Midnight Thought (ทูคิมดง)myephemeralmind
OS: Sweet Creature









  • “ดงฮยอน”



    “หืม”



    “ผอมลงเหรอ”



    คนถูกทักก้มลงมองร่างกายของตนเองตามสายตาของดงฮันที่กำลังจับจ้องอยู่ คิมดงฮยอนที่เพิ่งลุกขึ้นนั่งบนเตียงเดียวกันกับเขาตอนนี้มีเพียงผ้าห่มที่กำลังปกคลุมบางส่วนของร่างกายของตนเองเท่านั้น อันที่จริงดงฮันเองก็อยู่ในสภาพเดียวกัน เพียงแต่ยังไม่ยอมลุกจากเตียงเท่านั้นเอง



    “ก็ไม่นะ” เจ้าตัวว่าพลางมองสำรวจตัวเองไปด้วย “ว่าแต่วันนี้ไม่ต้องไปทำงานเหรอ”



    “ไม่อยากเลย”



    “นี่ ไม่ได้สิ” ดงฮยอนขมวดคิ้วเข้าแล้วเอื้อมแขนมาคว้ามือของเขาก่อนจะออกแรงดึงตัวดงฮันให้ขึ้นมานั่งประจันหน้ากันดีๆ ดงฮันทำท่าอิดออดไปแบบนั้นแต่ก็ยอมลุกตามโดยดี เนื้อตัวของดงฮยอนมีร่องรอยที่เขาทิ้งเอาไว้เล็กน้อย ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงซึ่งดงฮันคิดว่าตัวเองก็คงไม่ต่างกันนัก



    ดงฮยอนย่นคอไปข้างหลังเล็กน้อยเมื่อใบหน้าของดงฮันยื่นเข้าใกล้ แต่ไม่ต่อต้านอะไรเมื่อริมฝีปากของทั้งคู่แตะกันเบาๆ หยอกเย้ากันอยู่อย่างนั้นไม่นาน



    “ไปอาบน้ำไป” ดงฮยอนพยักเพยิดหน้าไปทางประตูห้อง “วันนี้ฉันทำข้าวเช้า”



    “อื้ม”





    ดงฮันออกมาจากห้องน้ำและพบกับแผ่นหลังของดงฮยอนที่กำลังจดจ่ออยู่กับการทำอาหารเช้า เขาเดินไปหยุดยืนข้างหลังอีกฝ่ายแล้วค่อยๆสวมกอดช้าๆกะจะไม่ให้คนที่กำลังทอดไข่ดาวอยู่ตกใจไปก่อน แต่ถึงกระนั้นก็โดนดุอยู่ดีเพราะการเอาคางวางลงบนไหล่ก่อนจะกดจูบลงเบาๆที่แก้มนั้นเกือบทำให้ไข่ดาวในกระทะไหม้



    ดงฮยอนว่ามาอย่างนั้นน่ะนะ




    เพราะงั้นดงฮันเลยเอาตัวรอดด้วยการถอยออกมาพร้อมเสียงหัวเราะร่า ก่อนจะอาสาไปชงกาแฟให้ตนเองและอีกฝ่ายที่กำลังนำอาหารไปวางลงบนโต๊ะ



    พวกเขาใช้เวลาบนอาหารไม่นานนักเพราะต่างไม่อยากไปทำงานสายสักเท่าไหร่ และเมื่อเลิกงานก็ยังมีเวลาเหลือเฟือที่จะใช้ร่วมกันหากว่าเลิกงานไว





    “ดงฮัน”



    “หืม”



    “เนคไท”



    ดงฮยอนเดินมาหยุดหน้าเขาพร้อมกับจัดแจงเจ้าเนคไทสีน้ำเงินเข้มที่อีกฝ่ายซื้อให้เขาเมื่อปีก่อนจนมันเรียบร้อยสวยงาม ดงฮยอนชอบบ่นว่าเขาผูกเนคไทไม่เรียบร้อยนักแต่ก็มักจะมาจัดให้ตลอดจนดงฮันแอบติดนิสัยที่คงไม่ค่อยจะดีนักไป



    เขาชอบมองดูหน้าของอีกฝ่ายตอนที่กำลังจดจ่อกับเนคไท ชอบระยะห่างที่เหลือเพียงน้อยนิดของทั้งคู่ อบอุ่นหัวใจยามที่สัมผัสเบาๆของมือดงฮยอนแตะลงกับเนคไทเมื่อมันเรียบร้อยดี รอยยิ้มน้อยๆที่ปรากฏบนใบหน้าเมื่อดงฮยอนรู้สึกภาคภูมิใจกับผลงานของตนเอง



    เมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน เขาก็มักจะอดใจไม่ได้ที่จะกดจูบเบาๆลงบนแก้มนิ่มสักข้าง หน้าผากมน ไม่ก็ริมฝีปากอิ่มที่ระบายยิ้มสวย



    ที่พิเศษคืออะไรรู้ไหม



    รอยยิ้มของดงฮยอนหลังจากที่ดงฮันผละออกมาน่ะ สวยขึ้นเป็นหลายเท่าตัวเลย







    ทั้งคู่เดินออกจากที่พักมายังสถานีรถไฟพร้อมกัน ก่อนจะยิ้มให้กันเล็กน้อยเมื่อแยกกันที่สถานี



    .

    .



    “แหวนสวยนะคะ”

    ดงฮันก้มลงมองแหวนเงินที่นิ้วนางข้างซ้ายของตน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มรับให้กับลูกค้าของเขาที่เอ่ยทัก อีกวงหนึ่งที่เข้าคู่กันนั้นก็อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของดงฮยอนเช่นกัน



    .

    .



    “แต่งงานกัน”

    “พูดเหมือนทำได้”

    “แต่งกันเองไปก่อนก็ได้ แหวนก็มีแล้วเนี่ย”

    “เชื่อเขาเลย”



    .

    .



    “มันต้องพูดว่าไงนะ”

    “อา...ไม่รู้สิ”

    “งั้นเอาแบบนี้ไปก่อนละกันนะ ผมคิมดงฮัน จะรักและดูแลดงฮยอนตลอดไป แบบนี้ได้ไหม”

    “อืม...ผมคิมดงฮยอน ก็จะรักและดูแลคิมดงฮันไปตลอดเหมือนกัน”




    .

    .



    “ไม่ต้องเลยฉันดูแลนายเอง”

    “ได้ไง ต้องดูแลกันและกันดิ”

    “...ฟังดูดีนะ คิมดงฮันและคิมดงฮยอน จะรักและดูแลกันและกัน”

    “ตลอดไป”





    “อื้ม ตลอดไปเลย”










    #มนต101

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in