ส่องไพร่iwannabacktobed
วันที่หนึ่ง "นั่งดูเกรดเงียบๆ"
  • เช้าที่18 เดือนพฤษภาคม 2560 เราตื่นมาขับถ่าย ออกตามเวลา สภาพดูดีใช้ได้ 

    "อา เหน็บกิน" 

    ออกจากห้องน้ำ มานอนผึ่งให้เหน็บชาหายสักหน่อยแล้วเดินขึ้นบ้าน เลี้ยวเข้าห้องพี่สาว มีหมาเดินตามมาติดๆพอถึงห้อง เราสบตากัน(กับหมา)เล็กน้อย ยักคิ้วกวนประสาท และปิดประตูล็อกกลอนประหนึ่งห้องตัวเอง สบัดเสื่อโยคะสีฟ้าอมฝุ่น...เขรอะ(ที่พี่ซื้อมาตั้งแต่ปีที่แล้ว เพราะลดราคา แกะออกมาเซลฟี่แล้วโยนไว้มุมห้อง) ทำการเช็ดนิดนึงแล้วนอนลงราบไปกับเสื่อ

    "อา รู้สึกผอมจัง" 

    แค่ได้นอนก็รู้สึกผอมลงแล้ว! คิดได้อย่างนั้นก็ลุกขึ้นเปิดประตูลงมาอาบน้ำ แปรงฟัน เสร็จแล้วเปิดตู้เย็น หยิบกะเพราหมูสับ(ไม่เผ็ด)มาอุ่น ราดด้วยน้ำสลัดตราเด็กหัวจุกที่วาดด้วยเส้นแดงๆ

    "อร่อยเหมือนเดิม"

    เอาจานไปวาง เดินเข้าห้องที่แย่งออกจากตัวบ้าน เปิดพัดลมตั้งโต๊ะใกล้พัง ที่เป็นมรดกจากโต๊ะคอม และเริ่มเปิดหนังสืออ่าน 

    "เริ่ม! 11.58น."



    ครืนนน ครืนนนน




    "หยุด 12.05 น."


    หยิบมือถือขึ้นเลื่อนตุ่มเขียวๆ เพื่อรับสาย
    "ฮัลโล มีอะไรว- - -*ความลับขององค์กร* อืม เพิ่งตื่น ไม่ค่อยสบาย แค่กๆ (แกล้งไออย่างมืออาชีพ) แค่นี้นะ" กดตุ่มแดงๆให้วาง มองนาฬิกา สามโมงนิดๆ เลื่อนหน้าจอสมาร์ทโฟร เข้าแอพเฟสบุ๊ค โพสต์แรกที่เตะตา กระแทกเข้าใจ ทำช้ำไปถึงทรวงใน

    "เพื่อนห้องเดียวกับมึงได้โพสต์ 14:45น.

                                                          เทอมนี้ A 4ตัว"

    เกรดออก...
    ภาพความขี้เกียจ ความร่าเริง ความนั่งไลค์รูปผู้ชายขัดจรวดในอินสตาร์แกรม ความรีทวิตชายไทยไม่แพ้ใครในโลกผุดขึ้นในใจเป็นภาพที่เห็นชัดกว่าอนาคต ภาพตีซ้อนๆกันเหมือนวาระสุดท้ายของชีวิต เหงื่อจับตัวเป็นเม็ด อากาศอับชื้น จักแร้แฉะหน่อยๆ แต่หนาวไปทั้งตัว ลังเลที่จะเปิด หรือปล่อยวาง

    ตัดสินใจกดเข้าเว็ปมหาลัย พิมพ์รหัสนักศึกษา ใส่พาสเวิร์ด กลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างลำบาก บ้านไม่เคยเงียบเท่านี้มาก่อน นกหยุดบิน ได้ยินเสียงพ่นลมหายใจของตัวเอง เลื่อนนิ้วไปทัชเมนูบาร์ เลือกเมนูผลการเรียน หน้าเพจขาวโล่ง ตรงกลางมีเพียงวงกลมวงหนึ่งที่มันไม่เต็มวง วงกลมวงหนึ่งที่มันไม่เคยเต็ม...หมุนสักพัก ก็ปรากฎผลการเรียนปี2เทอม2


    ผ่าง!!

    ไหน A วะ
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in