The Unknown Citizenชานมไข่มุ้ง
ถึงผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง - Rap Against Dictatorship
  • “ถ้ามึงอยากเดิน กูจะใช้ปลอกคอมาคอยจูง
    ถ้ามึงอยากพูด กูจะหยิบผ้ามาคาดปาก
    ถ้ามึงอยากบิน กูจะลากชาติมาล่ามขา”
    .
    เมื่อวันที่ 23 ต.ค.2562  RAP AGAINST DICTATORSHIP หรือ RAD ได้ปล่อยเพลงใหม่ชื่อว่า ‘ถึงผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง’
    .
    “การกดขี่โดยชนชั้นปกครอง การลดทอนเสียงของประชาชนที่เกิดขึ้นมาตลอดตั้งแต่รัฐประหาร ปี 2549 เป็นระยะเวลาร่วม 13 ปี และชัยชนะของประชาชนดูช่างห่างไกล RAP AGAINST DICTATORSHIP จึงจัดทำเพลงเพื่อส่งเสียงถึงปัญหาในสภาวะการเมืองอันน่าวิตกในการควบคุมของระบอบคณาธิปไตยที่เริ่มต้นจากการทำรัฐประหาร รวมไปถึงการฉีกรัฐธรรมนูญ และร่างรัฐธรรมนูญขึ้นใหม่เพื่อธำรงอำนาจของระบอบผู้ปกครองและพวกพ้องตน และท้ายสุดรัฐบาลทหารก็ได้ฟอกตัวเองผ่านรัฐธรรมนูญที่ร่างขึ้นเองในปี 2560 และโกงการเลือกตั้งระดับชาติในปี 2562 โดยสำเร็จ”
    .
    “ฉันไม่ชินการกดขี่จากพันธบัตร ฉันต้องกัดฟันเพื่อประหยัด ในขณะที่ชนชั้นปกครองยังกดขี่” สะท้อนถึงอำนาจเงิน เงินตรามีค่ามาก สังคมใช้เงินเพื่อบงการชีวิตคน คนชนชั้นแรงงานใช้แรงแทบตายยังไง ก็ไม่มีวันจะลืมตาอ้าปากได้ ได้เงินเพียงวันละ 300 บาทท่ามกลางสังคมที่ค่าครองชีพสูงลิบลิ่ว ย้อนแย้งกับคุณภาพชีวิต
    .
    “หาว่าฉันรู้แค่จับเสียม แค่จับจอบ จับกระสอบ ฉันไม่เคยจับข้อสอบ บอกฉันเห็นเงินเป็นคำตอบ” ชนชั้นปกครองนอกจากจะกดขี่ไม่ช่วยอะไรเราแล้ว ยังดูถูกประชาชนอีกว่าเป็นพวกไม่ใฝ่เรียนรู้ ไม่ขวนขวายหาความรู้ รัฐที่ดีไม่ควรดูถูกประชาชน เชื่อว่าในยุคนี้ทุกคนพยายามเข้าถึงแหล่งความรู้ พัฒนาตัวเอง แม้รัฐไม่เคยสนับสนุนประชาชนอย่างจริงจัง และยังตัดงบด้านการศึกษาอีก
    .
    “เป็นทุกสิ่งทุกอย่างนอกจากคน เกิดเป็นคนแต่ไม่ใช่คนตามครรลอง กายเป็นคนแต่จิตใจโดนจำลอง” ประชาชนไม่มีสิทธิเสรีภาพและเจตจำนงของตนเอง โดนรัฐตีตราเป็นเจ้าของจากซอกแขนยันง่ามขา เป็นเพียงทรัพยากรของรัฐเท่านั้น แต่ไม่ได้เป็นมนุษย์เลย
    .
    เป็นที่น่าสังเกตเหมือนกันว่าในท่อนแรก เสียงจากประชาชนที่ถูกกดขี่ ใช้สรรพนามแทนตัวบุคคลว่า ‘ฉัน’ ด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง ดูจำนน และเสียงเบาแต่พอมาตอนท้ายท่อนเสียงจากฝ่ายชนชั้นผู้กดขี่ กลับใช้แทนด้วยสรรพนาม ‘กู-มึง’ และน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ข่มเหง พยายามกดอีกฝ่ายให้จมดิน
    .
    ชอบท่อนของชนชั้นกลางเหมือนกัน สะท้อนได้ดี พยายามดิ้นรนตะกายไปจุดสูง หวังสบายบ้าง ยอมโดนหลอกใช้เป็นเครื่องมือ ยอมเสียมนุษยธรรมเอาเปรียบผู้อื่น แต่สุดท้ายโลกแห่งความเป็นจริงก็กลับมากระซิบข้าง ๆ หูว่า ที่ตรงนั้นสำหรับอภิสิทธิ์ชนเท่านั้น
    .
    “ถ้ามึงอยากบิน กูจะใช้ชาติมาล่ามขา” เวลาที่เราวิจารณ์การทำงานของรัฐ แต่ชนชั้นปกครองกลับใช้คำว่า ‘ชาติ’ เป็นข้ออ้างว่า ‘เรากำลังด่าชาติ ประชาชนอกตัญญูด่าชาติได้ยังไง’ แต่การทำงานของรัฐที่ไร้ประสิทธิภาพไม่ใช่ชาติ เลิกทำใช้คำว่าชาติมาแปดเปื้อนได้แล้ว
    .
    “เพราะที่พวกมึงต้องมีคือความโง่กับโซ่ตรวน” ถึงแม้อิสรภาพจะไม่มีอยู่จริง ยังไงเราหลุดจากโซ่ตวนเส้นนี้เราก็ไปสวมโซ่ตรวนชื่ออิสรภาพอยู่ดี มันก็แค่ชื่อของโซ่เส้นหนึ่ง ทุกพื้นที่มีกรอบและกฏเกณฑ์ แต่สิ่งที่มนุษย์ควรพึงมีคืออย่างน้อยก็ควรจะมีสิทธิ์ได้เลือกโซ่ที่จะต้องมาตรวนตัวเองมิใช่หรือ?
    .
    Link: https://youtu.be/Ml1A1KUuVNI

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in