My impetuous fan fictions collection.medusawrites
Your cat and my dog III
  • ร้อน มีเมฆมาก.

    วังจั๋วเฉิงนั่งอยู่ที่ชานบ้านของตัวเอง ในมือข้างหนึ่งถือพัดกระดาษพัดไปมาเพื่อคลายความร้อนระหว่างที่ดื่มน้ำผึ้งมะนาวเย็นสดชื่นไปด้วย เจ้าอาคิกำลังขุดคุ้ยดินตรงแปลงที่วังจั๋วเฉิงยังไม่ได้ลงปลูกอะไร เมื่อเห็นสุนัขของตัวเองสนุกจึงปล่อยให้คุ้ยดินต่อไป ถึงแม้ว่าจะเลอะเทอะแค่ไหนก็ตาม สายตาของวังจั๋วเฉิงกำลังมองไปที่รั้วข้างบ้าน ความคิดล่องลอยไปถึงเจ้าของบ้านและสัตว์เลี้ยงแสนรักของบ้านหลังนั้น เจ้าทาร์ตไข่

    ป่านนี้ควานเกอกับทาร์ตไข่จะทำอะไรอยู่นะ?

    แค่เพียงความคิดถึงเท่านั้น คนที่วังจั๋วเฉิงกำลังคิดถึงก็มากดกริ่งหน้าบ้านด้วยสีหน้ากังวลใจ วังจั๋วเฉิงลุกขึ้นจากชานบ้านไปเปิดประตูให้อีกคนทันที

    "ทาร์ตไข่อยู่ที่นี่รึเปล่าเฉิง?"

    หลิวไห่ควานโพล่งคำถามทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่ายด้วยท่าทีกระวนกระวายใจ ฝ่ายเจ้าหมาอาคิ เมื่อเห็นหน้าคนใจดีอย่างหลิวไห่ควานก็รีบพุ่งเข้ามาหาแต่วังจั๋วเฉิงมายืนขวางเอาไว้ก่อน อาคิท่าทางจะรักหลิวไห่ควานมากกว่าเขาที่เป็นเจ้าของแล้ว

    "วันนี้ทั้งวันเฉิงยังไม่เห็นทาร์ตไข่เลย..."

    "ทาร์ตไข่หายไป"

    ได้ยินดังนั้นคิ้วของวังจั๋วเฉิงก็ขมวดบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว ในหัวกำลังใช้ความคิดว่าเจ้าเหมียวทาร์ตไข่จะหนีไปเล่นที่ไหนได้บ้าง เจ้าอาคิมองหน้าเขากับหลิวไห่ควานสลับกันไปมาด้วยความสนุกสนาน หางกวัดแกว่งไปมา เพราะคิดว่าจะได้เล่นสนุกกับคนทั้งสอง

    โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง

    วังจั๋วเฉิงรีบหยิบเอาสายจูงมาใส่ให้หมาของตัวเอง เตรียมออกไปช่วยพี่ชายข้างบ้านตามหาเจ้าเหมียวในทันที เมื่อเห็นแววตาเป็นกังวลของคนตัวสูง ที่ยังไม่รู้จะเริ่มตามหาทาร์ตไข่ที่ไหน หลิวไห่ควานเพิ่งจะย้ายกลับมาอยู่บ้านได้ไม่นาน สภาพแวดล้อมแถวบ้านก็ยังไม่คุ้นชินเท่าไหร่นัก

    "เดี๋ยวเฉิงช่วยควานเกอหาเอง ทาร์ตไข่คงไม่ไปไหนไกลหรอก"

    หลิวไห่ควานพยักหน้ารับความช่วยเหลือจากคนอายุน้อยกว่า เป็นเขาที่ชะล่าใจปล่อยเจ้าทาร์ตไข่ไปเล่นข้างนอก เพราะคิดเสมอว่าแมวของเขาไม่ไปไหนไกลนอกจากบ้านของวังจั๋วเฉิง จนมาวันนี้ที่เจ้าแมวส้มแสนดื้อหนีหายไปที่อื่นเข้าจริงๆ



    หลิวไห่ควาน วังจั๋วเฉิง และเจ้าอาคิเดินลัดเลาะตามละแวกบ้าน พร้อมกับเอ่ยปากถามคนที่เดินผ่านไปผ่านถึงเจ้าแมวส้ม ทาร์ตไข่ จนเกือบจะสองชั่วโมงแล้วที่สองคนและหนึ่งสุนัขเดินตามหาเจ้าทาร์ตไข่ ท่ามกลางอากาศร้อนชื้นของฤดูร้อน แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของเจ้าทาร์ตไข่เลยแม้แต่น้อย

    "เฉิงกลับบ้านไปพักเถอะ เดี๋ยวเกอเดินตามหาทาร์ตไข่แถวๆนี้ดูอีกรอบ..."

    "ควานเกอไม่รู้จักแถวนี้ดีเท่าเฉิงซะหน่อย..."

    วังจั๋วเฉิงหงุดหงิด ร้อนก็ร้อน แถมคนตัวสูงก็ดูท่าว่าจะไม่เข้าใจความหวังดีของเขา ไหนจะเจ้าอาคิที่สนุกสนานกับการออกนอกบ้านอีก ทำให้วังจั๋วเฉิงต้องคอยกระชับสายจูงเอาไว้ กลัวอาคิจะวิ่งเร็วเกินไป หลิวไห่ควานหันมามองคนที่กำลังหงุดหงิด เพราะความร้อน ก่อนที่สายตาจะหันไปเห็นสิ่งที่ต้องการ หลิวไห่ควานจึงรีบวิ่งนำวังจั๋วเฉิง โดยไม่ได้หันมาบอกอีกฝ่ายว่ากำลังจะไปไหน เขาพุ่งตรงไปที่มินิมาร์ทเล็กๆตรงหัวมุม เพื่อซื้อโซดาเย็นๆมาสองขวด และน้ำเปล่าอีกขวด วังจั๋วเฉิงที่เดินตามมาด้วยความหงุดหงิด ถึงกลับฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงเดินกลับมาหาตนพร้อมกับโซดาเย็นๆและน้ำเปล่า ก่อนจะยื่นโซดาและน้ำเปล่ามาให้เขา

    "ดื่มน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยไปหาทาร์ตไข่ต่อ เกอซื้อน้ำเปล่ามาเผื่ออาคิด้วย..."

    วังจั๋วเฉิงรับโซดาและน้ำเปล่ามาจากคนอายุมากกว่า ก่อนจะกล่าวขอบคุณหลิวไห่ควานเบาๆ ความหงุดหงิดที่มีเริ่มจะเบาบางลงเมื่อได้ดื่มโซดาเย็นๆ เจ้าอาคิเองก็ยิ่งร่าเริงเข้าไปอีกเมื่อได้น้ำเย็นๆมาคลายร้อน วังจั๋วเฉิงค่อยๆเทน้ำเปล่าให้อาคิ ก่อนจะเทน้ำที่เหลือมาล้างมือและล้างหน้าเพื่อคลายความร้อน หลิวไห่ควานมองท่าทางคนตัวเล็กกว่าด้วยความเอ็นดู วังจั๋วเฉิงสะบัดผมด้วยท่าทางที่เหมือนเจ้าอาคิ หมาชิบะของตัวเอง

    เฉิงจื่อน่ารักจัง

    "ไปหาเจ้าทาร์ตไข่กันต่อเถอะครับ เดี๋ยวจะมืดซะก่อน"

    หลิวไห่ควานตกใจเสียงเรียกของอีกฝ่าย กลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าเขาแอบมองอยู่ รีบพยักหน้าเห็นด้วยหลายครั้ง จนวังจั๋วเฉิงอดยิ้มให้กำลังท่าทางของคนตัวสูงไม่ได้

    มองขนาดนั้น ใครไม่รู้ตัวก็บ้าแล้ว ควานเกอ




    .




    ร้อน มีเมฆมาก.

    เมี๊ยววววววววววววววววว เมี๊ยว!

    โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!!!

    วังจั๋วเฉิงและหลิวไห่ควานหันมองหาที่มาของเสียง รวมถึงเจ้าอาคิที่กำลังเห่าเสียงดังเมื่อได้ยินเสียงแมวร้อง ทั้งสองคนหนึ่งตัวจึงวิ่งมาดูที่ต้นเสียงว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะเห็นแก๊งแมวจร 4 ตัวส่งเสียงขู่ พร้อมกับกางเล็บขู่ทาร์ตไข่อยู่  

    "ทาร์ตไข่!"

    เจ้าของแมวอย่างหลิวไห่ควานรีบวิ่งเข้าอุ้มแมวส้มของตัวเองที่กำลังส่งเสียงขู่แมวจรอย่างไม่เกรงกลัว เจ้าแมวจรตัวหนึ่งจึงยกขาหน้าขึ้นมาจะตะปบ แต่แทนที่จะโดนเจ้าแมวส้ม เล็บคมๆของแมวจรกลับข่วนลงที่แขนของหลิวไห่ควานที่ยื่นออกมาอุ้มเจ้าทาร์ตไข่เอาไว้ได้ก่อนแทน

    "ควานเกอ! ทาร์ตไข่!"

    โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!

    วังจั๋วเฉิงรีบวิ่งเข้ามาไล่แมวจรที่กำลังจะเข้ามาทำร้ายหลิวไห่ควานอีกรอบ เจ้าแมวจร 4 ตัววิ่งกระจัดกระจายด้วยความตื่นตระหนก ทั้งตกใจที่มีคนวิ่งเข้าใส่และเสียงเห่าอย่างดังจากเจ้าอาคิที่วิ่งนำเจ้าของอย่างวังจั๋วเฉิงเข้ามาก่อนแล้ว ทาร์ตไข่ที่อยู่ในมือของหลิวไห่ควานไม่มีอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย เจ้าแมวส้มส่งเสียงขู่แง้วๆออกมาเบาๆ หลิวไห่ควานลูบแมวของตัวเองด้วยความโล่งใจแต่ก็ยังไม่สบายใจเท่าไหร่นัก พลางปราดสายตาไปทั่วแมวของตัวเอง ดูว่าเจ้าแมวส้มของเขาได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่? เมื่อไม่เห็นร่องรอย หรืออาการบาดเจ็บใดใด หลิวไห่ควานจึงสบายใจขึ้นจริงๆ

    "ควานเกอเป็นอะไรรึเปล่า?"

    โฮ่ง โฮ่ง

    วังจั๋วเฉิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง พลางพยายามดึงสายจูงเจ้าอาคิ ไม่ให้กระโดดใส่หลิวไห่ควานด้วยความตื่นเต้นซะก่อน หลิวไห่ควานส่ายหน้าเป็นคำตอบ มือและแขนยังกอดเจ้าทาร์ตไข่เอาไว้ วังจั๋วเฉิงยื่นมือข้างหนึ่งออกมาลูบหัวเจ้าแมวด้วยความโล่งอก

    "ทีหลังอย่าออกไปเล่นซนที่ไหนไกลอีกนะ ทาร์ตไข่"

    เมี๊ยววววววววว~

    เจ้าของทาร์ตไข่พยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่คนอายุน้อยกว่าพูด วังจั๋วเฉิงกำลังจะลูบคางของเจ้าเหมียวในอ้อมแขนของหลิวไห่ควานด้วยความเอ็นดู พลันสายตาก็ไปเห็นรอยข่วนจากแมวจรที่แขนของหลิวไห่ควาน

    "ควานเกอ เกอโดนข่วนนี่!"

    หลิวไห่ควานก้มลงมามองที่แขนของตัวเองทั้งๆที่ยังอุ้มทาร์ตไข่อยู่ เขาไม่รู้ตัวเลย เพราะแผลข่วนไม่ได้ใหญ่มาก และเขาก็กำลังดีใจที่เจอเจ้าแมวของตัวเองอยู่ ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร วังจั๋วเฉิงก็เอ่ยปากดุคนอายุมากกว่าขึ้นมาก่อน

    "ไม่เป็นไรอะไร? โดนแมวใครก็ไม่รู้ข่วน..."

    วังจั๋วเฉิงยื่นมือออกมาเพื่อจะรับทาร์ตไข่มาอุ้ม หลิวไห่ควานจะได้ดูบาดแผลของตัวเอง แต่คนตัวสูงส่ายหัวปฏิเสธ

    "ไม่เป็นไรครับ แผลนิดเดียว..."

    "ไม่เป็นไรไม่ได้ เกอเคยฉีดยารึเปล่า?"

    หลิวไห่ควานรู้ว่ายาที่วังจั๋วเฉิงพูดถึงคือวัคซีนพิษสุนัขบ้าและบาดทะยัก เขาไม่เคยฉีดเลย เพราะเขาเป็นคนพาทาร์ตไข่ไปฉีดยาอย่างสม่ำเสมอ ฉะนั้นจึงไม่มีความเสี่ยงอะไรที่จะได้รับเชื้อ ตั้งแต่ที่เขาพอจะรู้เรื่องแล้ว สิ่งที่หลิวไห่ควานพยายามเลี่ยงมาตลอดถ้าไม่จำเป็นก็คือการฉีดยา ความลับของหลิวไห่ควานที่มีเพียงคุณแม่ของเขาเท่านั้นที่รู้และเขาก็ไม่เคยอยากให้ใครรู้เพิ่มก็คือความลับที่ว่า หลิวไห่ควานคนนี้กลัวเข็ม!

    "เกอต้องไปฉีดยา ส่งทาร์ตไข่มาให้เฉิง"

    "ไม่เป็นไรครับ"

    หลิวไห่ควานส่ายหน้าปฏิเสธอย่างขึงขัง พร้อมกับจับเจ้าทาร์ตไข่เอาไว้แน่น วังจั๋วเฉิงที่เห็นอีกฝ่ายกอดเจ้าแมวของตัวเองไว้ไม่ยอมปล่อย แถมยังปฏิเสธใหญ่โต ทำให้เขารู้ว่าหลิวไห่ควานต้องยังไม่เคยฉีดวัคซีนแน่นอน จึงพยายามยื้อแย่งเจ้าทาร์ตไข่มาจากหลิวไห่ควาน เพื่อจะไล่คนตัวสูงให้ไปโรงพยาบาลเพื่อฉีดวัคซีน

    โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!

    เฉิงกับควานเกอเล่นอะไรกัน อาคิอยากเล่นด้วย โฮ่ง!

    เมี้ยว เมี้ยว!

    ปล่อยทาร์ตไข่เดี๋ยวนี้นะควาน ทาร์ตไข่อยากกลับบ้าน เมี๊ยว!




    .




    ร้อน มีเมฆมาก.

    หลังจากชุลมุนกันสักพัก หลิวไห่ควานก็ต้องยอมแพ้คนอายุน้อยกว่าในที่สุด มนุษย์ทั้งสองพาเจ้าสัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวไปเก็บที่บ้านเรียบร้อย ก่อนที่วังจั๋วเฉิงจะพากึ่งบังคับให้คนอายุมากกว่าไปโรงพยาบาลเพื่อฉีดวัคซีน

    "เฉิง..."

    วังจั๋วเฉิงหันตามเสียงเรียก หลิวไห่ควานกำลังถูกซักประวัติกับนางพยาบาลท่าทางดุคนหนึ่ง ท่าทางของหลิวไห่ควานเหมือนเจ้าอาคิตอนกำลังหงอย ทำให้วังจั๋วเฉิงยอมเข้าไปหาอีกฝ่าย ทั้งๆที่เพิ่งบอกไปว่าจะนั่งรอข้างนอกจนกว่าอีกฝ่ายจะหาหมอและฉีดวัคซีนเรียบร้อยแล้ว

    "ว่าไงครับควานเกอ?"

    "เกอไม่ต้องหาหมอหรอก แผนเล็กนิดเดียว เลือดแทบไม่ออกเลยด้วยซ้ำ..."

    "ควานเกอ..."

    "ไม่ได้หรอกค่ะ ต่อให้บาดแผลเล็กแค่ไหนก็ประมาทไม่ได้ เชื่อเถอะค่ะว่าคุณหมอก็คงจะพูดแบบเดียวกัน"

    คุณพยาบาลพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่วังจั๋วเฉิงจะได้พูด คนอายุมากกว่าหน้าหงอยกว่าเดิม จนวังจั๋วเฉิงอดเอ็นดูไม่ได้ หลิวไห่ควาน พี่ชายข้างบ้านสุดเท่ในสายตาของวังจั๋วเฉิงตอนเด็กๆก็มีมุมนั่งจ๋อยแบบนี้เหมือนกัน เขาไม่อยากจะเชื่อเลย วังจั๋วเฉิงพยักหน้ารับคำพูดของคุณพยาบาลที่กำลังจะเอาแฟ้มประวัติให้พยาบาลอีกคน ก่อนจะนั่งลงข้างๆคนตัวสูงที่กำลังนั่งหน้าจ๋อยเหมือนเด็กเล็กๆเวลาโดนขัดใจ

    "เป็นอะไรครับควานเกอ?"

    หลิวไห่ควานส่ายหัวน้อยๆ แต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไร จนกระทั่งคุณพยาบาลหน้าดุเรียกชื่อหลิวไห่ควาน คนตัวสูงก็หันมามองวังจั๋วเฉิงด้วยแววตาตื่นตระหนกเหมือนเจ้าแมวทาร์ตไข่ตอนที่โดนกอดแน่นๆ จนวังจั๋วเฉิงต้องกลั้นยิ้มให้กับท่าทางของหลิวไห่ควานที่หลุดมาดหมดแล้ว

    "คุณหลิวไห่ควาน เชิญที่ห้องตรวจค่ะ"

    คุณพยาบาลเรียกซ้ำอีกครั้ง แต่หลิวไห่ควานยังคงไม่ยอมลุกจากเก้าอี้ วังจั๋วเฉิงเห็นแววตาความกลัวจากดวงตาสีน้ำตาลเข้มของหลิวไห่ควาน

    "ให้เฉิงเข้าไปเป็นเพื่อนไหม?"

    คนตัวสูงพยักหน้าหงึกหงัก แต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไร คนอายุน้อยกว่าพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหันไปตอบคุณพยาบาล ลุกขึ้นจากเก้าอี้ พร้อมกับยื่นมือให้เด็กชายหลิวไห่ควานที่ไม่ยอมเข้าห้องตรวจคนเดียวตรงหน้า

    "มาครับ น้องควาน เฉิงเกอจะพาน้องควานไปหาคุณหมอ"



    "ไม่ฉีดยาไม่ได้หรอครับ?"

    วังจั๋วเฉิงถอนหายใจกับคำถามที่ได้ยินจากหลิวไห่ควานที่เอ่ยถามขึ้นเป็นรอบที่ 5 แล้วตั้งแต่เข้ามาห้องตรวจ คุณหมอมีอายุท่าทางใจดีก็เอ่ยปากตอบคำถามของหลิวไห่ควานทุกครั้งอย่างใจเย็น ราวกับว่าคุณหมอกำลังคุยกับเด็กตัวเล็กตัวน้อยกันเลยทีเดียว

    "ยังไงก็ต้องฉีดนะครับ กันไว้ดีกว่าเนอะ"

    "แต่ว่า..."

    "ควานเกอ"

    เป็นวังจั๋วเฉิงที่ทนไม่ได้ เอ่ยเรียกคนอายุมากกว่าให้หยุดรบกวนคุณหมอด้วยเสียงดุ พลางหันมาโค้งศีรษะขอโทษคุณหมอ คุณหมอพยักหน้ารับ ก่อนจะเรียกพยาบาลให้นำวัคซีนเข้ามาในห้อง คนตัวสูงหันมาขอความช่วยเหลือจากคนอายุน้อยกว่าในห้องที่มั่นใจแล้วว่าที่หลิวไห่ควานยังบ่ายเบี่ยงไม่ยอมให้คุณหมอฉีดยาง่ายๆ ก็เป็นเพราะ

    ควานเกอกลัวเข็ม

    "เฉิงจื่อ เกอ..."

    "กลัว?"

    หลิวไห่ควานไม่อยากยอมรับ แต่เขากำลังจะต้องฉีดยาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าทำเอาใจเสียไม่น้อย ถึงแม้ว่าตัวเขาเองจะไม่อยากยอมรับ แต่สีหน้าและท่าทางของเขาคงแสดงออกให้คนอายุน้อยกว่ารู้แล้วว่าเขากลัวเข็ม หลิวไห่ควานพยักหน้าอย่างจำใจ ขอความเห็นใจครั้งสุดท้ายจากคนเป็นน้อง วังจั๋วเฉิงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยื่นมือออกมาจับมือของเขาไว้ข้างหนึ่ง

    "กลัวก็ต้องฉีด"

    หลิวไห่ควานพยักหน้ายอมรับอย่างจนใจ วังจั๋วเฉิงเห็นท่าทางจ๋อยสนิทเหมือนกับเวลาเจ้าอาคิโดนดุของคนตัวสูงจึงอดไม่ได้ที่จะปลอบ ยกมือข้างที่ไม่ได้จับมือของอีกฝ่ายอยู่ ลูบหลังให้อีกฝ่ายเบาๆ

    "นิดเดียวนะ เฉิงอยู่ด้วยนี่ไง"



    หลังจากเด็กชายหลิวไห่ควานฉีดยาเรียบร้อย ถึงจะไม่ร้องสักนิด แต่ดวงตาคมของหลิวไห่ควานก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองคุณหมอขณะฉีดวัคซีนให้ตัวเองเลยแม้แต่น้อย จนวังจั๋วเฉิงแอบขำอมยิ้มเอ็นดูอาการกลัวเข็มของคนตัวสูง เมื่อฉีดยาเสร็จ อาการจ๋อยของหลิวไห่ควานก็ยังไม่หายไปไหน คนอายุมากกว่ามองไปที่ปลาสเตอร์ที่คุณหมอปิดบนแผลฉีดยาให้หลังจากฉีดวัคซีนเรียบร้อยแล้ว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าถึงจะเจ็บ แต่การฉีดวัคซีนในครั้งนี้ไม่ได้น่ากลัวเท่าที่หลิวไห่ควานคิด วังจั๋วเฉิงเห็นคนอายุมากกว่ามองไปที่ปลาสเตอร์ปิดแผลหลายรอบจึงเอ่ยถามขึ้น

    "เจ็บหรอ?"

    "ไม่เจ็บเท่าที่คิดครับ"

    หลิวไห่ควานตอบ พลางมองไปที่ปลาสเตอร์ที่ต้นแขนของตัวเองอีกรอบ ก่อนจะเห็นว่ามือข้างที่วังจั๋วเฉิงจับไว้ตั้งแต่ก่อนฉีดยา เจ้าตัวยังไม่ได้ถอนมือกลับแต่อย่างใด หลิวไห่ควานจึงกระชับมือที่กำลังจับมือเขาอยู่ให้แน่นขึ้น จนเจ้าของมือรู้สึกได้ พยายามจะถอนมือกลับ

    "ขอรางวัลได้ไหมครับ?"

    "รางวัลอะไร?"

    "ขอเกอจับมือเฉิงจนกว่าจะถึงบ้านเลยได้ไหม?"

    วังจั๋วเฉิงไม่ตอบ แต่ก็ไม่ได้พยายามจะดึงมือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมันไป หลิวไห่ควานคลี่ยิ้มสวยให้คนอายุน้อยกว่าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ปฏิเสธที่จะจับมือกันต่อ

    ถ้าฉีดยาแล้วเฉิงจื่อจะจับมือเกอไว้แบบนี้ ขอฉีดอีกหลายๆเข็มๆเลย




    .




    ร้อน พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน.

    เมื่อมาถึงหน้าบ้านของคนทั้งคู่ หลิวไห่ควานก็ยังไม่ยอมหุบยิ้ม ไม่มีร่องรอยของคนกลัวเข็มเลยแม้แต่นิดเดียวบนใบหน้าของหลิวไห่ควานในตอนนี้ จนคนที่เดินมาด้วยกันอดที่จะแกล้งแหย่ไม่ได้

    "หายกลัวแล้วหรอ?"

    "ไม่กลัวแล้วครับ ถ้าเฉิงอยู่ด้วย"

    วังจั๋วเฉิงกลอกตาให้กับคำตอบของคนตรงหน้า คำตอบทีเล่นทีจริงที่บางครั้งก็ทำให้วังจั๋วเฉิงหวั่นไหวจริงๆ ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน คนอายุน้อยกว่าจะดึงมือตัวเองกลับ อยากจะรีบหนีเข้าบ้านของตัวเองไปตั้งหลัก ไม่อยากรับรู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไรกับคนตัวสูงตรงหน้า หากแต่หลิวไห่ควานไม่ยอมปล่อยมือที่กุมกันไว้อยู่

    "ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับ ทั้งเรื่องทาร์ตไข่แล้วก็เรื่องวัคซีนด้วย"

    หลิวไห่ควานพูด พร้อมกับยื่นมือออกไปคว้ามืออีกข้างของวังจั๋วเฉิงมาจับไว้ด้วย ไม่ยอมให้อีกฝ่ายถอยมือออกจากเขา

    "ควานเกอ ปล่อยมือเฉิงได้แล้ว"

    "เกอยังอยากได้รางวัลอยู่เลย"

    "พอได้แล้วน่า ถึงบ้านแล้ว"

    "ขอบคุณนะครับ"

    ฟอด

    "ควานเกอ!"

    หลิวไห่ควานจูบที่แก้มร้อนๆของคนอายุน้อยกว่าเบาๆเป็นการขอบคุณ พร้อมกับปล่อยมือจากคนตรงหน้าที่กำลังใจเต้นด้วยความตกใจและความเขิน ตอนนี้ไม่มีเจ้าอาคิอยู่กับตัว คนอายุมากกว่าจึงสามารถเข้าใกล้เขาได้มากกว่าเวลาปกติ ก่อนที่สติจะกลับมาที่วังจั๋วเฉิงอีกครั้ง หลิวไห่ควานก็โบกมือลาเขาที่ประตูหน้าบ้านของตัวเองแล้ว


    "ควานเกอเตรียมใจไว้เลย ยังเหลืออีกหลายเข็มที่ต้องฉีด! เฉิงจะไม่ไปด้วยแล้ว!"




    .

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in