Midnight Thought (ทูคิมดง)myephemeralmind
OS: ครุฑยุดนาค
  • .

    .

    .





    เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วทั้งป่าหิมพานต์

    เหล่าสัตว์น้อยใหญ่ต่างหาที่กำบังกันให้วุ่น

    ต่างก็รู้ดีว่าในยามที่พญาครุฑและพญานาคเกิดปะทะกันขึ้นมามันรุนแรงแค่ไหน ความเกลียดชังที่สืบทอดต่อกันในสายเลือดนั้นฝังลึกเกินจะแก้ ต่างฝ่ายต่างงัดอิทธิฤทธิ์ทุกอย่างที่ตนพึงมีเข้าห้ำหั่นหมายจะเอาชีวิตอีกฝ่ายให้จนได้



    กว่าพันปีที่สองเผ่าพันธุ์นี้รบรา ผลแพ้ชนะไม่เคยแน่นอน

    แต่เห็นทีว่าครานี้พญานาคจะเพลี่ยงพล้ำ



    ร่างสีเขียวมรกตเลื้อยหนีผ่านป่าดงพงไพรด้วยความไวปานสายลมสู่มหาสมุทรใหญ่ที่จะปลอดภัยที่สุด

    ใต้ผืนบาดาลนั้น

    เจ้าชายอคินทร์เป็นใหญ่ในหมู่นาค



    แต่ใครเล่าจะคาดคิด

    พญาครุฑคิมหันต์บ้าบิ่นเกินครุฑตนใด



    วิหคกายแดงฉานใหญ่ยักษ์โฉบตัวลงไม่เกรงผืนน้ำ

    อุ้งเท้าตะปบร่างงูยักษ์ขึ้นสู่เวหา จะหินกี่ก้อนที่กลืนกักเก็บก็ไม่อาจช่วยไว้ได้



    เหล่าสัตว์หิมพานต์คงจารึกกันไว้

    ครานี้คราวปราชัยของนาคินทร์



    ดวงตาสีมรกตละขึ้นจากผืนน้ำที่ค่อยๆไกลห่าง

    เบื้องบนถูกปกคลุมด้วยเจ้าพญาครุฑที่แสนอวดดี

    อคินทร์ร่ายเวทย์ด้วยพลังเฮือกสุดท้าย

    พญานาคแปลงกายเป็นมนุษย์



    สัมฤทธิ์ผลดั่งใจ ข้อมือมนุษย์เล็กกว่าอุ้งเท้าครุฑที่เคยกาง

    ร่างมนุษย์ตนนั้นร่วงลงทันใด

    จะตกตามผืนป่าหรือผืนน้ำก็ช่างปะไร

    ดีกว่าอยู่เงื้อมมือของศัตรู



    .

    .



    ร้าวรานราวร่างจะแหลกลาญ

    อคินทร์ลืมตาขึ้นมาในสถานที่ที่เขาไม่มีทางคุ้นเคย จะทิศใดก็มีเพียงผนังถ้ำแสนวังเวง



    ร่างมนุษย์ช่างบอบบาง แต่กระนั้นตัวเขาไม่เหลือแรงพลังใดจะคืนร่างพญานาคอีกแล้ว เขาหยัดกายขึ้นอย่างยากลำบาก

    โลหะเย็นๆที่แตะลงตรงผิวคอทำให้ต้องชะงัก

    คนตรงหน้าคือชายหนุ่มหน้าตาดุดัน แต่งกายเพียงแค่โจงกระเบนสีน้ำตาลเข้ม ในมือมีกริชสั้นที่จ่อลำคอของเขาอยู่

    เกศาสีแดงเพลิงไม่ถูกโฉลกกับความรู้สึกภายในใจ ไหนจะกลิ่นกายนั่นอีก

    หอมดึงดูดแต่พิศวงเกินกว่าจะเข้าใกล้



    “ผมสีมรกตน่ารังเกียจจริงๆ สมแล้วที่เป็นพวกนาค”



    ดวงใจของอคินทร์สั่นไหวทันทีที่อีกฝ่ายเอ่ยจบ ไม่ผิดแน่

    มนุษย์ตรงหน้าคือร่างจำแลงกายของพญาครุฑตนนั้น

    มันเคลื่อนตัวไวกว่าเขาจะทันทำอะไร อุ้งมือหนาใหญ่กดตัวเขาลงกับพื้น ใบหน้านั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ ริมฝีปากกระซิบลงที่ข้างหู



    "หากยังอยากมีชีวิตรอด ทำตัวดีๆกับข้าซะ"



    อคินทร์กัดฟันกรอด นึกเจ็บใจที่ไม่เหลือพลังใดจะร่ายเวทย์เอาชีวิตมันได้



    "ฆ่าข้า" เขาเอ่ยลอดไรฟันอย่างเคียดแค้น



    มีเพียงเสียงหัวเราะเย้ยหยันตอบกลับมา



    "ให้ฆ่าเจ้างั้นหรือ ขอปฏิเสธ" ริมฝีปากนั่นเหยียดยิ้มบางๆ "เชื่อสิว่าข้ามีอะไรสนุกกว่านั้นอีกเยอะ"



    "..."



    "เรียกข้าว่าคิมหันต์สิ"







    .

    .

    #มนต101

    ถ้าตั้งใจเรียนภาษาไทยกว่านี้ล่ะก็..

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in