Novelber : taehyunbinbluebunnyx
Athlete's foot
  • เดี๋ยวนี้ต้องบอกเลยว่านอกจากคนแล้วก็มีสภาพอากาศนี่แหละที่ไว้ใจไม่ได้

    สายฝนที่เทกระหน่ำมาไม่ปรานีเขาแม้แต่น้อยมันทำให้เขานึกน้อยใจขึ้นมาเฉยๆ

    อาจารย์เลิกเลทก็ว่าโกรธแล้วเจอฝนมาซ้ำเติมอี้ก

    !!!!

    เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดความคิดของเขาก่อนจะกดรับ

    “ฮัลโหลว”

    /กลับบ้านได้มั้ยครับ/ เสียงทุ้มดังขึ้นมาตามสายอยากจะหงุดหงิดมากกว่าเดิมแต่พอได้ยินประโยคต่อมาก็ชื่นใจมาบ้าง

    /ให้ผมมารับมั้ยครับคุณแทฮยอน/


    “น้องฮยอนบินน้ำท่วมหน้าคณะพี่ว่ะ” เมื่ออีกคนโทรมาบอกว่าถึงแล้วแต่เขาออกไปหาไม่ได้เพราะน้ำมันเอ่อล้นอยู่หน้าคณะ แค่เห็นยังรู้สึกคันเท้าสุด

    /เดี๋ยวผมไปหา/

    “เห้ยเดี๋ยว..” ไม่ทันได้พูดต่ออีกคนก็วางสายใส่เขาซะงั้น

    คนตัวสูงเด่นสะดุดตาวิ่งมาด้วยชุดนักเรียนมัธยมปลาย ยังดีที่มีหัวคิดว่าต้องเอาร่มพกมาด้วย

    “ปะพี่กลับกัน”

    “กลับยังไงดู” คนตัวสูงยิ้มให้ก่อนจะหันหลังพลางย่อตัวให้

    “ขี่หลังผมสิ”


    “แล้วมาเป็นฮ่องกงฟุตอย่ามาโทษกันเหอะ” แทฮยอนกอดคอปล่อยให้อีกคนเดินไปเรื่อยๆ แม้ว่าตอนแรกเขาจะดื้อยังไงแต่อีกคนก็ไม่ยอมเหมือนกัน

    “ผมแข็งแรงอ่ะ”

    “ขอให้มันจริงเหอะ”


    ผมเป็นฮ่องกงฟุตอ่ะ - ไอเด็กโย่ง

    แทฮยอนกลอกตากับข้อความที่ถูกส่งมา แน่นอนว่าหลังจากเลิกเรียนเขาคงต้องไปซื้อยาให้ไอเด็กที่ทำเท่เมื่อวานแน่ๆ
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in