December.charrismar_17
December. [cut part.3]






  • กฎหมายธันวา มาตรา ๓ 
    CUT




    “รู้สึกเหรอครับ?”

    “ไม่รู้สึกก็บ้า”

    ใช่...บ้ามากจริงๆนั่นแหละ

    “ไม่ได้เสื่อมสมรรถภาพไหมล่ะ”

    “ให้ผมช่วยไหม?”

    “ร้ายนักนะ”

    เจ้าของห้องว่าขณะมองมือหนาของอีกฝ่ายที่เอื้อมมาหยิบหมอนบนตักเขาออกไป ดูเหมือนเจ้าตัวจะจงใจลงน้ำหนักมือจังหวะที่ลากผ่าน

    “อย่าว่าพลเมืองดีแบบนี้สิครับ”

    “ไม่ต้องล่ะ ขอบคุณในความหวังดี” ใบหน้าหวานเหยียดยิ้ม

    “เดี๋ยวทำเอง”

    ทำเองและจะทำให้เด็กคนนั้นรู้ว่าระหว่างเราน่ะมันคนละชั้นกัน

    ทำให้รู้ว่าเกิดก่อนเพื่อมาเก็บประสบการณ์น่ะมันเป็นอย่างไร


    เขาไล่ปลายนิ้ววนเวียนอยู่ที่จุดกึ่งกลางก่อนจะลูบมันผ่านเนื้อผ้า จิรภัทรไม่ได้หลบสายตาคนอายุน้อยกว่าเลยแม้แต่นิด เราสบตากันในขณะที่เขาเริ่มช่วยตัวเอง รูดซิบลงและนำบางสิ่งที่เริ่มตื่นตัวขึ้นมา บางสิ่งที่ผงกหัวสวัสดีแขกผู้มาเยือนอย่างนอบน้อมทำให้คนตรงหน้าเผลอกลืนน้ำลาย

    สองเท้าแยกออกจากกันโดยที่ข้างหนึ่งโปรดวางมันไว้บนตักของธันวาส่วนอีกข้างเขาวางเหยียดไปกับโต๊ะด้านหน้า สองมือเริ่มรูดรั้ง มันเป็นจังหวะเดียวกับที่ริมฝีปากอิ่มเผยอออกและปล่อยเสียงครางออกมา

    “อืม...”

    นิ้วหัวแม่มือยังคงทำหน้าที่ได้อย่างดีทั้งกดย้ำและเค้นคลึง เขารู้สึกตัวว่าวันนี้ร่างกายมันร้อนกว่าปกติอาจเป็นเพราะนี่ไม่ใช่สิ่งเคยชินที่ตนชอบทำ การได้ช่วยตัวเองต่อหน้าคนอื่นเป็นความรู้สึกใหม่ที่แปลกดีเหมือนกัน และยิ่งเมื่อคนๆนั้นเริ่มทำตามเขาด้วยแล้ว...

    ก็ยิ่งสนุก...

    ดวงตากลมเหลือบมองไปยังบางสิ่งของคนข้างกายก็ได้แต่คิดว่ามันสามารถเข้ามาในตัวเขาได้อย่างไรนะวันนั้น? ขนาดของธันวามันเกินกว่ามาตรฐานของชายไทย แถมมองปราดเดียวก็รู้เลยว่าเจ้าตัวค่อนข้างมีระเบียบในการดูแลตัวเอง ทั้งรูปร่างรวมถึงบางสิ่งที่อยู่ภายใต้กางเกง มันสะอาดสะอ้านเสียจนจิรภัทรเข้าใจแล้วว่าทำไมในวันนั้นเขาถึงได้ยอมออรัลให้อีกฝ่าย

    “อ่า...พี่ภัทรครับ”

    “……”

    “อย่างนั้นแหละ อย่างนั้น”

    เจ้าของชื่อรู้ทันทีว่าไอ้เด็กตรงหน้ามันเอาเขาไปจินตนาการ ยิ่งมองจังหวะการรูดรั้งของอีกฝ่ายไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตนกำลังจะเสร็จ ธันวาค่อนข้างรุนแรงในทุกการกระทำกับสิ่งนั้นของตนในขณะที่เขากำลังใจเต้นแรงเมื่อเห็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ของอีกฝ่าย

    “อึก...”

    ความอุ่นร้อนที่ทะลักล้นเต็มอุ้งมือมันเยอะผิดปกติเกินไปซึ่งจิรภัทรหาเหตุผลมารองรับได้ในทีทันว่าเพราะสิ่งเร้าในวันนี้มันค่อนข้างเกินเบอร์ไปมากและเขาไม่น่าเริ่มเล่นอะไรแบบนี้เลยจริงๆ

    “ช่วยผมบ้างได้ไหมครับ?”

    “ทำไมต้องช่วย?”

    แทนคำตอบด้วยคำถาม นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าของห้องมีโอกาสเหยียดยิ้มอย่างผู้มีชัย ทว่าเพียงครู่เดียวรอยยิ้มนั้นก็พลันหายไปจากใบหน้าเมื่อร่างข้างกายขยับลุกและจู่โจมเขา

    “ผมจะทำให้พี่มีความสุข”

    โถ่เด็กน้อย คำนี้กูก็ใช้บ่อยตอนคิดจะหลอกฟันใคร

    “ขอร้องสิแล้วจะใช้มือให้”

    “ปากไม่ได้เหรอครับ?”

    “แค่มือ”

    และธันวาไม่มีทางเลือก

    “ช่วยผมหน่อยนะครับพี่ภัทร”

    เป็นชัยชนะแสนเล็กน้อยแต่ยิ่งใหญ่เหลือเกินในความคิด เขาเอื้อมมือเปียกชุ่มของตัวเองไปช่วยอีกฝ่ายโดยที่ไม่คิดจะเช็ดคราบขุ่นคาวของตนออกแต่อย่างใด จิรภัทรรู้ว่าต้องทำอย่างไรเด็กคนนี้ถึงจะชอบ เพราะเขาก็มีประสบการณ์ทางด้านนี้มาพอสมควรไหนจะสิ่งที่ธันวามีตนก็มีเช่นกัน 

    ดวงตากลมเหลือบมองเด็กหนุ่มที่ยืนหันหน้ามาทางนี้โดยมีส่วนอ่อนไหวชี้หน้าอย่างไร้มารยาทก็เริ่มตระหนักถึงความไม่เท่าเทียมกันตั้งแต่ขนาดลากลามไปถึงใบหน้าไร้ที่ติ จิรภัทรไม่ได้ใช้จังหวะเดียวกับธันวาในการรูดรั้ง เขาทำมันในแบบของเขาแค่เพิ่มนิ้วหัวแม่มือในการกดคลึงนิดหน่อยจากความชอบส่วนตัว แบบนี้มันเสียวกว่าทำแรงๆอีกเชื่อเถอะ

    “เฮ้” คนอายุมากกว่าสบถ

    “จะเสร็จก็ไม่บอกก่อนล่ะ มันกระเด็นเข้าปากนะ”

    “ขอโทษนะครับ”

    “ไม่ยกโทษให้เว้...”

    “แต่ผมไม่อยากทนแล้ว”

    จิรภัทรไม่คิดว่าคำนั้นจะเป็นประโยคกุมชะตาชีวิตของตนจนกระทั่งเขาถูกดันให้นอนราบไปกับโซฟาตัวยาวอย่างไร้ทางขัดขืนเพราะมีร่างของอีกฝ่ายนาบทับลงมาด้วยความรู้สึกเหมือนถูกผีเด็กอำ วินาทีนั้นคำพูดภายในหัวก็เริ่มตีกันไม่หยุดและลงท้ายด้วยคำที่ว่า ‘ต้องเป็นเมียอีกแล้วจริงดิ?’ แม้จะไม่ซีเรียสกับเรื่องนี้เท่าดลแต่ก็อย่างที่รู้ว่าการเป็นผู้ให้อย่างไรมันก็ดีกว่ายอมเป็นผู้รับ ชายหนุ่มพ่นลมหายใจขณะมองตัวของธันวาที่คร่อมทับอกอยู่ แม้จะใช้เข่ายันไว้กับพื้นโซฟาแต่ก็ชวนให้รู้สึกอึดอัดอยู่ดี 

    และยิ่งไปกว่านั้น...

    “อย่าเอาไอ้หนูของนายมาฟาดแก้มกันได้ไหม?”

    “สนิทกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”

    “ตอนนั้นเมา” เขาว่า “ไม่นับ”

    “ถ้าอย่างนั้นก็มาทำความรู้จักกันใหม่”

    เสียงทุ้มว่าก่อนจะล้มเลิกความคิดเรื่องการใช้ปาก ธันวาถอดเสื้อของตนออกหลังจากจัดการร่างกายคนตรงหน้าเรียบร้อย ในขณะที่พี่ภัทรเปลือยเปล่าแต่เขากลับยังเหลือยีนส์ติดร่างกายด้วยความเคยชิน เด็กหนุ่มขยับตัวถอยร่นลงมานิดหน่อยเพื่อให้ตัวเองได้มีโอกาสมองใบหน้าหวานของอีกฝ่ายชัดๆก่อนจะก้มลงประกบจูบริมฝีปากอิ่มสีสดที่เชิญชวนเขามาตั้งแต่ต้นขณะที่ภายในใจก็อดนึกชื่นชมความรู้งานของเจ้าของห้องไม่ได้ พี่ภัทรที่ใช้มือกอบกุมบางอย่างของเราไว้แนบชิดแล้วรูดรั้งเป็นจังหวะแบบนั้นน่ะเขายังไม่เคยเจอคู่นอนคนไหนทำแบบนี้ไปพร้อมๆกับตอนจูบเลยสักคน

    “ถ้าพรุ่งนี้นั่งไม่ได้อย่ามาโทษผมก็แล้วกัน”

    “ก็มัน...อื้อ!”

    ธันวาขมเม้มริมฝีปากของคนช่างพูดอย่างมันเขี้ยวก่อนจะใช้ลิ้นดุนดันกลีบปากของเจ้าตัวให้เผยออกอีกครั้ง เสียงชื้นแฉะของน้ำลายไม่ได้อยู่ในความสนใจของเราทว่าความปวดตึงของแก่นกายที่ถูกปลุกขึ้นมาอีกหนต่างหากที่ทำให้ทุกอย่างเริ่มดำเนินไปในทิศทางของมัน มือหนายกขาเรียวพาดบ่าของตนขณะปล่อยให้ปลายนิ้วเริ่มทำหน้าที่ ช่องทางนั้นไม่ได้แน่นเท่าตอนแรกเพราะมันยังคงจดจำขนาดของเขาที่เคยแทรกผ่านเข้าไปได้แต่ถึงอย่างนั้นพอเขาดันนิ้วกลางตามเข้าไปพี่ภัทรก็เบ้หน้าอยู่ดี

    “หน้าพี่ตอนมีอารมณ์นี่มันสุดๆไปเลยนะครับ”

    “……”

    “เด็กอย่างนายนี่มั...”

    “เดี๋ยวเด็กอย่างผมนี่แหละจะทำให้พี่ลุกไปทำงานพรุ่งนี้ไม่ได้”

    ความเสียดสีที่แปรเปลี่ยนเป็นเสียวกระสันทำให้ผู้ถูกกระทำเผลอร้องครางออกมา เขารู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายของตนกำลังจมลงไปในน้ำลึกโดยที่ตนไม่ได้พยายามตะเกียดตะกายขึ้นฝั่งแต่อย่างใด ใบหน้าหวานหอบหายใจเมื่อสามนิ้วขยับถี่เช่นเดียวกับร่างกายที่บิดเร่า แม้จะเคยเป็นฝ่ายรับมาบ้างแต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่รู้สึกว่าการถูกเอามันดีขนาดนี้

    คุ้มค่าหากต้องเจ็บตัว...

    “เจ็บหรือเปล่าครับ? ไว้ครั้งหน้าผมจะตัดเล็บนะ”

    “มันจะไม่มีครั้งห...อึก ห่าเอ้ย!”

    “ผมฟังคำนี้จนเบื่อ”

    เด็กคนนั้นยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ของจิรภัทร ธันวาใช้เวลาแค่คืนเดียวในการศึกษาร่างกายของเขาและเรียนรู้ว่าส่วนไหนไวต่อสัมผัส สิ่งไหนบ้างที่เขาชอบและอะไรบ้างที่ไม่ควรทำอีก นี่เป็นอีกหนึ่งความแตกต่างที่ชายหนุ่มค้นพบ

    “มันอาจจะเจ็บหน่อย”

    “……”

    “มะ...ไม่หน่อยล่ะ”

    ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นทันทีเมื่อปลายนิ้วทั้งสามของอีกฝ่ายถอนออกจากร่างไปและแทนด้วยบางสิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่า เขาเผลอกลั้นหายใจขณะที่มันเคลื่อนเข้ามา 

    อึดอัด และเจ็บเป็นบ้า

    “อย่าเกร็ง”

    เขาปล่อยให้ธันวาเล่นสนุกกับร่างกายของตัวเองตามใจชอบ เด็กคนนี้ใช้ปากเก่งเกินไปแถมมีฝีมือในการเบี่ยงเบนความสนใจได้อย่างยอดเยี่ยมเพราะความเสียวซ่านบริเวณยอดอกช่วยทำให้เขาเลิกโฟกัสกับความคับแน่นที่อยู่ภายในตัวได้ดีเกินคาด

    “ธันอย่าทำรอยตรงนั้...อึก”

    “อะไรนะครับ ผมไม่ได้ยิน”

    “ธ...ธันวา”

    “เรียกพี่ธันสิ”

    “จะบ้ารึไง” จิรภัทรชักสีหน้า

    “เป็นเด็กเป็นเล็ก”

    “ครับ แล้วก็เป็นผัวพี่ด้วยตอนนี้”

    ไม่ทันได้เถียงต่อใบหน้าหวานก็เบ้หน้าอีกครั้ง และเช่นกันปลายนิ้วทั้งห้าจิกไหล่ของคนอายุน้อยกว่าแน่นเมื่ออีกฝ่ายดันส่วนอ่อนไหวเข้ามาพรวดเดียวจนจุกไปหมดแต่ถือว่ายังใจดีเพราะเด็กคนนั้นไม่ได้กระเหี้ยนกระหือรือกระแทกกระทั้นเหมือนแม่ใช้แบกครกไปตำข้าวคั่ว ความร้อนแรงของธันวายังคงแฝงไปด้วยความอ่อนโยนในแบบที่เขาไม่คุ้นชิน และทั้งหมดทั้งมวลที่เป็นอีกฝ่ายมันทำให้จิรภัทรรู้สึกดี

    “ปล่อยมือออกเดี๋ยวผมทำให้เอง”

    “……”

    “อย่าดื้อครับ”

    มือข้างหนึ่งที่กำลังสาวรูดแก่นกายตัวเองถูกแทนด้วยมือหนาของอีกฝ่ายที่ทำมันไปพร้อมกับจังหวะการกระแทก บริการระหว่างการขายของเด็กนี่ชวนให้ประทับใจไม่เบาถ้าจะมีข้อตินิดเดียวก็ตรงที่โซฟานี่แคบเกินกว่าผู้ชายสองคนจะทำกิจกามด้วยกัน สติที่เคยสมบูรณ์พร้อมเริ่มเลือนราง ความเจ็บยังคงอยู่ทว่าแรงเสียดสีและความกระสันกลับมีมากกว่า อารมณ์ที่พลุกพล่านอยู่แล้วเพิ่มพูลเป็นเท่าทวีหลังจาก...

    “อึก...เรียกโปรด”

    “หือ?”

    “ชื่อโปรด”

    “ครับ” ธันวาตอบรับคำขอของเขา 

    “โปรด”

    “…….”

    ทว่าในตอนที่อารมณ์ใคร่กำลังโหมกระพือเสียงแจ้งเตือนของไลน์กลับดังขึ้น จิรภัทรจะไม่สนใจหรอกถ้าหากหลังจากนั้นไม่นานจากเสียงแจ้งเตือนมันเปลี่ยนไปน่ะ เสียงเรียกเข้าคุ้นเคยทำให้เขาพอจะเดาได้ว่าคงเป็นดลที่โทรมา เด็กนี่ไม่เคยคอลปกติแม้จะใช้รายเดือนและเช่นกันเขาไม่คิดว่าธันวาจะสนใจเสียงนั้นมากกว่ากิจกรรมที่กำลังทำแต่อยู่ๆอีกฝ่ายก็ยังใจดีเอี้ยวตัวไปหยิบบางสิ่งที่อยู่ในกระเป๋ายีนส์ของเขาขึ้นมา

    และกดรับ...

    “ทะ...มึงโทรมาทำห่าไรเนี่ยดล”

    การพยายามบังคับเสียงตัวเองขณะมีเซ็กส์เป็นเรื่องยากทว่าการห้ามให้เสียงเนื้อกระทบกันดังจนคนปลายสายได้ยินนั้นยากยิ่งกว่า เขามองหน้าธันวาอย่างเว้าวอนแต่ดูเหมือนว่าการสื่อการจะผิดพลาดไปหลังจากเด็กคนนั้นเดาได้ว่าคนปลายสายไม่ได้โทรมาเรื่องงานและคงเป็นเพื่อนสนิท

    “โปรดครับ”

    “อะ...อะไร!”

    “พี่ดลครับ”

    เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับจังหวะการกระแทกที่เปลี่ยนไป มันเร็วและลึกขึ้นกว่าเดิมตอนที่ขาทั้งสองข้างถูกยกขึ้นพาดบ่า ธันวาไม่ได้ตอบคำถามเขาว่าเจ้าตัวเรียกทำไม ดูเหมือนว่าเป้าหมายการสนทนาของเด็กนี่จะเปลี่ยนไปแล้วหลังจากที่ดวงตาคู่คมเหลือบอ่านข้อความที่ถูกส่งมา

    “วันนี้พี่โปรดไม่ว่างครับ เขาต้องอยู่กับผม ยังไงรบกวนกดวางสายให้ด้วยนะครับ”

    เสียงร้องโหยหวนของรุ่นน้องที่ทำงานยังคงดังชัดในความทรงจำ จิรภัทรไม่อยากนึกเลยว่าตัวเองจะโดนซักอะไรบ้างเมื่อไปถึงบริษัท ปลายสายวางไปแล้วในขณะที่เด็กร้ายกาจจับเขาที่ตัวอ่อนปวกเปียกมานั่งทับตักอีกฝ่ายทว่าความเร็วของเรากลับไม่ได้เปลี่ยนไปแม้จะเปลี่ยนคนควบคุม สองมือโอบรอบคอแกร่งในขณะที่มือของอีกฝ่ายช่วยจับเอวของเขาไว้เพื่อเพิ่มแรงส่ง ส่วนอ่อนไหวที่เสียดสีกับหน้าท้องที่มีกล้ามเป็นลอนนั่นทำให้คนอายุมากกว่าจำต้องกัดฟันอย่างข่มอารมณ์เพราะเขายังไม่อยากเสร็จในยามนี้

    เพียงไม่กี่นาทีธันวาจับเขาเปลี่ยนท่าอีกครั้ง หันหน้าเข้าหาโซฟาโดยมีเข่าทั้งสองที่ช่วยค้ำร่างไว้ ลึกฉิบหายไม่ต่างจากเมื่อครู่แถมยังโคตรเสียว แอร์เย็นฉ่ำภายในห้องไม่ได้ช่วยอะไรอีกต่อไป เหงื่อของเขาผุดซึมราวกับคนผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนักหน่วง เส้นผมเปียกลู่แนบชิดไปกับใบหน้าและจิรภัทรที่อดทนไม่ไหวปล่อยทุกความรู้สึกทะลักล้นออกมาเต็มที่พิงหลังของโซฟา

    ธันวา กูเหนื่อย...

    พี่ภัทรอ่อนล้าเหลือเกินจริงๆกับการเปลี่ยนท่าตามใจชอบของเด็กมหาลัย

    ทว่าความอุ่นร้อนที่ถูกฉีดเข้ามาทำให้คนถูกกระทำสะดุ้ง เขาจุกจนพูดไม่ออก ร่างกายไร้เรี่ยวแรงไปหมดจนได้แต่พิงไปกับโซฟาแต่ก็ถูกพยุงขึ้นมาอีกครั้ง จิรภัทรนอนตัวอ่อนอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่ายพร้อมความคิดหนึ่งที่ผุดขึ้นมาว่าเขาไม่ได้ตัวเล็กเลยหากเทียบกับจีเนียส ชายหนุ่มสูงพอๆกับรุ่นน้องอย่างดลและเป็นผู้ชายรูปร่างสมส่วน

    สิ่งเดียวที่จิรภัทรไม่เข้าใจคือทำไมตนถึงได้ดูตัวเล็กนักเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเด็กคนนี้


    “ปะ...ไปไหน?”

    “ห้องครับ ตรงนี้มันแคบ”

    “นี่...”

    “ครับ?”

    “รอบนี้เบาหน่อยได้ไหม? ยังไม่อยากนั่งวิลแชร์ไปทำงานพรุ่งนี้”

    คนอายุมากกว่าร้องขอขณะถูกวางลงบนเตียงนุ่ม เขารู้สึกเหมือนถูกสูบพลังไปมากกว่าครึ่งเพราะถูกกระแทกกระทั้นจนเสียวไปทั่วท้องน้อยและจมอยู่ในห้วงอารมณ์ใจจะขาดอยู่หลายครา ร่างกายเริ่มไม่ไหวแต่ใจก็มาดิครับไม่ได้กลัวสักเท่าไหร่บอกเลยไอ้แม่ย้อยเอ้ย รีโมทแอร์ถูกหยิบขึ้นมาใช้หลังจากความพยายามในการเอื้อมของมือเรียวนั้นส่งผลสำเร็จ จิรภัทรไม่ได้มีความคิดอยากช่วยชาติประหยัดไฟอีกต่อไปแล้ว เขาเนรมิตรห้องตัวเองให้กลายเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของแพนกวิ้นเพราะไม่ชอบให้เหงื่อออกหลังจากเสร็จกิจ

    “ผมจะตามใจพี่ถ้าพี่ออรัลให้ผมก่อน”

    ทว่าเป็นอีกครั้งที่จิรภัทรรู้สึกพ่ายแพ้

    ทำไมเด็กสมัยนี้มันเงื่อนไขเยอะจังวะ?

    ธันวายิ้มขณะมือหนายังคงสาละวนอยู่กับก้นนุ่มบีบเค้นอย่างเพลินมือ และเช่นกันริมฝีปากหยักยังสาละวนอยู่กับลาดไหล่บางและขบเม้มอย่างเอาแต่ใจ กลิ่นหอมอ่อนๆที่เป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่ายทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะฝากร่องรอยไว้ประปรายด้วยความมันเขี้ยว เด็กหนุ่มมองคนอายุมากกว่าที่ทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

    “หกเก้านะ?”

    “ครับ” เขายิ้มเมื่อเห็นว่าอีกคนเลือกวิธีย่นเวลาได้ดี

    “หกเก้า”

    ทว่าถึงจะบอกแบบนั้นแต่กว่ากิจกรรมรอบต่อๆไปของเราจะเสร็จก็ปาเข้าไปค่อนคืนอยู่ดี ธันวาทำตามสัญญาโดยการอุ้มเจ้าของห้องตัวบางไปจัดแจงทำความสะอาดและเช็ดเนื้อตัวที่เปรอะเลอะไปด้วยคราบขุ่นคาวให้เสร็จสรรพ ใส่เสื้อและเปลี่ยนผ้าปูตามที่สัญญาโดยไม่ลืมจะไลน์ไปบอกเพื่อนเรื่องยืมเสื้อและอาที่เคารพรักกับหัวข้อเรื่องที่ว่าคืนนี้คงไม่กลับบ้านแล้ว เขาทิ้งตัวนอนลงข้างๆคนอายุมากกว่าและถือวิสาสะกดจูบลงบนริมฝีปากนุ่มที่มีร่องรอยปริแตกจากการขบเม้มเบาๆ

    คงเป็นอีกคืนที่หนักหน่วงสำหรับเจ้าตัวจริงๆนั่นแหละถึงได้หลับสนิทขนาดนี้

    “ราตรีสวัสดิ์นะครับ”







    #ฤดูเหงาของธันวา

    เอนจอยรีดดิ้ง!

     



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
BigBee Soontaranunta (@fb1015666482332)
😳 เด็กมันร้ายจริงๆ5555
MyOwnPen (@MyOwnPen)
เด็กธันวามันร้ายยยยยยยย