ทากะเด็กส่งปลาploy_kamp
บทที่4 เหมือนโต๊ะคู่รักเลย
  • เช้าวันต่อมา...


    ‘รกหูรกตาว่ะแว่น’


    ‘ออกจากโรงเรียนไปซะ!!!’


    ‘ไม่!! อย่างแกควรตายเท่านั้นแหละ’


    ภาพที่โทรุเห็นจนชินตาก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็มีเพียงไม่กี่ข้อความ โทรุเองก็นึกสงสัยว่าคนพวกนั้นครีเอตหรือหาช่องทางในการเขียนโต๊ะตัวนี้ได้อย่างไร ในเมื่อมันแทบจะไม่มีที่ว่างอยู่แล้ว


    แต่สิ่งที่ทำให้เขาโกรธมากกว่าเห็นโต๊ะของตัวเองถูกเขียน ก็คือ...โต๊ะอีกตัวที่เมื่อวานยังดูสะอาดสะอ้าน ตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยข้อความหยาบคาย ข้อความจงเกลียดจงชังคนตัวเล็กนั่นเพียงเพราะทากะเลือกที่จะอยู่กับเขา


    ‘คิดว่าเป็นเด็กใหม่จะทำอะไรก็ได้หรอ?’


    ‘ที่คุยกันได้ เพราะเป็นเด็กมีปัญหาเหมือนกันสินะ’


    ‘ไอ้เตี้ยเอ๊ย!!!!’


    ‘คิดว่าคุยกับคนที่คนทั้งโรงเรียนแบนแล้วมันเท่มาก รู้สึกว่าตัวเองเป็นฮีโร่สินะ’


    ‘กลับไปช่วยพ่อขายปลาไป๊’


    ‘ทำตัวเหมือนแม่ไม่รักอ่ะ’


    ‘เป็นพวกโฮโมสินะ ดูออก’


    ‘แอบชอบไอ้เวน เอ๊ย! ไอ้แว่นหรอเด็กใหม่ อิอิ’


    โทรุยืนอ่านข้อความนั่นด้วยความโกรธและโมโหในสิ่งที่คนตัวเล็กโดนกระทำเพียงเพราะอีกฝ่ายเลือกที่จะอยู่กับเขา แต่เขาอ่อนแอเกินไป เขาทำอะไรพวกนั้นไม่ได้ เขาไม่สามารถปกป้องคนตัวเล็กแบบที่อีกคนทำได้ ทำไมเขารู้สึกแย่ขนาดนี้นะ ทำไมเขาทำได้เพียงแค่มองข้อความบนโต๊ะที่กล่าวหาคนตัวเล็กแบบนั้นด้วย เขามันช่าง...ช่างไร้ค่าเหลือเกิน


    “คิคิ ดูมันดิ”


    “ตลกอ่ะ ฮ่าๆ”


    “ทำอะไรไม่ได้เลยอ่ะ”


    “ไอ้แว่นเอ๊ย!”


    “อยากรู้จังเลยมันจะทำยังไงกัน ฮ่าๆๆๆ”


    เสียงหัวเราะเยาะมากมายที่เขาได้ยินอยู่รอบตัวค่อยๆดังและชัดเจนขึ้นในหัว มันชัดและตอกย้ำว่าเขาไม่สามารถทำอะไรคนพวกนั้นได้ มันย้ำชัดว่าเขาไม่มีพลังมากพอที่จะปกป้องใครได้ ไม่มีเลย...แม้กระทั่งจะปกป้องตัวเองก็ยังทำไม่ได้


    โทรุมองโต๊ะข้างๆด้วยความรู้สึกผิด มือก็ควานหาของในกระเป๋าที่น่าจะเอาติดตัวมาไว้ประจำ


    เจอแล้ว...


    โทรุใช้ไม้บรรทัดค่อยๆขูดข้อความบนโต๊ะที่ถูกเขียนด้วยน้ำยาลบคำผิด แต่เขาไม่สามารถลบรอยที่เกิดจากการขูดโต๊ะเป็นตัวอักษร หรือพวกปากกาเคมีได้


    นั่งขูดได้ไม่นานนัก ทากะฮิโระก็เดินเข้ามาในห้อง เจ้าตัวใส่หูฟังแบบไม่ได้สนใจโลกภายนอกมากนัก ดวงตากลมสวยสดใสขึ้นเมื่อมองมาที่เขา เจ้าตัวเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ ไม่ได้สนใจคนทั้งห้องที่กำลังมองดูอยู่เลย


    “โทรุซัง โอฮาโยะ!!” 


    ทากะทักโทรุที่นั่งหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะ นึกสงสัยว่าอะไรทำให้คนตัวโตหัวเสียได้แต่เช้า แต่ไม่นานนักเจ้าตัวก็ได้คำตอบ ทากะเห็นไม้บรรทัดในมือโทรุและโต๊ะของตัวเองที่เต็มไปด้วยข้อความหยาบคายก็เข้าใจได้ทันที


    แต่เขาไม่ได้สนใจกับเรื่องอะไรแบบนี้อยู่แล้ว อยากเขียนก็เขียนไปสิ พวกนั้นทำอะไรเขาไม่ได้เลยทำแบบนี้ จะกลัวทำไม ก็ลองมาปะทะต่อหน้าดู เดี๋ยวได้รู้ฤทธิ์เด็กส่งปลา


    “ไม่ต้องขูดแล้วครับ มันไม่ออกหรอก”  ทากะจับมือที่กำลังตั้งใจขูดโต๊ะเพื่อลบข้อความพวกนั้นอยู่


    “ตะ..แต่มันน่าเกลียดนะครับ”


    “โต๊ะโทรุน่าเกลียดกว่าของผมอีกครับ แต่ผมรู้สึกว่ามันเหมือนศิลปะดี”


    “ทากะครับ มันไม่ใช่เรื่องตลกนะครับ เพราะทากะเล่นกับผม ทุกคนเลยทำกับทากะแบบนี้”


    “ก็ช่างเขาสิ การที่พวกเขาทำแบบนี้มันเป็นเพราะพวกเขาทำอะไรเราตรงๆไม่ได้ไม่ใช่หรอครับ?”


    “แต่ว่า...”


    “ไม่ต้องกลัวคนอื่นเขานินทาหรือมองหรอกครับ ถ้ามองแล้วยังไงล่ะ ถ้านินทาแล้วทำไมล่ะ เขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีไม่ใช่หรอ”  ทากะส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน พร้อมกับลูบแก้มอีกฝ่ายเบาๆราวกับกำลังปลอบใจและบอกให้อีกฝ่ายใจเย็น


    น่าแปลก...ที่มันกลับได้ผลอย่างน่าเหลือเชื่อ โทรุสงบลงอย่างเห็นได้ชัด มือที่กำลังขูดโต๊ะอยู่ก็หยุดแล้ว ทากะเห็นแบบนั้นก็รีบนั่งลงข้างๆแล้วยื่นขนมปังให้


    “ขนมปัง?”  โทรุเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย อยู่ๆอีกฝ่ายก็ยื่นขนมปังมาให้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาไม่ได้ต้องการขนมปังในตอนนี้เสียหน่อย


    “ครับ ซื้อมาฝาก ไม่กินหรอครับ?”


    “กินครับกิน”


    “จะไม่กินก็ได้นะครับ”


    “กินสิครับ ทากะอุตส่าห์ซื้อมาให้ทั้งที”


    “นี่ เห็นไหม? ว่าการที่ผมเลือกโทรุก็มีเรื่องดีๆเหมือนกันนะ ตอนนี้โต๊ะเราเหมือนกันแล้วเห็นไหม ถึงของผมจะไม่เยอะเท่าโทรุก็เถอะ แต่ผมเชื่อว่าผ่านไปสักเดือนเราต้องมีจำนวนพอๆกันแน่ๆครับ”


    “ทากะครับ มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะครับที่คุณโดนแกล้งแบบนี้”


    “ครับ มันไม่ตลกเลย”


    “….”


    “ผมโกรธมากเลยนะที่พวกนั้นทำแบบนี้ แต่โกรธยิ่งกว่าคือการที่โทรุต้องมานั่งขูดมันออกด้วยตัวเอง ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลย และโทรุยังต้องมารู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำด้วย”


    “ทำสิ...”


    “….”


    “เพราะผม...เลยทำให้ทากะเดือดร้อนแบบนี้”


    “เลิกโทษตัวเองได้ไหมครับ?”


    “….”


    “โทรุครับ ฟังผมนะ ทุกอย่างมันไม่ใช่เพราะคุณ มันเป็นเพราะคนอื่นทำ หัดโทษคนอื่นบ้างมันไม่เสียหายหรอกครับ มันเป็นกลไกการป้องกันตัวเองตามธรรมชาตินะ ไม่จำเป็นต้องรับความผิดทุกอย่างเข้ามาในชีวิตก็ได้ เข้าใจไหม?”


    “ตะ..แต่....”


    “ไม่มีแต่ครับ ผมบอกแล้วไงว่าโทรุไม่ได้ทำอะไรเลย อยู่กับโทรุแบบนี้ก็ดีจะตายไป”


    “…”


    “ดูสิ เหมือนโต๊ะคู่รักเลยนะครับ”


    “ทากะครับ!!!”


    “ฮ่าๆ ไม่แกล้งแล้วครับ เรียนเถอะๆเซนเซมาแล้ว”

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in