Novelber : taehyunbinbluebunnyx
Take care
  • แทฮยอนกำลังกังวล

    เข้าใกล้คำว่าวิตกจริตไปทุกมี เพราะไอเพื่อนชัวร์ที่าหูเขาทุกเช้าเย็น

    ช่วงนี้ดูไม่แปลกใจสำหรับเพื่อนของเขาเท่าไหร่แล้วเมื่อเห็นเด็กมัธยมตัวโย่งมาหาเขาที่มอบ่อยๆ

    ก็รู้อยู่ว่าจีบ

    แต่เพื่อนเขานี่สิ

    โนแทฮยอนเป็นคนขี้อาย ขี้เขิน ไม่กล้าแสดงออก ปากแข็ง

    อันนี้เพื่อนเขารู้ดี

    แต่ที่น่าห่วงก็คือ

    “มึง”

    “หืม?”

    “มึงให้น้องมาเอาใจขนาดยี้มึงแคร์น้องบ้างป่าว” แทฮยอนเลิกคิ้วมองคำถามจากเพื่อนก่อนจะหันไปสนใจรายงานต่อ ฮาซองอุนถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ๆเห็นจะได้

    “ระวังเหอะน้องเขาเหนื่อยเมื่อไหร่นะ”

    เอ้า แช่งไปอีก

    เลยไม่แปลกที่วันนี้บรรยากาศในรถจะเงียบๆจนฮยอนบินแปลกใจ

    “พี่แทฮยอน”

    “พี่แทฮยอนครับ”

    “ตัวเล็ก/เชี่ย” คนขับยื่นหน้ามาใกล้จนคนนั่งข้างๆหลุดออกจากภวังค์ให้มาอุทานกันเต็มๆหน้า

    “มีไรป่าวพี่ เหม่อเชียว”

    “ไม่มี”

    “บอกเหอะผมอยากฟัง” ปากบางเม้มแน่นลังเลใจว่าเขาควรจะพูดจริงๆมั้ย

    “คือ”

    “คือ?”

    “กูเป็นคนแบบนี้มึงโอเคจริงอ่ะ”

    “แบบไหนอ่ะพี่”

    “ก็แบบไม่ได้ตาม ไม่ได้ใส่ใจเท่าที่มึงให้กูอ่ะ” ฮยอนบินยิ้มขำให้อีกคนจนแทฮยอนเริ่มหงุดหงิดว่าเขาคิดถูกป่าววะที่พูด

    “ก็ไม่นะ” คนตัวสูงเอ่ยอย่างขำๆ สายตาที่มองค้อนมาไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้อนเท่าไหร่ เขาชอบที่แทฮยอนเป็นคนตรงๆอีกอย่างเขาก็ชอบที่ได้เอาใจใส่พี่เขา มันทำให้พี่เขานึกถึงเขาคนแรก

    “ผมเอาใจเก่ง แถมเอาเก่งด้วย”

    ผั้วะ

    “โอยพี่”
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in