หลังอ่าน YaoiNF.
10 count | Takarai Rihito


  • ชื่อหนังสือ : テンカウント – 10 Count
    ผู้แต่ง : 宝井理人 – Takarai Rihito
    ผู้แปล : นิตา
    สำนักพิมพ์ : LuckPim
    พิมพ์ครั้งที่ :
    #1 | 1 (เมษายน 2558)
    #2 | 1 (กันยายน 2558)
    #2 | 1 (ธันวาคม 2558)
    จำนวนหน้า : 525 หน้า (175+176+174)
    รายละเอียด :
    #1
    ‘เวลาอยู่กับคุโรเสะคุง เรารู้สึกเหมือนเป็นคนธรรมดาขึ้นมาบ้าง’
    ‘ชิโรทานิ’ เลขาประธานบริษัทผู้มีอาการหวาดกลัวเชื่อโรคขั้นรุนแรงได้พบกับ’คุโรเสะ’ นักจิตวิทยาโดยบังเอิญ เพื่อรักษาอาการดังกล่าว เขาตกลงเข้ารับการบำบัดกับคุโรเสะเป็นการส่วนตัว ระหว่างเดินหน้าเคลียร์ภารกิจบำบัดพฤติกรรม 10 ข้อ ชิโรทานิก็ค่อยๆถูกดึงดูดเข้าหาคุโรเสะที่ล่ะน้อย แต่ทว่า….?
    นี่คือเรื่องราวการบำบัดรักอันแสนละเอียดอ่อน ระหว่างนักจิตวิทยาหน้าตายกับเลขาประธานอนามัยจัด
    #2
    ‘วันนี้ผมเอาแต่นึกภาพตอนคุโรเสะคุงสัมผัสผม’
    ทั้งที่ชิโรทานิค่อยๆเริ่มเปิดใจให้ แต่จู่ๆ คูโรเสะกลับบอกว่าจะหยุดให้คำปรึกษาเสี่ยนี่ ระหว่างที่ชิโรทานิได้แต่เก็บตัวอยู่ในห้องด้วยความช็อก เขาก็ได้รับข้อความจากคุโรเสะขอให้ออกมาพบกันอีกครั้ง…
    เมื่อชิโรทานิได้รับรู้ความในใจที่คุโรเสะซ่อนไว้ เขาจะทำอย่างไรต่อไป…?
    ความสัมพันธ์ของนักจิตวิทยาหน้าตายกับนายเลขาอนามัยจัดจะพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วในเล่ม 2 นี้
    #3
    ‘ตัวเรา มีแต่กลิ่นคุโรเสะคุงเต็มไปหมด’
    ระหว่างออกไปช็อปปิ้งกันสองคน ชิโรทานิจินตนาการภาพตอนจูบกับคุโรเสะแล้วเกิดมีอารมณ์ขึ้นมา แม้ยังสับสนว่าทำไมร่างกายตัวเองถึงมีปฏิกริยาเช่นนี้แต่ชิโรทานิก็ไม่อาจหยุดมือของคุโรเสะที่ไล้มาปลอบประโลมร่างกายอันร้อนผ่าวได้ ชิโรทานิที่ถูกคุโรเสะหยอกล้อเอาดื้อๆ จะทำเช่นไรเมื่อร่างกายและจิตใจแสดงออกสวนทางกันโดยสิ้นเชิง…?
    เชิญติดตามวิธีบำบัดระหว่างนักจิตวิทยาหน้าตายกับนายเลขาอนามัยจัดที่ต่างก็ถลำลึกลงเรื่อยๆ

    ✿ บันทึกหลังอ่าน

    เรื่องนี้การ์ตูนวายค่ะ แนวดราม่า
    ทำไมดราม่า?
    มาม่ะ มาดูกัน

    นายเอกมีปมที่ค่อนข้างใหญ่ นางเป็นโรคไมโซโฟเบีย (Mysophobia) หรือ โรคกลัวเชื้อโรคขั้นรุนแรง
    ระหว่างที่กำลังเดินทางท่านประธานของนายเอกเกิดอุบัติเหตุโดยที่นายเอกไม่สามารถช่วยเหลือได้ (เพราะกลัวเชื้อโรคที่เกิดจากการสัมผัสร่างกายคนอื่น) คนที่มาช่วยไว้คือพระเอกที่กำลังปั่นจักรยานอยู่ พระเอกก็พาท่านประธานส่งโรง’บาล
    แล้วที่นั้นพระเอกก็สังเกตนายเอกครั้งแรกแล้วรู้เลยว่านายเอกเป็นโรคไมโซโฟเบีย นางก็แนะให้ไปรักษา เพราะมีสิทธิหายได้
    แล้วด้วยความอายของนายเอกที่มีคนที่ไม่รู้จักกันมาทักในเรื่องส่วนตัว ก็บอกออกไปว่า เขาไม่เดือดร้อน! อยู่แบบนี้ได้!!
    พระเอกก็ไม่พูดอะไรต่อ (เรื่องของยูเลยย) แล้วก็จากมา

    แล้วพรหมลิขิตบันดาลชักพา ‪#‎ผิด‬ ให้นายเอกเดินทางไปที่คลินิกจิตเวช คือใจจริงแล้วนางก็อยากหายแหละ นางเดินไปเดินมาจะเข้าดีหรือไม่เข้าดี แล้วระหว่างที่กำลังหันหลังกลับ ก็ป่ะเข้าให้กับพระเอกที่ปั่นจักรยานมาที่คลินิกเดียวกัน!! (พรหมลิขิตไหมละเธออออ) คุยกันไปคุยกันมาก็รู้ว่าพระเอกนางเป็นหมอจ้าาาา วันนั้นนางเลยรู้ว่านายเอกเป็นโรคอะไร แล้วก็แนะให้รักษา
    คุยกันไปคุยกันมาก็มาจบกันที่พระเอกจะช่วยรักษานายเอกให้ โดยใช้วิธี ERP (Exposure and Response Prevention)
    แล้วก็มาเจอกันอาทิตย์ละครั้งที่ร้านอาหารเดิม

    หนึ่งในวิธีการรักษาของคุณหมอ (พระเอก) คือให้นายเอกเขียนพฤติกรรม 10 ข้อที่ตอนนี้ไม่สามารถทำได้แน่ๆ โดยเรียงจากน้อยไปมาก แล้วก็มาให้นายเอกฝึกทำ (10 ข้อนั้นคือที่มาของชื่อเรื่องจ้า)
    เรื่องราวก็เกิดขึ้นในระหว่างฝึกทำ 10 ข้อนั้น ระหว่างนั้นก็เกิดความผูกพันธ์ขึ้นระหว่างทั้งคู่
    คุณหมอนางก็หน้าตาย พูดนิ่งๆ เฉยๆ
    นายเอกก็มักจะคิดเยอะ คิดไปเรื่อย มโนไปต่างๆนานา

    มีครั้งหนึ่งที่นายเอกถามคุณหมอว่าทำไมอยู่ดีๆถึงหยุดรักษาเขาล่ะ
    คุณหมอนางก็บอกตรงๆ ว่า รู้ตัวว่าชอบนายเอก ที่ทำไปเพราะชอบ แต่ยิ่งอยู่ด้วยก็ยิ่งอยากสัมผัส เลยพยายามออกห่างเพราะรู้ว่านายเอกไม่อยากให้สัมผัส (กรี๊ดซิค่ะ)
    นายเอกก็ตกใจ ทำไมพูดสารภาพตรงๆ ทั้งๆที่หน้านิ่งแบบนั้น! นางก็ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไรนะ แต่ก็บอกว่าไม่อยากให้หยุดเจอกัน ยังอยากเจอกันอยู่ไรงี้ (เธอก็ชอบเขาอยู่ลึกๆนั้นแหละ เรารู้!!!)
    ความเด็ดอยู่ที่… คุณหมอค่ะ
    คือนางรู้ตัวว่าชอบแล้ว นางก็เผยความ S มาเลย มาแบบนิ่งๆ เนี่ยแหละ ทุกครั้งที่เจอกัน จะต้องมีการสัมผัสนายเอกเสมอ ส่วนนายเอกก็ไม่รู้ตัวเลยว่าทำไมกลับคนอื่นเขารังเกียจไม่อยากอยู่ใกล้ แต่กับคุณหมอเขาไม่รู้สึกแบบนั้น ไม่ซิ กับคุณหมอ นางรู้สึกอยากถูกสัมผัส!!
    คุณหมอนางก็จัดหนักขึ้นเรื่อยๆค่ะ กลางวันฝึกทำตาม 10 ข้อนั้น ฝึกไปวันละข้อสองข้อ แต่ตกเย็นไม่รู้ไปไงมาไง มาอยู่ที่ห้องคุณหมอได้ (คนอ่านเริ่มหน้าแดง)

    เดี๋ยวๆๆๆ

    อย่าเพิ่งคิดว่าเรียบร้อยโรงเรียนคุณหมอแล้วนะคะ
    ยังค่ะยัง (เพิ่ง 3 เล่มเอง ยังไม่เรียบร้อยเร็วแบบนั้น)
    จูบก็ยังไม่ได้จูบกัน (นายเอกยังดื่มน้ำร่วมแก้วกับคนอื่นไมไ่ด้ คุณหมอเธอจะไม่จูบค่ะ) แต่นางข้ามจูบไปอีกสเต็ปเรียบร้อยแล้วค่ะ ‪#‎เดี๋ยวนะ‬
    แล้วก็อย่าเพิ่งคิดว่าเรื่องจะมีแค่…..เอ่ม….. ฉากเซอร์วิชแบบนั้นนะคะ
    ระหว่างที่กำลังจัดการเคลียร์ 10 ข้อนั้น (ลืมบอกว่า เด็ดสุดที่ข้อ 10! คุณหมอเธออยากได้ข้อ 10 แน่ๆ เรารู้!!) นายเอกจะคิดถึงสาเหตุที่ทำให้เขาเป็นโรคนี้มาเรื่อยๆ
    จุดนี้แหละค่ะที่ฝนอยากรู้ คือคนที่เป็นโรคโฟเบียบางอย่าง เขาน่าจะมีปัญหามาก่อน สาเหตุของปัญหานั้นคืออะไร ทำไมนายเอกถึงเป็นถึงขั้นนั้น อยากรู้มากกกกกกกก อ่านมา 3 เล่ม ฝนรู้แค่ว่าต้องมีปัญหาซักอย่างตอนเด็กๆ ที่ทำให้ขนาดพ่อของนายเอกก็จับไม่ได้ แล้วสาเหตุนั้นต้องเกิดตอนที่นายเอกตอนเด็กไปซ่อนตัวอยู่ในล็อกเกอร์!!!

    รอลุ้นที่เล่ม 4 แล้วเล่มต่อๆไปค่ะ……

    แต่เล่ม 3 นี้ อยากจะตีนายเอกมากเลย
    นางรู้ว่าคุณหมอชอบนาง ชอบมาก (อยากได้มากด้วย) คุณหมอก็อยากสัมผัสมากๆ แต่นางบอกให้คุณหมอหยุดทั้งๆที่ตัวนางก็อยาก อะฮืออออ สงสารคุณหมอมาก นายเอกใจร้ายมากกกกก กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแล้วเชียว อะฮือออออออ ‪#‎ลุ้นตัวโก่ง‬ ‪#‎ถือป้ายไฟเชียร์คุณหมอ‬

    สิ่งที่ซ่อนอยู่ในเรื่อง :
    ฝนชอบประเด็นที่ซ่อนอยู่ในเรื่องมากค่ะ
    เรื่องของคนรอบข้างที่ไม่รังเกียจคนที่มีความผิดปรกติในด้านนี้
    ทั้งท่านประธานและเพื่อนร่วมงานของนายเอก ทั้งคู่ไม่รังเกียจ พวกเขาเข้าใจและอยู่ร่วมกันได้
    มีครั้งหนึ่ง นายเอกลืมสมุดบันทึกไว้ ท่านประธานก็ใช้ทิชชูจับสมุดบันทึกของนายเอกแล้วก็เอาไปคืนให้ พร้อมกับบอกว่า เขาไม่ได้จับตรงๆแน่นอน
    เพื่อนของนายเอกเหมือนกัน เขารู้ว่านายเอกไม่ชอบให้คนมาโดนตัว ไม่ชอบอยู่ใกล้ๆ เวลาคุยกันหรือยังเอิญเจอกัน เขาก็จะรักษาระยะห่างในระยะที่สังเกตุแล้วว่านายเอกโอเคระหว่างที่ยืนคุยกันเสมอ
    ฝนชอบอ่ะ เขาเขียนให้แง่ของคนที่เข้าใจและคนที่ไม่เข้าใจได้โอเคเลย ถือว่านายเอกไม่น่าสงสารเกินไป เพราะยังมีคนที่เขาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในสังคมได้

    น้ำฝนเมาส์ :
    เป็นการ์ตูนที่ฝนไม่สามารถถือไปอ่านนอกบ้านแบบครบเล่มได้!
    ดูจากปกซิค่ะ ดูปก เล่มสามนี่ไม่เท่าไร หนึ่งกับสองนี่ชวนน้ำลายหกมาก ‪#‎หื่น‬ ฝนต้องถอดปกนอกออกแล้วค่อยหยิบใส่กระเป๋าไปอ่านที่ออฟฟิศ อ่านบนรถก็ไม่ได้ด้วยนะ! เล่มแรกไม่เท่าไร ‪#‎ใสใสวัยรุ่นชอบ‬ เล่มสอง เล่มสาม นี่มาขั้นกว่า หน้าแดง มือสั่น เขินไปอ่านไปเลยทีเดียว (อะไรจะขนาดนั้นค่ะคุณหมอ!!!!)
    ฝนถึงได้บอกว่า ไม่เหมาะกับคนเพิ่งหัดวายจริงๆ ห่างหายจะอ่านแบบนี้มาหลายปี พอกลับมาอ่านใหม่ก็เหมือนเด็กสาวใสใสกำลังใจแตกเลย ‪#‎เดี๋ยว‬

    P.S.
    → นายเอกอายุ 31 พระเอกอายุ 26 นี่มันการ์ตูนล่อลวงคนแก่ชัดๆ!!
    → ผ.อ. คลีนิกเป็นสาววายแน่นอน! ฝนรู้ ฝนสัมผัสได้!!!! ‪#‎ขำ‬
    → ชอบปกการ์ตูนมากเลย ฝนเพิ่งเคยซื้อของค่ายนี้ ลูบปกแล้วชอบ (สาบานว่าไม่เกี่ยวกับภาพปกแต่อย่างใด!) เนื้อกระดาษก็ชอบค่ะ อ่านแล้วสบายตาดี
    → ไปแอบอ่านสปอยเล่ม 4 มาแล้ว แต่รอเล่มไทยออกแล้วจะมาเม้าส์ใหม่แล้วกัน

    More.
    → Goodreads : #1 | #2 | #3


    Posted on Wordpress.com: December 29, 2015
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in