ผมจมน้ำในเดือนธันวาคม (Lumark)ppan_19
โพสต์นี้มีเนื้อหาที่อาจไม่เหมาะสมกับเยาวชน Day 10





  • สามร้อยล้านวอน คือราคาค่าตัวที่มากที่สุดของมาร์คอี



    เด็กหนุ่มร่างผอมเอ่ยเสนอราคาอย่างแผ่วเบา เสียงเขาสั่นเครือ อาการหวาดกลัวแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง และคิมโดยองก็มองภาพนั้นด้วยความสุนทรีย์อย่างสุดซึ้ง



    ใบกระดาษแผ่นน้อยเลื่อนมาตรงหน้าเขา ตัวเลขกลมๆหลายหลักถูกเขียนโดยปากกาน้ำหมึกราคาแพง ใจของเด็กหนุ่มกระตุกเฮือกในทันที



    ไม่เอานะไม่เอานะไม่เอานะ 

    เขากรีดร้องในใจ



    ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มประดับบนใบหน้างามของคิมโดยอง มือเพรียวยกเท้าคางของตนพลางเอียงคอมองยังเด็กหนุ่มอย่างซุกซน



    “ช่วยทำให้พวกเขาสนุกทีนะมาร์ค”








    บรรดากลุ่มผู้ดีใส่สูทเพื่อปกปิดความโสมมของตนเอาไว้ภายในเพียงเท่านั้น

    ความโสมมในวงการธุรกิจ ที่มืดมิด โสโครก สกปรก

    ผู้ช่วยตอกย้ำความจริงว่า บนโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่เงินซื้อไม่ได้




    “เด็กคนนี้เหรอที่นายบอกว่าเด็ดนักหนาน่ะโดยอง”

    “คนโปรดเลยล่ะจอนเน่”


    คิมโดยองหัวเราะคิกคัก ดวงตากลมทอดมองร่างบนเตียงด้วยแววตาระยิบระยับ


    ราวกับรอคอยที่จะเห็นร่างนั้นแตกสลายไปแทบไม่ไหวแล้ว



    “อีกเดี๋ยวเพื่อนของฉันน่าจะมาแล้ว”หนุ่มนักธุรกิจจอห์นนี่ซอยกนาฬิกาเรือนหรูขึ้นดูเวลา “เด็กวัยรุ่นตัวเล็กๆผอมๆแค่นั้นจะไปทนไม้ทนมือได้สักเท่าไหร่กันล่ะโดยองงี่”


    “อย่าดูถูกเชียวนะ ถึงจะเห็นแบบนี้ แต่มาร์คก็ทนมือผมมาได้เป็นปีแล้ว”


    เขาคลี่ยิ้ม พวงแก้มขึ้นสีระเรื่อไม่ต่างจากสีไวน์ในแก้ว หายใจถี่เล็กน้อยเมื่อคิดถึงสิ่งต่างๆที่เขากับเด็กน้อยบนเตียงเคยเล่นสนุกด้วยกัน ชายหนุ่มต้องยกมือขึ้นปิดรอยยิ้มของตนเอาไว้



    “แต่ก็ไม่เคยกรุ๊ปมาก่อนใช่มั้ยล่ะ เอาเด็กไร้ประสบการณ์มาไม่กลัวว่าพวกฉันจะเบื่อรึไง”

    “อย่าให้ผมพูดมากเลยจอห์นนี่”


    “แล้วก็อย่าดูถูกเด็กของผมด้วย”





    หนีไม่ได้ 

    ร้องขอความช่วยเหลือ ก็ไม่ได้




    ความทรงจำชวนอ้วกในวันนั้น ถ้าลืมไปได้ก็คงจะดี



    ทั่วร่างกายถูกสัมผัส ความร้อนพุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่าง 

    รวมทั้งสัมผัสเหนอะหนะที่ทำให้มวนท้อง

    อ้าขาออกสิ ร้องไห้ออกมาสิ


    สะโพกถูกกดแน่นให้แนบชิดกับร่างกายของใครสักคน

    มือแกร่งดึงศรีษะให้ละออกจากริมฝีปากหนึ่งไปยังอีกริมฝีปากหนึ่ง

    ลมหายใจร้อนรดต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าอันเต็มไปด้วยความสุข


    “สุดยอด” 







    .






    เด็กหนุ่มลืมตาเบิกโพลงขึ้นมาในความมืด 

    รู้ตัวทันทีว่าตนเองกลับมาสู่ปัจจุบัน ในเดือนธันวาคม 

    บนเตียงนอนของเขา



    เสี้ยววินาทีหลังรู้สึกตัว ร่างผอมรีบรุดหน้าลุกจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ เปิดฝาชักโครกขึ้นเพื่ออาเจียน ,อย่างไรก็ดี ในกระเพาะของเขาไม่มีอะไรมากพอให้อาเจียนออกมานักหรอก



    “แค่ก— อ่อก”

    ความรู้สึกแย่ยังคงไม่หายไป 



    น้ำตาไหลพรั่งพรูลงจากดวงตาอย่างไม่รู้ตัว มาร์คทิ้งร่างพิงผนังห้องน้ำด้วยความอ่อนแรง สั่งให้ตนเองหยุดร้องไม่ได้




    “เวร” มาร์คสะอื้น เขานั่งชันเข่า กอดตนเองเอาไว้แน่น 






    “เวรเอ๊ย”





เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in