ไดอารี่ของฉันatcha
แมวกลับมา
  • มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อก็ว่าได้ ที่แมวหายไป 2-3 ปีแล้ว กลับมาหา ฉันตั้งชื่อมันว่า "ป๊อกแป๊ก"  

    เมื่อปี 2554 ฉันเคยเลี้ยงแมวตัวเมีย สีขาว-น้ำตาล ในตาสีเขียว มันเป็นแมวที่สวยมาก แต่ว่าชอบออกไปเที่ยวนอกบ้าน จนท้องกลับมา คลอดลูกออกมา เป็นสี ขาว-ดำ 2 ตัว และ ดำสนิท 2 ตัว เป็นตัวผู้ 2 และตัวเมีย 2  ช่วงก่อนน้ำท่วม แมวตัวผู้ แตกเนื้อหนุ่ม ขาว-ดำ หายไป 1 ตัว ช่วงน้ำท่วม แมวดำตัวเมีย หายไปอีก 1 ตัว เหลือ ตัวผู้ สีดำสนิททั้งตัว หางยาว ขี้อ้อนมาก ชื่อ ป๊อกแป๊ก  กับ ตัวเมีย สีขาว-ดำ ที่ไม่เอาใครเลย อีก 1 ตัว ชื่อ กุ๊กกิ๊ก ไปๆมาๆ ตอนหลัง แป๊กก็หายไป เหลือกุ๊กกิ๊กตัวเดียว

    ตอนแป๊กหายไป ประมาณขวบกว่าๆ  ฉันออกตามหา แต่หาไม่เจอ คิดถึงมันมาก เพราะมันเป็นแมวที่ขี้อ้อน ผ่านไป 2-3 ปี ฉันเจอแมวตัวผู้ สีดำสนิท มาเดินวนแถวบ้าน ฉันคิดว่า ต้องเป็นแป๊ก กลับมาแน่เลย ก็เลยให้มันเข้าบ้าน ให้อาหารมัน เลี้ยงดูมัน 

    แป๊ก กลับมาในวัยหนุ่ม หน้าตาโหดมาก เหมือนผ่านสนามมวยมาหลายเวที เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยบาดแผล ถ้ามันเป็นลูกชาย ฉันต้องกลุ้มใจตายแน่ๆ เพราะออกไปทีไร กลับมามีแผลติดตัวมาทุกที เรื่องตีกับแมวตัวอื่น แป๊กไม่เคยถอย หาเรื่องตัวอื่นก็เก่ง แผลเหวะหวะแค่ไหน ก็ไม่เคยแคร์  มันเกือบตายมาหลายทีแล้วนะ  ขนาดตัวเนื้อเหม็นเน่า ป่วยหนัก มันยังขยันออกไปนอกบ้านทุกวันเลย

    ถ้าแป๊กเป็นผู้ชาย คนเป็นผู้ชายที่สกปรก ซกมกน่าดู เพราะแทบจะไม่เคยเลีัยตัวเองเลย ไม่ทำความสะอาดตัวเองเลย เหม็นมาก หูก็สกปรก ไม่สนใจเนื้อตัวเลยว่ามีกี่แผล แผลสด แผลเก่า ปล่อยช่างมัน 

     แต่ถ้าเจอสาว มันจะทำเสียงใหญ่ เรียกแมวตัวเมีย แต่ถ้าเจอคน มันจะเปลี่ยนเสียงเป็นเสียงหวานๆเล็กๆอ้อนๆ  เรื่องเจ้าชู้แป๊กก็ไม่แพ้ใคร  ที่มันมาก็เพราะที่บ้านมีแมวตัวเมีย กุ๊กกิ๊ก นั่นเอง  ไม่รู้มันจำได้หรือเปล่าว่าเป็นพี่น้องกัน  และที่มันขยันออกจากบ้าน ก็เพราะมันมีบ้านเล็กบ้านน้อยอีกหลายหลัง  มันตะเวนไปตามบ้านที่เลี้ยงแมวตัวเมีย ทั้งไปอ้อนเจ้าของบ้าน เสียงหวาน ถูไถก็เก่ง  ทั้งไปเอาแมวตัวเมียลูกสาวเขา  

    ฉันเคยกำลังคุยกับลุงๆป้าๆบ้านอื่นอยู่ แล้วเขาเจอ แป๊กเดินมาพอดี  คนหนึ่งก็เรียก แป๊กว่า "เจ้าสีหมอก"  อีกคนก็เรียกว่า "เจ้านิล" มันเป็นที่รู้จักของชาวบ้านไปทั่วเช่นกัน 

    แต่ไม่ว่าฉันจะเลี้ยงดีแค่ไหน มีบ้านให้อยู่สุขสบาย มีอาหารให้กินตลอดเวลา ก็ยังขยันทำตัวเป็นแมวจร  วันๆหนึ่งถ้าแป๊กอยู่บ้าน มันเดินมากินไม่รู้กี่รอบ ทั้งวัน กินแล้วก็นอน แล้วก็ตื่นมากิน แล้วก็นอน แต่มันก็ไม่เคยอ้วน พอมันเบื่อ มันก็ออกไปเดินนอกบ้านทุกวัน

    กุ๊กกิ๊กไม่ค่อยชอบแป๊กเท่าไหร่ ถ้าแป๊กมา กุ๊กกิ๊กจะหนีออกไปนอนนอกบ้าน แต่ถ้าแป๊กไม่อยู่ กุ๊กกิ๊กจะกลับมานอนในบ้าน  กุ๊กกิ๊กเป็นแมวตัวเมียที่ไม่สนใจตัวผู้เอาซะเลย แถมหยิ่งอีกต่างหาก แป๊กตัวเหม็น มันไม่ให้แป๊กเข้าใกล้เลย


    แป๊กออกไปเที่ยว แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย ฉันรอแล้วรอเล่า ไม่รู้มันไปไหน ก็ไม่เห็นมันกลับมา จนผ่านไป    มีแมวบ้านตรงข้าม ที่ชอบเข้ากินอาหารแมวในบ้าน ไปๆมาๆบ่อย จนหลังๆก็อยู่ประจำ แต่ก็ยังไปบ้านเดิมตนเอง เป็นแมวตัวผู้ สีำ ที่คอกับเท้าเป็นสีขาว เหมือนมันมีผ้าพันคอและใส่ถุงเท้าเดิน หางกุด  ฉันตั้งชื่อว่า "แบล็ค"

    แบล็ค เป็นแมวตัวผู้ที่ขี้อิจฉามาก มันไม่ได้มาเอาแมวตัวเมีย แต่มันอยากจะมาแทนที่ ทุกที่ที่กุ๊กกิ๊ก แมวเจ้าบ้าน มันจะต้องไปแย่งที่นอนเขา ตรงไหนกุ๊กกิ๊กอยู่ แบล็คจะไปฉี่ใส่ ทำการจองให้เป็นของมันแทน บ้านเหม็นฉี่แมวมาก เพราะแบล็ค ทำการจองไปทั่วบ้าน 

    แต่แบล็คเป็นแมวขี้กลัว กลัวคน แรกๆมา เข้าใกล้ไม่ได้เลย มันจะหลบซ่อนไม่ให้จับ ไม่เข้าใกล้ แอบมากินอาหารตอนไม่มีคนเห็น  บางวันแบล็คมา ก็มีรอยแผลตามตัว ไม่รู้ว่าไปโดนหมาตัวไหนกัดมา ท่าทางมันจะแพ้ ถึงเต็มไปด้วยรอยแผล แต่น้อยกว่าแป๊กเยอะ

    แบล็คกเป็นแมวหนุ่มที่พึ่งเริ่มจร อายุน่าน้อยกว่ากุ๊กกิ๊กอยู่ 5-6 ปี  เพราะรูปร่างแบล็คยังดูตัวเล็ก และไม่เจนโลกเท่าไหร่  ต่างกับแป๊ก ที่ดูโหดกว่าเยอะ ใช้เวลานานกว่าแบล็คจะไว้ใจฉัน และยอมให้ลูบหัว กว่าจะอ้อนใช้เวลาพอสมควร


    ผ่านไป 2-3 ปี เมื่อวานฉันเห็นแป๊ก กลับมาอีกครั้ง ไม่น่าเชื่อ แป๊กยังจำฉันได้  มาถึงมันก็มานอนที่เท้าทันที ไม่มีทางทีตื่นกลัว ไม่ร้องขออาหาร มันถูไถอย่างเดียว  แป๊กดูแก่ขึ้นเยอะ ขนยาวขึ้นและมีขนขาวแซมตามตัว เหมือนคนมีผมหงอกเลย เนื้อตัวเหลวเหมือนแมวแก่  มันไม่ผอมโซ แสดงว่ามีอาหารกิน มีคนเลี้ยงดู ไม่อดยาก ฉันเอาอาหารให้กิน มันก็กินนิดเดียว แสดงว่ามันอิ่มมาจากที่อื่น

    แป๊กกลับมา ไม่ได้มาเพื่อกินอาหาร มันมาเพราะคิดถึงแน่เลย เพราะอ้อนหนักมาก แต่ไร้เสียง พอมันนอนหงายถึงได้เห็นว่า มันมีแผลที่ลำคอ แผลยังแดงๆอยู่เลย  มันน่าจะเจ็บคอจนไม่อยากออกเสียงมั้ง  แต่ก็แสดงถึงความเป็นแป๊กคนเดิม ที่ไม่ว่าแก่ยังไง ก็ยังไม่ทิ้งลาย มีเรื่องจนมีแผลกลับมาจนได้ 

    และช่วงเวลาที่แป๊ก เจอกับ แบล็คก็มาถึง  แบล็คอยู่บ้านมาหลายวัน แต่แป๊กถึงมาถึงไม่ถึงชั่วโมง แค่เจอกัน แป๊ก ก็ทำเสียงร้องขู่ในลำคอซะแล้ว ทำให้แบล็คออกอาการกลัว ไม่กล้ากินอาหารแมวเลย 


    น่าเสียดายที่แป๊กพูดไม่ได้ ไม่งั้นฉันก็อยากจะถามไถ่ เป็นอย่างไร ไปไหนมา อยู่สบายดีไหม มีเรื่องราวที่อยากรู้มากมาย อยากให้แป๊กเล่าให้ฟัง  แป๊กมานั่งข้างๆ ไม่พูดจา นั่งเงียบ ตัวติดกัน มันมาอ้อนเฉยๆ   จากกันไปนาน ไม่ได้เจอกันเป็นปี  น่าดีใจที่แมวยังจำฉันได้  ฉันน้ำตาไหลเลย ที่แมวกลับมาเพราะคิดถึง ไม่ได้มาเพื่อกินอาหาร น่าดีใจที่มันยังไม่ตาย  มันแค่มาได้นั่งใกล้ๆ  นอนบนเท้า หลับข้างๆแค่นี้เอง ไม่มีคำพูดจาใดๆ สุขใจแค่ได้เจอกัน


    แมวยังรู้จักคิดถึง แล้วคนละ จากกันไป คิดถึงกันบ้างหรือเปล่านะ 

      



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in