AllRise89allrisemookie
โพสต์นี้มีเนื้อหาที่อาจไม่เหมาะสมกับเยาวชน Perfect Match #markten
  • the present has no ribbon,
    your gift keeps on giving.




    "คือกูไม่ได้ลืมวันนี้นะมึง กูแค่ไม่รู้ว่าวันนี้วันที่เท่าไรแล้ว"

    (หมายความว่าไงวะ)

    "คือกูจำได้ว่าวันที่ 3 คือวันครบรอบ แต่กูอะ ไม่รู้ว่าวันนี้วันที่ 3 ไม่ได้สนใจวันไง"

    (อะ แล้วมึงจะเอายังไง)

    "จริงๆ วางแผนไว้ตั้งแต่ครบรอบครั้งก่อนละว่าน่าจะซื้อรองเท้าให้"

    (พี่เตนล์มีรองเท้าประมาณสามร้อยคู่แล้วอะนะ)

    "ก็อันนี้ใส่คู่กับกูไง แจมิน ห้างตรงออฟฟิศมึงของเยอะป่าววะ กูกลัวตรงที่กูจะซื้อของจะหมด"

    (ไม่แน่ใจว่ะ แต่มึงโทรไปถามที่สาขามันได้นะ)

    "เออ โอเค ขอบคุณมึง เดี๋ยวกูไปละ"

    (โชคดีมาร์คลี) 


    สองขาในกางเกงยีนส์กับเสื้อฮู้ดรีบเดินไปกดลิฟต์ก่อนจะเข้าบราวเซอร์เพื่อค้นหาเบอร์โทรของร้านรองเท้าสาขาที่จะไปซื้อ ถ้าแจมินไม่บอก มาร์คก็คงไม่รู้ว่ามันสามารถโทรไปถามที่สาขาได้คงต้องเสียเวลาไปๆ มาๆ อีกนาน แถมตอนเย็นรถก็ติดอีก 

    ถ้าการทำงานจนลืมวันลืมคืนเป็นความผิด มาร์คจะยอมรับผิดก็ได้ ก่อนหน้าที่จะโทรไปหาแจมิน มาร์คเพิ่งวางสายจากแฟนของเขาไปพร้อมความกังวลใจเพราะพี่เตนล์พูดออกมาเสียงเรียบๆ กับประโยคที่ทำให้คนฟังกดชัทดาวน์คอมพิวเตอร์ทันที

    'เตนล์ถึงห้องแล้ว วันนี้วันครบรอบไง นึกว่ามาร์คจะรีบกลับ'


    ได้แต่ภาวนาให้แฟนตัวเล็กไม่โกรธนาน เพราะจริงๆ มาร์คคิดไว้ตั้งแต่เดือนก่อนแล้วว่าจะซื้ออะไรให้ในวันครบรอบปีนี้ดี 

    มันเหมือนกับเมื่อวานนี้เองที่เขาทั้งคู่เจอกันที่มหาลัย เรื่องมันง่ายๆ แค่เตนล์เป็นพี่รหัสมาร์ค ทั้งคู่สนิทกันผ่านความสัมพันธ์ที่คอยช่วยเหลือกันไปมา ตอนแรกมาร์คยังไม่ได้คิดอะไรเพราะคิดว่าพี่เตนล์คงทำดีด้วยเพราะเขาเป็นน้องรหัส ทั้งคู่ไปไหนมาไหนทำอะไรด้วยกันจนมันมีวันที่มาร์ครู้สึกไม่โอเคที่พวกเขาต้องห่างกัน เป็นจุดที่ทำให้ต้องมานั่งทบทวนกับตัวเองแล้วพูดกับคนเป็นพี่ออกไปตรงๆ ถึงความรู้สึกที่อยู่ในใจ 

    ถ้าห่างแล้วทำให้คิดถึง ถ้าเห็นเขาอยู่กับคนอื่นแล้วทำให้หวง ถ้าเป็นห่วงแม้กับแค่เรื่องเล็กๆ น้อยอย่างเช่นวันนี้พี่เตนล์จะกินข้าวเช้าหรือยัง มาร์คคิดว่ามันน่าจะพิเศษกว่าพี่น้องทั่วไป เรื่องตลกก็คือในวันนั้นเตนล์ตอบมาแค่ว่า 

    'ถ้ามาร์ครู้สึกแบบนี้แล้วคิดว่ามาร์คกำลังชอบเรา งั้นเราก็คงเหมือนกัน เพราะเราก็รู้สึกแบบนี้'

    ไม่ได้มีการขอคบลึกซึ้งอะไรมากมาย วันนั้นทั้งคู่แค่ไปกินข้าวด้วยกันต่อ แล้วจบด้วยการที่มาร์คเดินมาส่งเตนล์ที่หอ สิ่งเดียวที่พิเศษก็คงเป็นการกุมมือกันมาตลอดทาง และสัมผัสเบาๆ ที่แก้มของพี่รหัสตัวเล็กนี่แหละ


    เกือบสามทุ่มแล้วเมื่อมาร์คกลับมาถึงคอนโด เตนล์ไลน์มาบอกเพียงแค่ว่าทำกับข้าวไว้แล้ว ให้เขารีบกลับมาก็พอ เขาถอดรองเท้าอย่างรีบร้อนก่อนจะเปิดตู้เก็บรองเท้าที่ส่วนหน้าของห้องเพื่อซ่อนของเอาไว้ก่อน โชคดีที่่เตนล์กำลังอาบน้ำอยู่มาร์คเลยมีเวลาเผื่อคิดแผนอะไรที่จะง้อแฟนตัวเองซักหน่อย 

    คนตัวสูงเดินเข้าไปในครัวก็เห็นสปาเก็ตตี้ที่ดูเหมือนจะเพิ่งทำเสร็จไม่นานวางอยู่บนโต๊ะพร้อมกับแก้วไวน์สองใบ ได้แต่ยิ้มให้กับความจัดแจงของแฟนตัวเองที่ไม่เคยละเลยสิ่งที่เขาพูดเลยก็เมื่อสองวันก่อนที่ดูรายการอาหาร มาร์คเพิ่งบ่นว่าเบื่อข้าว อยากกินอะไรเส้นๆ ไปเองนี่นา


    มาร์คเดินเข้ามาในห้องนอนก่อนถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันเอวเอาไว้ สองขาก้าวเข้าไปในห้องน้ำที่มีคนใช้งานอยู่แต่ก็ไม่เคยจะล็อค เขาปลดผ้าเช็ดตัวแขวนไว้แล้วเดินไปซ้อนหลังคนที่ยืนหลับตาให้น้ำไหลผ่านตัวอยู่ เตนล์ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเลยทั้งที่ต้องได้ยินเสียงแน่ๆ คนที่ยืนอยู่ด้านหลังจึงแตะลงบนสะโพกเบาๆ แล้วจูบลงไปบนหัวไหล่เนียน

    "hey"

    ส่งเสียงเรียกคนที่หลับตาพริ้มไปหยั่งเชิงความโกรธก่อนแต่ก็ยังไม่มีอะไรตอบกลับมา 

    "เตนล์" 

    เรียกชื่อไปหนึ่งครั้งก่อนจูบไปบนหลังคอเบาๆ สองสามที 

    "โกรธหรอ ไอไม่ได้ลืมวันครบรอบนะ ไอแค่ลืมว่าวันนี้มันวันที่เท่าไรแล้วอะ"

    "..."

    "ไม่โกรธกันนะครับ หันมาหน่อย อยาก.."

    พูดไม่ทันจบดี คนที่ยืนเงียบอยู่ก่อนหน้านี้ก็หันมาแบบรวดเร็วก่อนที่แขนเรียวทั้งสองข้างจะยกขึ้นคล้องคอมาร์ค จูบร้อนๆ ถูกป้อนให้แฟนเด็กแบบไม่ทันตั้งตัว เตนล์เริ่มมันทันทีโดยที่ไม่ได้บิลต์อะไรเลย มือข้างหนึ่งผละออกมาจากหลังคอแล้วบีบคางคนตัวสูงให้อ้าปากออกก่อนจะสอดสิ่งที่เปียกชื้นเข้าไปหยอกล้อสิ่งเดียวกัน 

    ใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีมาร์คก็เอื้อมมือข้างที่ว่างไปบีบบั้นท้ายตึงเบาๆ ก่อนจะเอื้อมไปในส่วนที่ลึกมากขึ้น ใช้นิ้วกลางแกล้งลากผ่านแล้วลูบลงบนช่องทางที่คุ้นเคย ความวูบวาบนั้นทำให้เตนล์สะดุ้งก่อนจะผละออกมา น้ำลายที่ไหลย้อยลงมาที่มุมปากถูกน้ำจากฝักบัวชะไปจนหมดสิ้น คนตัวเล็กจับมือข้างที่แกล้งตัวเองเมื่อกี้ขึ้นมาก่อนจูบลงไปเบาๆ 

    "ไว้คืนนี้ก่อนแล้วกันนะ" 

    พูดไว้แค่นั้นก็เขย่งไปหอมแก้มแฟนเด็ก แล้วรีบเดินออกจากห้องน้ำไป ปล่อยให้มาร์คลียืนขำตัวเองกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของคนตัวเล็ก


    มื้อค่ำผ่านไปด้วยดี เตนล์แทบไม่พูดถึงหรือมีทีท่าว่าจะโกรธอะไรเลย หลังจากล้างจานเสร็จแล้วทั้งคู่ก็มานั่งกันที่โซฟา ตั้งใจว่าจะดูอะไรเล่นๆ ซักพักให้ข้าวย่อยก่อนค่อยเข้าห้องนอน

    "ที่รักครับ"

    มาร์คเรียกคนที่นั่งอยู่ตรงหว่างขา หัวเล็กพิงลงมาบนอกหลังแนบกับหน้าท้อง ช่างเป็นท่าที่สบายคนข้างบนจริงๆ ส่วนมาร์คก็ได้แต่ก้มลงหอมหัวเป็นระยะ 

    "ว่าไง" 

    "สรุปไม่ได้โกรธไปใช่ปะ ที่มาช้า"

    "ทำไมต้องโกรธด้วยอะ ก็มาร์คบอกมาร์คไม่ได้ลืม"เตนล์ใช้มือลูบไปที่แขนขาวๆ ที่กอดเอวตัวเองอยู่

    "ค้าบ ก็ไม่ได้ลืม แต่ไอมัวแต่ทำงานไง เลยมาช้า ขอโทษนะ"

    "เตนล์ไม่โกรธๆๆ"

    คนตัวเล็กรีบหันมาหาก่อนจะทำหน้าจริงจังกับสิ่งที่พูด มาร์คได้แต่ยิ้มกว้างรับความน่ารักที่สาดใส่เขามาเต็มๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอยู่ด้วยกันมานานหรือข้อตกลงในวันนั้น แต่ทุกครั้งที่มีเรื่องที่ทำให้เหมือนว่าจะงอนกันทีไร ทั้งเตนล์และเขาเองก็ไม่เคยงอนกันเลย 

    เตนล์บอกว่าถ้าไม่ใช่เรื่องร้ายแรงมาก หรือมีเหตุผลที่ฟังขึ้นเตนล์ก็ไม่อยากโกรธ เสียเวลาที่ใช้ร่วมกัน แถมเวลาทะเลาะก็บั่นทอนความรู้สึกกันเปล่าๆ ต่างคนต่างก็ผิดพลาดกันได้ทั้งนั้น แล้วเตนล์ก็เชื่อใจมาร์คเสมอ 

    มาร์คได้แต่คิดว่านี่มันดีจริงๆ เลยนะ การมีคนที่พร้อมเข้าใจเราในทุกๆ พาร์ทคนที่ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ คนที่คุยกันรู้เรื่องอยู่ด้วยแล้วสบายใจ มาร์คเพิ่งเข้าใจว่าความรักแบบผู้ใหญ่ที่ใครๆ บอกมันเป็นแบบนี้นี่เอง 


    "เข้าใจแล้ว งั้นแปปนึงนะ ไอไปหยิบของก่อน" 

    พูดไว้แบบนั้นก่อนเบียดตัวลงมาจากโซฟาแล้วเดินไปหยิบของที่ซ่อนเอาไว้ 

    "อะไรอะ มีของให้ด้วยหรอ"

    "ครับผม"

    "มาร์คคคค แต่เราไม่มีอะให้เลยนะ"

    "ก็สปาเก็ตตี้ที่ที่รักทำไงครับ"

    "หงึ" 

    มาร์คเดินมานั่งลงกับพื้นแล้ววางถุงไว้ข้างๆ มือใหญ่จับมือเตนล์เอาไว้ ก่อนจะต้องกลั้นขำเพราะตัวเองต้องเข้าโหมดซึ้งอีกแล้ว 

    "อันนี้ ซื้อให้นะ ใช้คู่กัน เห็นเดือนก่อนบอกว่าอยากได้" 

    คนที่นั่งอยู่บนพื้นเปิดถุงแล้วหยิบกล่องรองเท้าสองกล่องออกมาเตนล์ได้แต่นั่งอึ้งไม่พูดจาอะไร จนมาร์คเปิดกล่องออกมา

    "โห คู่นี้ๆๆๆ" 

    น้ำตาเริ่มคลอมาที่ตาทั้งสองข้าง ที่มากกว่าความดีใจคงเป็นความซึ้งใจที่มีให้แฟนเด็ก มันจะไม่พิเศษได้ไง ปกติเตนล์เองมีรองเท้าเป็นสิบๆ คู่ก็จริง แต่แฟนของเขาใส่ผ้าใบอยู่สองคู่ จริงๆ คือมีคู่เดียวแต่อีกคู่เตนล์บังคับให้ซื้อเผื่อเวลาหน้าฝน มาร์คบอกว่าชุดมาร์คมีแต่แบบเดิมๆ ก็มีรองเท้าแบบเดียวคู่เดียวก็ได้ เวลาใส่ก็ใส่ได้ทีละคู่ เท้าก็มีสองข้าง จะซื้อมาเยอะทำไม 

    ความที่ต่างกันเหลือเกินในลักษณะของการใช้ของ ไม่ใช่แค่รองเท้า แต่ทั้งกระเป๋า เคสโทรศัพท์มือถือ หมวก หรืออะไรที่คนมักจะเปลี่ยนกันบ่อยๆ มาร์คก็ไม่เคยเปลี่ยนเลย และที่ดีไปกว่านั้นคือไม่เคยห้ามหรือบ่นเวลาเตนล์ซื้อของพวกนี้มาเยอะๆด้วย 

    มาร์คหยิบรองเท้าออกมาก่อนจะจับเท้าเล็กให้สวมลงไปทั้งสองข้าง คนที่เขินยังนั่งอึ้งพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลลงมาแล้ว 

    "ชอบมั้ย หื้ม"

    "ชอบมาก ชอบมากๆๆ มาร์คค"

    มาร์คคิดว่าแฟนของเขากำลังเขินบวกดีใจจนไม่รู้จะแสดงออกยังไงจนน้ำตาไหลออกมา มาร์คจึงเลื่อนตัวขึ้นไปนั่งบนโซฟา แล้วหยิบรองเท้ามาใส่บ้าง 

    "พรุ่งนี้ใส่เลยนะ ใส่คู่กัน"

    สองขาของทั้งสองคนยื่นออกมาเกี่ยวกันไว้เตนล์หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปอยู่หลายรูปก่อนจะโพสต์ลงไอจี


    "แคปชั่นว่าอะไรดีๆ" 

    "อะไรก็ใส่ไปเถอะครับ อิโมจิก็ได้"

    "มาร์คอะะะ อยากลงน่ารักๆ บ้าง"

    "โอเคๆ คิดไปก่อน งั้นเดี๋ยวเอารองเท้าไปเก็บก่อนนะ"

    เตนล์พิมพ์ๆ ลบๆ อยู่หลายทีระหว่างที่มาร์คถอดรองเท้าของคนทั้งคู่เก็บใส่กล่องแล้วเดินไปวางที่ชั้น 

    "ลงแล้วนะ มาร์ครีบปิดทีวีปิดไฟแล้วตามมาในห้องนะ"



    ยังไม่ทันจะเดินมาถึงโซฟา แฟนตัวดีของเขาก็วิ่งแจ้นเข้าไปในห้องนอนแล้วมาร์คเดินไปเช็กแก๊สตรงโซนครัว ไล่ปิดไฟปิดทีวีก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาเช็กก่อนเข้าห้องนอนแล้วมาร์คก็คิดว่าตัวเองลืมวิธีหุบยิ้มไปชั่วขณะเพราะแคปชั่นของแฟนตัวเล็กนี่มันช่างน่าโดนจริงๆ 



    'ของขวัญวันครบรอบจากแฟนเด็กที่ดีที่สุด ขอบคุณนะครับ รีบมาเอารางวัลเร็ววว :)'



    ตอนที่เดินเข้ามาในห้อง กลิ่นเทียนหอมก็ลอยน้ำมาก่อนแล้วเตนล์ไม่เปิดไฟก็เพราะแบบนี้นี่เองมาร์คเดินไปที่เตียงที่แฟนของเขานั่งอยู่ก่อนแล้วก่อนที่จะเลิกผ้าห่มขึ้นเพื่อจะสอดตัวเข้าไป แต่ขาข้างนึงก็ต้องค้างอยู่แบบนั้น


    ที่เตนล์วิ่งเข้าห้องมาก่อนเพราะแบบนี้เองหรอ 


    สิ่งที่มาร์คเห็นคือคนตัวเล็กนั่งขาแบะอยู่โดยที่ส่วนล่างไม่ได้สวมอะไรเลย คงจะวิ่งเข้ามาถอดเมื่อกี้ มาร์คยกมือไปหยิกแก้มก่อนจะนั่งพิงหัวเตียง

    "ไหนครับรางวัลที่จะให้" 

    ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงอะไรมากมาย ขาเรียวก็กวาดคร่อมตัวเขาเอาไว้มือสวยเกาะที่บ่าทั้งสองข้างของมาร์คไว้เบาๆ เตนล์นั่งลงบนตักก่อนจะขยับขึ้นลงทำเหมือนว่ามันไม่เข้าที่เข้าทางซักทีดูก็รู้ว่าตั้งใจบดเต็มที่ 

    "ยั่วแบบนี้คืนนี้ไม่ต้องนอนน้า พรุ่งนี้วันเสาร์ด้วย" มือหนายกขึ้่นกอบกุมสะโพกทั้งสองข้างเอาไว้ก่อนจะขยับตัวไปตามแรงเขยื้อนของคนข้างบน 

    "เตนล์ก็ไม่ได้ง่วงเลยสักนิดนะ" 

    ปากเรียวได้รูปโน้มลงมาจูบคนที่ตัวเองนั่งคร่อมอยู่หนึ่งทีแล้วผละตัวออกไปถอดเสื้อ สิ่งที่มาร์คเห็นตอนนี้คือความขาวเนียนตั้งแต่หัวจรดเท้าความขาวที่เค้าเคยได้เห็นและสัมผัสมาตลอดห้าปี เตนล์ยิ้มมุมปากให้กับคนที่เอาแต่มองนมมองหน้าท้องของเขา มือเรียวรูดเสื้อที่มาร์คใส่อยู่ออกแล้วเริ่มจูบลงบนไหล่หนาไล่ลงมาที่หน้าอก ก่อนช้อนตาขึ้นไปมอง

    "วันนี้เอาแบบไหนดีที่รัก" 

     

     

    end.

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in