My First Storyมุมไหนไทยแลนด์
เดินตามลายแทงล่าขุมทรัพย์ที่มีอยู่จริง
  •           แสงตะวันร้อน ๆ สาดจับต้นกะเพรา ถ้าหากมีไก่สักตัวเดินหลงเข้าไปในพุ่มนั้น ก็คงจะได้กินกะเพราไก่แบบธรรมชาติเป็นแน่

              สมิธผู้เป็นพราน นำคณะผจญภัยทั้ง 4 ตัดทางเข้าสู่จุดหมายแรก อันเป็นเส้นทางที่ระบุไว้ในลายแทง ทางด่านขนาดเล็กที่พอจะเดินสวนกันได้ ซ้ายมือเป็นกำแพงคอนกรีตโรงเรียนศึกษานารี ขวามือเป็นทางด่านขนาดใหญ่สายประชาธิปก

              ทางด่านแคบ ๆ ที่คณะเดินทางยึดเป็นเส้นทางเดิน ก็ต้องประสบเข้ากับปัญหา เมื่อจู่ ๆ ก็มีเครื่องจักรชนิดสองล้อ พุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วทั้งด้านหน้าและด้านหลัง

              "ทุกคนหลบไปทางซ้ายมือ ยึดแนวกำแพงเป็นที่หลบ ทำตัวให้แนบชิดกับกำแพงให้มากที่สุด"
              เจตผู้เป็นพี่ใหญ่ของคณะเดินทางตะโกนสั่งพวกพ้อง ทุกคนปฏิบัติตามในทันทีโดยไม่มีใครโต้แย้งใด ๆ

              อึดใจใหญ่ต่อมา เมื่อเครื่องจักรสองล้อเคลื่อนผ่านบุคคลทั้ง 5 ไปแล้ว สมิธก็โบกมือเป็นสัญญาณให้คณะทั้งหมดออกเดินทางต่อ

              การเดินอย่างเร่งรุด เพียง 5 นาที สมิธก็นำคณะผจญภัยมาถึงขุมทรัพย์แห่งที่ 1 สถานที่อันศักดิ์สิทธิ์วัดประยุรวงศาวาส ขุมทรัพย์แห่งบุญ

              โรส น้องคนเล็กของคณะผจญภัยวิ่งเข้าไปสำรวจสถานที่เป็นคนแรก แล้วก็กล่าวอย่างยินดีกับทุกคนว่า
              "สมบัติแห่งบุญกองเป็นภูเขาเหล่ากา มาช่วยกันโกยบุญเร็วเข้า"
              เสียงหัวเราะดังกราวขึ้นอย่างสนุกสนาน พร้อมกับรอยยิ้มถูกวาดที่ริมฝีปากของทุกคน

              จากนั้น สมิธตัดทางมุ่งตรงเข้าสู่แม่น้ำสายใหญ่ อันมีสะพานสีเขียวพาดผ่าน เขายึดแนวซ้ายมือเป็นเส้นทางเดินเลียบริมฝั่งแม่น้ำ

              การเดินอย่างสบายไม่เร่งรีบ เพียง 20 นาที คณะผจญภัยก็พบเข้ากับขุมทรัพย์แห่งที่ 2 วัดกัลยาณมิตร
              แดนและแดเนียล สองชายที่เป็นเพื่อนสนิทของสองพี่น้องเจตกับโรส ก็เข้าไปกวาดเอาบุญมาเต็มเป้หลัง
              "คราวนี้พวกฉันขอชิงลงมือก่อนก็แล้วกัน"
              แดเนียลหนุ่มต่างชาติกล่าวกับสองพี่น้อง

              สมิธสังเกตดูนายจ้างทั้ง 4 คน จะมีความสุขมากเป็นพิเศษ ที่ได้ทรัพย์สมบัติทางใจไปมากมาย เขาก็เบนเข็มตามลายแทงต่อไป โดยยึดเอาแม่น้ำสายใหญ่เป็นหลัก มุ่งซ้ายตามเดิม อาศัยบันไดของประตูระบายน้ำข้ามคลองที่แยกออกมาจากแม่น้ำสายหลัก

              พอทั้งหมดข้ามมายังอีกฝั่งของคลองก็พบเข้ากับ ขุมทรัพย์แห่งที่ 3 วัดโมลี

              "ข้าขอก่อนละโว้ย!"
              แดนร้องตะโกนขึ้นพร้อมกับจะออกวิ่ง แต่เจตกับโรสช่วยกันเหนี่ยวไหล่ไว้พร้อมกับใช้มือปิดปากแดน

              "จะบ้าหรือไงแดน นี่วัดนะไม่ใช่สนามเบสบอล สงบปากสงบคำบ้างสิ"
              โรสดุอย่างหัวเสีย พี่ชายก็สำทับมาอีกแรง ทำเอาแดนถึงกับหน้าชาไป ละล่ำละลักขอโทษในอาการลืมตัว

              สมิธยกแขนขึ้นดูนาฬิกา ปรากฏว่าเป็นเวลาเที่ยงเศษแล้ว จึงให้ทุกคนพักรับประทานอาหารกลางวันที่ขุมทรัพย์แห่งที่ 3 กำหนดเวลาบ่ายโมงครึ่ง จึงจะเริ่มออกเดินทางต่อ...


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in