อยากจะเขียนmonnierose
six years with my Euphoria




  • " หนูหายได้และดีขึ้นได้เพราะตัวหนูเอง แต่ที่สำคัญคือคนรอบตัวที่สนใจและเข้าใจในตัวหนู "
    " กูขอโทษนะที่เข้าใจมึงผิดไป "
    " มึงเป็นอะไรวะดูแปลกๆไป? "
    " มึงจะกลัวอะไรมีกูอยู่ "
    " กูรักมึงมากนะ ถึงแม้จะดูเหมือนไม่แสดงออกมา "
    " มีอะไรต้องบอกกูนะ กูเต็มใจช่วย " 

      เราฟังเพลง Euphoria แล้วรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งอย่างบอกไม่ถูก เพราะเราผ่านช่วงที่เลวร้ายของชีวิตมาได้แล้วอยู่ในช่วงที่หันกลับไปมองและสามารถปล่อยวางมันได้ 

    ปีแรกก็ไม่คิดว่ามารู้จักกับคนสองคนที่ในอีกหลายปีต่อมาจะเป็นคนที่คอยช่วยเหลือและอยู่ข้างเราได้
    ส่วนปีที่สองก็ไม่คิดว่าจะได้รู้จักกับคนที่ดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ เหมือนหยินกับหยางแต่เราสองคนก็เติมเต็มและเข้ากันได้มากกว่าเดิมจนกลายเป็นคนที่ขาดไม่ได้ไปแล้ว
    ส่วนปีที่สามจากคนที่เกลียดขี้หน้าที่สุดกลายเป็นว่าเราเข้าใจเขามากขึ้นและสามารถคุยเรื่องโตๆด้วยกันได้
    ปีทีสี่จากที่เราตั้งแง่ว่าคนนี้พูดมากน่ารำคาญ กลับกลายเป็นว่า เขาเป็นคนที่หายากมากในโลกใบนี้เป็นคนที่โดดเด่นและเต็มไปด้วยพลังบวก

    และปีที่ห้าเราทั้งห้าคนได้เติมเต็มกันและกันจนสมบูรณ์
    ปีที่หกกำลังสร้างเรื่องราวของมันอยู่

    ปีหน้าคงเป็นปีที่จะไม่ได้เจอหน้าพวกแกในโรงอาหาร ไม่ได้เที่ยวหรือโดดเรียนด้วยกันอีกแล้วสิ ถ้าต่างคนต่างมีเส้นทางของตัวเองไป แต่ถ้าถึงตอนนั้นจะสามารถกลับมาเจอกันได้อีกไหมนะ ?


    พวกมึงไม่รู้หรอกว่าพวกเราต่างสร้างสีสันในชีวิตให้กันและกันขนาดไหน คงไม่รู้สินะว่าการมีกันและกันแบบนี้ทำให้เราสามารถผ่านเรื่องร้ายๆด้วยกันมาได้โดยที่ไม่มีใครหายไปหรือต้องตกลงไปในความมืด

    กูเคยจมลงไปในความมืดนั้น
    และมองชีวิตของทุกคนด้วยโทนสีขาวดำ
    แต่มองไปที่พวกมึงเมื่อไหร น่าแปลกเนอะ 
    ภาพทุกอย่างในโลกเริ่มมีสีสัน
    ราวกับว่าถ้าอยู่ด้วยกันเราจะทำอะไรก็ได้
    ต่อให้ใครจะคิดยังไง
    ขอแค่มีแค่พวกเรามันก็เพียงพอแล้ว

    มันน่าตลกเนอะทั้งหัวเราะและร้องไห้เราทำมันด้วยกันแทบทั้งหมดเลยเรารู้วิธีที่จะทำให้พวกเรามีสีสัน และพยายามช่วยกันและกัน โชคดีจริงๆที่มีพวกมึง โชคดีมากๆ ชีวิตในวัยเรียนคงจะไม่มีสีสันและความหมายเลยถ้าขาดพวกมึงไป 

    บางเวลาที่อยู่กับพวกมึงมันก็สุขจนล้นเหมือน Euphoria นั้นแหละ
    จนบางทีก็คิดว่าหยุดเวลาตรงนี้ได้ไหม อยากอยู่แค่ช่วงเวลานี้ได้ไหม
    อยากให้อยู่แบบนี้ต่อไปไม่อยากให้เวลาเดินไป
    เพราะถ้าอย่างงั้นพวกมึงก็จะเจ็บปวดเพราะปัญหาของตัวเอง

    ถ้าจะจากกันแล้วตอนนั้นพวกมึงคงได้อ่านบทความนี้ ไม่อยากพูดว่าลาก่อนหรือโชคดีนะเลย 
    เชื่อเถอะเราอาจจะได้เจอกันอีกก็ได้ แต่ถ้าโตไปจนไม่สามารถจำกันได้หรือลืมเลือนไปแล้ว
    ขออย่างเดียวอย่าลืม 'สีสันและช่วงเวลา' ที่เราสร้างด้วยกันเลยนะ 

    ถ้าเราสามารถหยุดเวลานี้ไว้และสามารถเป็นเด็กได้ตลอดมันคงจะดีเนอะ เห็นด้วยไหม ?
    ตอนที่อ่านพวกมึงคงมีคำตอบในใจแล้วละ รักนะเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่ชีวิตของคนๆนึงจะมี




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in