายก่อนจะจับข้อมือของคนเป็นพี่ออกจากศรีษะของตน ผละมือออกจากข้อแขนขาวนั้นอย่างจำยอมเพื่อส่งคืนให้กับหญิงสาวข้างกายของชายหนุ่มตรงหน้า ถือวิสาสะจับมือนุ่มดุจปุยเมฆของเจ้าสาวอย่างแผ่วเบาแล้วนำไปคล้องแขนแกร่งของเจ้าบ่าวของเธอ อูจินก้าวถอยหลังออกมาก่อนยกยิ้มพึ่งใจกลับภาพตรงหน้าซึ่งสวนทางกับใจของเขาที่แหลกละเอียดยิ่งกว่าเม็ดทรายทั้งโลก เขาไม่อยากยอมรับ แต่ภาพตรงนั้นช่างเป็นภาพที่สวยงามและเหมาะสมกันจริงๆ

               

                “ผมว่าพวกพี่ควรไปเตรียมตัวกันได้แล้วนะครับ”

               

                “นั้นสิคะที่รัก คุณแม่ของคุณบอกให้มาตามคุณไปเตรียมตัวน่ะค่ะ”หญิงสาวเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน มินฮยอนพยักหน้ารับก่อนหันมาทางชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องรักคนสำคัญของตน

               

                “พี่ไปก่อนนะ” อูจินพยักหน้ารับก่อนส่งยิ้มบางและพยักเพยิดใบหน้าเพื่อบอกให้อีกคนไปได้แล้ว มินฮยอนหัวเราะน้อยๆกับท่าทางแบบนั้นและหันหลังก้าวลงบันไดเคียงคู่ไปกับเจ้าสาวแต่ก้าวลงบันไดได้เพียงหนึ่งขั้น เจ้าของร่างสูงขาวสง่าก็หันกลับมาทางตน และพูดด้วยถ้อยคำที่เหมือนดึงเขาลงสู่เหวลึกซ้ำอีกครั้งและไม่มีวันจะถูกฉุดขึ้นมาได้อีก

               

                “พี่รักเรานะ ตั้งแต่วันแรกจนตอนนี้...”

               

                “...”

               

                “พี่ดีใจเที่เราได้มาเป็นพี่น้องกัน...”

               

                “...”

               

                “ขอบคุณนะ อูจิน”

               

                “ครับ ผมก็ขอบคุณที่พี่รับผมเป็นน้องของพี่” เขายิ้ม มินฮยอนยิ้ม และเจ้าสาวก็ยิ้มก่อนที่ทั้งคู่จะหันหลังและเดินเคียงคู่กันหายไปจากสายตาของตน และเขายังคงยิ้มอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเขาพาร่างทั้งร่างที่หนักอึ้งกับใจที่ปวดหนึบจนชาเดินฝ่าผู้คนมากมายที่ต่างปรบมือยินดีส่งเสียงอวยพรแด่คู่เจ้าสาวเจ้าบ่าวบนเวทีออกมาที่หน้างานโดยไม่แม้แต่จะหันไปเหลียวมอง

               

                อูจินพยายามควบคุมสติเดินไปยังลานจอดรถ เดินเรื่อยไปจนถึงรถคันที่คุ้นเคย เปิดประตูและยัดร่างกายไปในรถคันหรูที่มีใครสักคนมารอตนอยู่ก่อนแล้ว

               

                “นายดูไม่โอเคเลยนะ” อูจินหันไปตามเสียงทักข้างกันทางด้านคนขับ

               

                “จีฮุน...”

               

                “เจ็บมากเลยใช่มั้ย”  

               

                “ฮึก...” เพียงแค่ประโยคของชายหนุ่มข้างกันที่เหมือนปลดล็อคความรู้สึกของอูจินทุกอย่าง ทำให้ความพยายามทั้งหมดที่เจ้าตัวสะสมมาขาดสะบั้น เสียงสะอื้นที่สะท้อนให้เห็นถึงความเจ็บปวด ไหล่ที่สั่นไหวจนตัวโยนที่สะท้อนให้เห็นถึงความปวดราวของอูจิน น้ำตาที่พรั่งพรูออกมาเป็นสายจนเปรอะเปื้อนใบหน้านั้นช่างเป็นภาพที่น่าสงสารจับใจนัก

                จีฮุนดึงคนข้างกันเขาหาก่อนสวมกอดเพื่อเป็นหลักยึดให้กับเพื่อนของตน ใบหน้าที่ซุกลงบนลาดไหล่ มือที่กำขย้ำเสื้อเขาจนยับย่น เสียงสะอื้นที่ฟังแล้วเหมือนตนนั้นโดนกรีดหัวใจไปพร้อมกับคนในอ้อมกอด และยิ่งกอดแน่นขึ้นเมื่อเขาได้ฟังประโยคแสนเศร้าของร่างอันสั่นเทาในอ้อมกอดนี้

               

                “ฉันจะเป็นน้องที่พี่มินฮยอนรัก....”

               

                พี่น้องที่มีบิดาร่วมกัน

               

                “และฉันจะเป็นน้องที่รักพี่มินฮยอน....”

               

                สายเลือดเดียวกัน

               

                “พี่น้อง...ตลอดไป”

               

                และความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

                                                                          



     

    - END -

    .

    .

    .

    _____________________________________________________

     แต่งแก้บนจ้าาาาา เราบนว่า ถ้าฮวังอูมีมม.ที่คอนไทยเราจะแต่งซึ่งก็มาโบ้มๆยิ่งใหญ่จนงงว่าอะไรทำให้คู่เรามีมม.มากมายขนาดนี้เลยค่ะ ฮุก (หรือว่าช่วงนี้สองคนนี้มีอะไรดีๆนะอิ___อิ)

    แต่ก็คือเราจะสอบนะคะแต่หนังสือไม่อ่านมานั่งแต่งฟิคเสย วูบมากค่ะบอกเลย รู้ตัวอีกทีก็คือแต่งจบแล้ว ฮือออออออ

    ถ้าอ่านแล้วงง อ่านไม่เข้าใจขออภัยด้วยนะคะ เราเมากาวมากจริงๆค่ะ  แต่งแบบงงๆจนเสร็จอ่ะ ถถถถถถถถ

    ถึงจะว่าแบบนั้นแต่เราก็ตั้งใจแต่งนะคะ(แม้จะเบลอจัดก็ตาม)

    เจอคำผิด หรือรูปประโยคแปลกๆบอกกันได้เด้อ หรือจะติชมอะไรก็ได้นะคะเราน้อมรับทุกความเห็นจย้า

    สุดท้าย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะฝากติดตามฟิคแก้บนที่เหลือด้วยนะคะ (ซึ่งก็ไม่รู้จะมาอีกเมื่อไหร่) รักทุกคนค่ะ 💖 /ไหว้ย่อ 

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in