2018PROJECT#bwrite
#๔ วันหยุดสงกรานต์
  • วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ได้อยู่บ้าน เหมือนความอดทนทั้งหมดจบลงที่วันนี้ ทั่งๆที่พรุ่งนี้ก็กลับมอแล้ว ทำไมไม่อดทนเลยนะตัวเรา

    ตั้งแต่กลับมาอยู่บ้านก็เกือบสัปดาห์แล้ว หลังจากที่รัฐบาลให้หยุดเพิ่มวันสงกรานต์นี่ก็รู้สึกว่ามากไป
    หนูอยากเรียนค่ะ หยุดแบบนี้รู้มั้ยคะว่ามีนัดเรียนวันเสาร์

    คือจริงๆเมื่อก่อนถ้ามีอะไรที่ไม่สบายใจนี่จะเขียนลงไดอารี่ คือจริงๆไม่ใช่แค่เรื่องไม่สบายใจหรอก แต่ว่าแต่ก่อนเดิมทีเลยคือมีทุกเรื่องราวในแต่ละวัน หรือวันที่ว่างเขียน
    แต่หลังๆคือจะเขียนก็แต่เรื่องที่ไม่สบายใจ
    เพราะบางทีเราก็ไม่รู้ว่าการที่เอาเรื่องไม่สบายใจของเราไปเล่าให้คนอื่นฟังมันดีแล้วหรอ
    เลยเลือกที่จะเก็บไว้ในไดอารี่ส่วนตัว
    จากที่เปิดไดอารี่มาช่วงที่มีเรื่องไม่สบายใจส่วนมากเป็นเรื่องที่บ้าน
    ต้องบอกก่อนว่าด้วยความที่เราไม่ไว้ใจใครและไม่เอาไปผูกติดกับใครจึงทำให้ครอบครัว "ยิ่ง" เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดกับเรา
    แสนจะเชื่อฟัง แสนจะอ่อนไหว
    เลยทำให้ปัญหาส่วนมากคือเรื่องครอบครัว
    อ่านไดอารี่ตัวเองก็กลัวนะว่าจะเป็นโรคซึมเศร้า
    แต่โรคนี้มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอ่ะ
    แค่อยากตายแล้วมองทุกอย่างในแง่ลบทุกครั้งที่เสียใจมันไม่ใช่โรค
    มันแค่อาการผิดหวังจากสิ่งที่คาดหวังมากเกินไป
     (แต่ถ้าอาการมันเข้าข่ายใครผ่านมาอ่านก็ช่วยแนะนำด้วยนะคะ) 

    จากที่อ่านเจอ ส่วนมากคือ ถ้าแม่ไม่มีหนูแม่คงสบายและมีความสุขกว่านี้
    อันนี้คือประเด็นHot Hitsในไดอารี่เลยก็ได้ ส่วนใหญ่คือทะเลาะกับแม่
    โดยสาเหตุส่วนมากคือ เราไม่ใส่ใจอะไรเท่าที่ควร และแม่มักจะไม่ถูกใจในอะไรที่เราทำ
    จริงๆก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกตินะ แต่ทำไมถึงเสียใจได้ขนาดนั้นไม่รู้
    ทุกหน้ากระดาษที่เล่าเรื่องพวกนี้คือมีแต่หมึกที่เลือนจากหยดน้ำ
    จนวันนี้
    วันสุดท้ายก่อนจะกลับหอ
    ความรู้สึกนั้นก็มาอีกแล้ว
    จากที่เคยเขียนลงไดอารี่ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเลือกที่จะเก็บไว้ในโลกออนไลน์แบบนี้
    คือยิ่งโต ความรู้สึกอยากฆ่าตัวตายเรามันน้อยลงนะ
    กลายเป็นความรู้สึกที่อยากไปให้พ้นๆจากตรงนี้อยากทำงาน หาเงิน มีชีวิตของตัวเองแบบที่แม่หวัง แล้วก็ส่งเงินให้เขา
    กลายเป็นงี้ซะงั้น
    แต่มันก็จะมีช่วงที่ถาโถมมากๆ จนรู้สึกว่าตายๆไปซะดีกว่าอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร
    ก็แค่นั้น
    มาจนถึงบรรทัดนี้ก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะสื่ออะไร แต่ช่างมันเถอะ แค่ลงไว้ๆระบายก็พอ555555555


    ผิดหวังแค่นี้ยังเป็นขนาดนี้
    แล้วคนที่เป็นหนักกว่าเรา
    เขาจะแย่ขนาดไหนนะ

    สู้ๆนะคุณ :-)

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in