บันทึกวิกลจริตAk.Catharsis
หลอน
  • รู้สึกตัวอีกทีเสื้อผ้าก็เต็มไปด้วยหยาดสีแดง
    ในมือของผมกำคัตเตอร์ไว้

    เลือดของตัวผมเอง

    เสียงบางอย่างดังก้องไปทั่วห้อง

    กรีดสิกรีดสิกรีดมันสิกรีดมันกรีดมันซะกรีดซะกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีดกรีด

    เหมือนมันจะยังไม่พอใจ
    ผมจึงกรีดทุกอย่าง
    ทุกอย่างที่คัตเตอร์สามารถทำได้

    เสียงยังไม่หายไป...

    "ลูกของคุณมีอาการของโรค Pediatric Schizophrenia ต้องใช้ยาในรักษารวมถึงการเข้าร่วมกิจกรรมบำบัดทางจิต"
    ผมไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่หมอพูด แต่แม่ทำสีหน้าเป็นกังวล

    ไม่เข้าใจเลย

    แต่หลังจากนั้นแม่ก็เอายามาให้ผมกินทุกวัน

    ไม่ชอบ

    คัตเตอร์สุดโปรดของผมไม่อยู่ในลิ้นชัก

    มีขโมย

    ผมถูกบังคับให้อยู่ในห้องกับเด็กคนอื่นๆมากมาย มีคนที่เหมือนคุณครูกำลังสอนให้พับกระดาษ
    เขาเรียกตัวเองว่า นักจิตวิทยา
    ซึ่งผมไม่สนใจเขาหรอก

    "ไอ้ผ้าพันแผล" มีเด็กผู้ชายคนนึงในห้องพูดขึ้น
    " ? " ผมชี้ตัวเอง
    "ใช่ นายนั่นแหละ ไอ้สัตว์ประหลาดผ้าพันแผล!"

    ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

    คนอื่นๆเริ่มพากันหัวเราะ และล้อเลียน

    ไอ้ผ้าพันแผล! ไอ้ผ้าพันแผล!

    "หยุดนะ..."

    ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

    "หยุดเดี๋ยวนี้!!!!!!!!!!"

    ผมกรีดร้องแล้วล้มโต๊ะจนข้าวของกระจุยกระจาย ผมยกเก้าอี้และเขวี้ยงใส่เด็กพวกนั้น

     มีผู้ใหญ่หลายคนวิ่งเข้ามารั้งผมไว้ "ผู้ป่วยคลุ้มคลั่ง!!!!!!!"

    เขาจัดการฉีดยาบางอย่างให้ผม

    จู่ๆผมก็รู้สึกง่วงขึ้นมา..

    เมื่อผมตื่นมา ผมก็อยู่ในชุดที่ไม่เหมือนเดิม และในห้องแปลกๆ

    "สาเหตุที่ผู้ป่วยเกิดอาการคลุ้มคลั่ง อาจจะเกิดจากการเห็นภาพหลอนและได้ยินเสียงหลอน"
    ผมได้ยินเสียงคุณหมอพูดคุยกับคุณแม่

    ไม่เห็นจะเข้าใจเลย


    ผมนั่งมองเพดานอยู่ในห้องด้วยสภาพเป็นผัก

    ไม่ได้ยินเสียงอะไรแบบนั้นแล้ว

    รู้สึกเหมือนกับกำลังหลุดลอยไปในอากาศ

    น้ำลายผมไหล...

    "คุณหมอ..ลูกดิฉัน..." คุณแม่สะอื้น
    "เป็นอาการข้างเคียงจากการใช้ยาน่ะครับ แต่หลังจากนี้จะดีขึ้นอย่างแน่นอน"
    "ฮึก..ฮือ..ลูกดิฉันจะหายใช่ไหมคะ..จะกลับมาเป็นเด็กร่าเริงเหมือนเดิมใช่ไหมคะ.."
    "อาการเขาจะดีขึ้น แต่ตอนนี้ยังต้องอยู่ในการดูแลอย่างใกล้ชิด"

    ผมถูกกักขัง
    หัวของผมถูกกักขัง
    ผมไม่สามารถมีความคิดอะไร
    มันว่างเปล่า

    มันช่างว่างเปล่า...

    ในขณะที่ใจผมกำลังจะหลุดลอย

    ผมเห็นเด็กผู้ชายคนนึงยืนอยู่
    เขาหน้าตาเหมือนตัวผมเอง...

    "ฮะฮะฮะ"
    เขาหัวเราะ
    เขายิ้มแย้ม
    เขาร่าเริง
    และเขา..ก็เดินเข้ามา
    ข้างในตัวผม


    .
    .
    .


    ในที่สุดผมก็ได้กลับบ้าน
    อาการของผมดีขึ้นมาก ผมกลับมาร่าเริงเช่นเดิม 

    "ลูกคนเดิม กลับมาแล้ว" แม่กอดผมด้วยความรัก
    ผมใช้ชีวิตประจำวันปกติ ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม

    ชีวิตที่ราบรื้น และมีความสุข
    ทุกคนลืมอดีตของผมไปหมดแล้ว


    จนกระทั่งผมอายุ 18 ปี 
    มหาลัยชื่อดังต้อนรับผมอย่างอบอุ่น ใช่ ผมสอบติดที่นั่น
    ทุกคนร่วมกันยินดีไปกับผม
    ในขณะที่ผมกำลังเฉลิมฉลองความสำเร็จ

    ผมไม่รู้เลยว่าข้างหลังของผมนั้น...

    "ไม่ได้เจอกันนานนะ"

    มีตัวผมอีกคน



เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in