หญิงสาวผู้ขับเคลื่อนด้วยความเศร้าchelerdm
ยังคงเป็นเขา... เขาผู้เดียวเท่านั้น
  • นานมากแล้วที่เขาและเธอไม่ได้เจอกัน

    นับจากวันนั้น วันที่ทางแยกเข้ามาทักทาย ต่างฝ่ายต่างเลือนหายจากสายตา

    และวันนี้ก็เป็นวันอีกวันหนึ่ง วันที่ความบังเอิญเล่นกลให้เขาและเธอหวนกลับมา

    เธอวาดยิ้มเบาบางก่อนทักทายชายหนุ่มตามมารยาท

    เขาก็เช่นกัน ทักทายและทำเหมือนว่าเรื่องระหว่างเราไม่มีอะไร

    มวลความอึดอัดห้อยระย้าประดับประดาจนในอกของเธอหนักอึ้ง

    รอยยิ้มที่ยกแย้มเป็นระยะไม่ต่างอะไรไปจากกาแฟรสดาษดื่นและเย็นชืดจากการถูกวางทิ้งไว้

    ความเงียบถมเต็มช่องว่างระหว่างกัน อาจขับเร้าให้เขาอยากไปให้พ้นหน้าเธอเสียที

    "เป็นไงบ้าง?"

    เขาเปิดบทสนทนาขับไล่ความอึดอัดที่ต่างฝ่ายต่างโยนใส่กันอย่างล่องหน

    "ก็เรื่อยๆ งานเยอะเหมือนเดิม-- แล้วนายล่ะ?"

    "เรื่อยๆเหมือนกัน" รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขา แน่นอนว่ามันก็แค่รอยยิ้มตามมารยาท "สบายดีใช่มั้ย?"

    บางทีเขาอาจไม่อยากให้บทสนทนานี้จบเพียงแค่นี้ เธอเผลอคาดหวัง

    "อืม สบายดี"

    เธอผ่อนคลายกว่าเดิมเมื่อความรู้สึกเริ่มเข้าที่เข้าทาง

    "นายสบายดีใช่มั้ย? ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยเนอะ... เอ้อ อาการปวดเข่าเป็นไงบ้าง?"

    "ฉันสบายดี เข่าไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ ไปหาหมอแล้ว"

    "เข่าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เนอะ"

    "เธอยังชอบเป็นห่วงคนอื่นไม่เปลี่ยนเลยนะ"

    ไม่เคยคิดหรอกว่าเขาจะจำได้

    ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าเขาจะเก็บรายละเอียดเล็กน้อยของเธอไว้ในความทรงจำ

    เธออึกอักไปเล็กน้อยก่อนปล่อยให้คำพูดหลุดลอดออกมา

    "ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"

    "เธอน่ะชอบเป็นห่วงคนอื่นแต่มักจะลืมห่วงตัวเอง ใช่มั้ยล่ะ?"

    "เรื่องของฉันน่า..."

    ความเหินห่างกระเถิบตัวเข้าใกล้กันทีละก้าว แจกันแตกร้าวย้อนเวลาประสานต่อ

    มันเป็นไปอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปอย่างราบรื่น

    ระยะห่างถูกฉีกสะบั้นให้เขาและเธอกลับไปยืนอยู่จุดเดิม ณ ที่ที่อีกฝ่ายมีตัวตนแสนเลือนราง

    หญิงสาวอีกคนแทรกเข้ามาประกบข้างกายเขา

    ไร้ซึ่งคำอธิบายเธอก็รู้แก่ใจดี ตำแหน่งที่เธอเคยยืนไม่มีทางเว้นว่างให้เธอกลับไป

    ทั้งประหลาดใจ ทั้งเจ็บใจ มันประทุภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งประทินเครื่องสำอาง

    เจ้าหล่อนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนไกลตัว เพื่อนของเธอเอง แต่ไม่สนิทเท่าไรนัก จึงไม่แปลกหากเจ้าหล่อนจะคบหากับเขา ก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอเสียหน่อย

    "หืม... นายคบกับ--"

    ยังไม่ทันจบประโยคเขาก็สวนขึ้นมาทันควัน

    "อ่า... ใช่"

    "อ่อ งั้นเหรอ... ยินดีด้วยนะ"

    เธอระบายยิ้มหยิบยื่นความยินดีให้ทั้งคู่

    ความยินดีที่ไม่เต็มใจแม้แต่น้อย และหวังว่าเขาจะสังเกตทันถึงหัวคิ้วที่กระตุกหน่วง

    ความปวดแปลบที่ห่างหายไปนานย้อนกลับมาเล่นงานเธอ

    การพลัดพรากจากหายเป็นเวลาหลายปีไม่เคยเยียวยาให้เธอหลุดพ้นจากเขา มันก็แค่อำพรางไม่ให้เธอเห็นว่าเขายังคงอยู่

    "ฉันว่า... ฉันควรไป"

    "เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหนล่ะ"

    "ฉันมีธุระนิดหน่อยน่ะ"

    เธอวาดยิ้มหนักอึ้งตอบรับเพียงเล็กน้อยก่อนหาทางปลีกตัวออกมา

    เธอคงทนฝืนได้ไม่นาน และคงไม่ดีเท่าไรถ้าความอ่อนแอเล็ดลอดออกมาจนเขาสัมผัสได้

    เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าเจ็บช้ำเท่าไร เธอก็แสร้งให้เขาเข้าใจว่าเธอยังคงแข็งแกร่งได้เสมอ

    ก้อนเนื้อปวดหน่วงบีบเร่าให้เธอนิ่วหน้า ก้อนความเสียใจจุกลำคอจนเธอหายใจไม่สะดวก

    ไม่เอาอีกแล้ว... ไม่อยากเจอเขาอีกแล้ว

    เธอตะโกนสั่นเครือในห้วงความคิด ต่อให้สมองเอ่ยวาจาเช่นนั้น เธอปฏิเสธได้จริงหรือว่าความรู้สึกยังพร่ำเพรียกวอนขอให้ได้เจออีกสักครั้งก็ยังดี

    กลิ่นหอมแปลกเฉพาะตัวของเขาปะทะชนจมูก กลิ่นที่ไร้ซึ่งคำอธิบายและเธอยังจำได้ดี

    กลิ่นคุ้นเคยและสัมผัสเอื้อมคว้าจากฝ่ามือของเขาเหนี่ยวรั้งให้เธอหยุดฝีเท้าและหันกลับไปมอง

    "เธอยังรู้สึกอยู่ใช่มั้ย?"

    "รู้สึกอะไร?"

    รู้สิ... เธอรู้ว่าเธอรู้สึกอะไร และเขาต้องการคำตอบแบบไหน

    "ยังรักฉันอยู่ใช่มั้ย?"

    "เป็นคำถามที่ไม่ควรถามเลย-- นายควรกลับไปหาคนของนายนะ"

    เธอแค่นยิ้มฝืดขม ประคองเสียงแข็งๆสุดกลั้นใจไม่ให้สั่นเครือ

    "เธออยากให้ฉันกลับไปจริงๆเหรอ?"

    "คนรักกันก็ต้องกลับไปหาคนรัก มันเป็นหน้าที่ของนายอยู่แล้ว"

    "อย่างงั้นหรอกเหรอ... คงเป็นเหตุผลที่ฉันมาหาเธอ"

    "อย่าพูดอะไรแบบนี้อีก ถ้าเขาได้ยินไม่คิดเหรอว่าเขาจะเสียใจ"

    "ฉันไม่อยากเห็นเธอเสียใจ..."

    "เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ นายอย่าลืม"

    "ทำไม?"

    "แคร์คนของนายบ้าง อย่าให้คนนอกอย่างฉันต้องพูดเลย"

    "ฉันคบกับเขา ก็แค่...ฉันไม่มีใคร"

    "ถ้าเลือกได้ ฉันขอเลือกให้เธอกลับมา"

    เธอปฏิเสธไม่ลงว่าหัวใจกำลังเบิกบานให้กับความรักร้ายๆของเขา

    ความเห็นแก่ตัวและคำพูดแสนหวานราวกับบ่อยาพิษเคลือบน้ำตาลเชิญชวนให้เธอกระโดดลงไป

    ภวังค์แห่งความสับสนตีตื้นจนเธอคลื่นเหียน อยากผลักไสแต่ใจต้องการไม่ต่าง

    ยังคงเป็นเขาเท่านั้น เขาคนเดียวที่ดูดกลืนตัวตนและพรากความเข้มแข็งไปจากหญิงสาว

    เธอควรทำอย่างไรต่อไป... ใครก็ได้ปลุกเธอที

    ได้โปรด.




เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in