I just wanna talk about it.drunkon_j
Not anymore.
  • 23.32 น.
    วันอังคารที่ 31 ธันวาคม 2562

    ชั้นสองของบ้านย่านเจริญกรุง 
    อาจเรียกอีกอย่างว่าดาดฟ้าก็ย่อมได้
    แต่ก็ดูขัดเขิน เพราะความสูงของบ้านดูไม่เหมาะ
    และความจริง มันเป็นเพียงส่วนที่ก่อร่างไว้แต่ยังไม่เสร็จดี

    ได้ยินเสียงดนตรีจากคอนเสิร์ตที่จัดแถวละแวกบ้านเพื่อฉลองคืนส่งท้ายปี 2562 ดังอยู่เป็นระยะ

    "ป่านนี้แกจะทำอะไรอยู่วะ" 

    เธอปลดล็อกหน้าจอมือถือ ลองเข้าแอพพลิเคชั่นที่นานแล้วไม่ได้ล็อกอิน 

    "Facebook...รหัสคืออะไรนะ"

    หลังจากลองใส่รหัสอยู่สองครั้งก็ล็อกอินสำเร็จ 
    เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนแปลกหน้าท่ามกลางไทม์ไลน์
    แม้ Facebook จะเป็นแอพที่มีคนรู้จักอยู่มากที่สุดก็ตาม

    "อือ...
      อือ...
      หึ...
      ไหนขอดูหน่อยนะ...
      มีความสุขจริงหรือเปล่าวะ?"

    เธอเลื่อนดูโปรไฟล์ของแฟนเก่าอย่างช้าๆ คล้ายกับว่าต้องการค่อยๆซึมซับทุกสิ่งที่เธออาจพลาดไป
    ทั้งภาพในแกลลอรี่ที่เขาอัพโหลด 
    ทั้งภาพที่เพื่อนของเขาแท็ก 
    เธอเลื่อนดูข้อความต่างๆที่เขาโพสต์ 
    เห็นเขาแชร์เพลงที่เขาเคยส่งให้เธอ
    ใจก็อดไม่ได้ที่จะแอบคิดว่าหมายถึงเธอบ้างหรือเปล่า

    จนกระทั่งเห็นภาพถ่ายมือของเขาที่จับมือของใครอีกคนอยู่

    "อ่า...แกนี่มันโง่จริงๆ"

    เธอรีบกดออกจากโปรไฟล์ของเขา ก่อนจะเห็นหน้าเจ้าของมือเรียวสวยคู่นั้น

    เธอกดเข้าดูความทรงจำของโพสต์วันนี้ในโปรไฟล์ของตัวเอง
    เธอชอบดูโพสต์เก่าๆที่เพื่อนๆชอบแท็กอวยพรกัน

    "รูปนี้มัน 555555555555555"

    เธอหลุดขำออกมาเพราะดันเจอรูปเมื่อห้าปีที่แล้ว
    รูปเขาที่กำลังนั่งบ่นเรื่องความวุ่นวายของการพยายามจะมาเคาท์ดาวน์ที่ CTW
    เธอยังจำได้ชัดเจนถึงสีหน้าและน้ำเสียงที่หงุดหงิดเพราะความหิวของเขา

    สิ่งที่แปลกที่สุดคือเธอไม่เคยลบโพสต์ในอดีตที่เกี่ยวข้องกับเขาเลย
    เธอบอกกับตัวเองว่า "ส่วนที่รักก็คือรักจริงๆ เราอย่าทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นเลยนะ"

    คงเพราะทุกอย่างมันมีความหมายมากจริงๆ แม้กระทั่งความสัมพันธ์ที่ต้องจบลง

    เธอยังจำคืนแรกที่ต่างคนต่างยอมแพ้ ยอมแพ้ให้กับบางอย่างที่ไม่มีวันจะแก้ไขได้
    เธอผิดหวังในตัวเขา 
    เธอผิดหวังในตัวเอง
    เธอผิดหวังใน ทุ ก สิ่ ง ทุ ก อ ย่ า ง

    แต่เธอไม่เคยแสร้งทำว่าเธอทำใจได้ เธอไม่รีบร้อนที่จะพยายามลืม 
    เธอปล่อยให้ตัวเองสัมผัสกับความรู้สึกเจ็บปวด
    แผลค่อยๆสมาน กลายเป็นแผลเป็น
    เธอค่อยๆชินและเผลอชอบด้วยซ้ำที่นานๆครั้งจะสัมผัสโดนมัน
    เธอเข้าใจและยอมรับมัน

    23.56 น.

    เธอกดเข้าโน๊ตในมือถือ ดูข้อความที่ร่างไว้ตั้งแต่วันที่ 30 ธันวาคม 2562

    "10 ปี...ช่วงระยะเวลาเกือบครึ่งชีวิตของปัจจุบัน
    ไม่แปลกใจที่ช่วงแรกทั้งเราและแกจะเสียดายมัน
    เวลาโคตรผ่านไปเร็วเลยว่ะ 
    แต่นี่ก็ 2 ปีแล้ว ที่เราหยุดทุกอย่างไว้
    หวังว่าแกจะสบายดีนะ
    ปีนี้แกคงฉลองกับเพื่อนเหมือนเดิม
    อย่าดื่มมากล่ะ ถ้าไม่ไหวก็ห้ามขี่รถด้วย

    ขอบใจที่แกยังเป็นเพื่อนที่ดีกับเรานะ
    ขอให้ปีหน้าเป็นปีที่ดีของแกนะ
    ดูแลตัวเองด้วย
    บุหรี่ก็เบาๆหน่อยอ่ะ

    อือ...เหมือนเดิมแหละ
    แฮปปี้นิวเยียร์นะ ไอ้เต่า

    :) "

    คัดลอกทั้งหมด
    วาง
    ส่ง
    ...

    5 4 3 2 ...
    เสียงพลุดังกระหึ่มอยู่รอบๆตัวเธอ
    นานแล้วที่ไม่ได้ดูพลุวันขึ้นปีใหม่
    เพราะเธอเผลอหลับก่อนทุกที

    "ปีนี้แกต้องมีความสุขเพื่อตัวเองนะ"

    เธอยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งทุกอย่างรอบตัวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง


    08.14 น.
    วันพุธที่ 1 มกราคม 2563

    "เหม่ง
     แฮปปี้นิวเยียร์นะ
     แกก็มีความสุขมากๆนะ
     รู้ว่าร้องไห้อยู่นะ เลิกร้องได้แล้ว
     มีอะไรก็ทักมาได้เหมือนเดิม
     แล้วก็เลิกขอโทษได้แล้ว
     เคยบอกแล้วใช่มั้ย ว่าแกไม่ได้ทำอะไรผิด
     แกยังเป็นช่วงที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับเค้า
     เพราะงั้นเลิกโทษตัวเองได้แล้วนะ
     
     ลดกาแฟบ้างเว้ยยยยย"

    เธอยิ้มให้กับข้อความที่เพิ่งอ่าน 
    อย่างน้อยเขาก็ผิดไปอย่างนึง
    .
    .
    .
    เพราะเธอไม่ร้องไห้อีกแล้ว





Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in