หลังอ่าน YaoiNF.
รักขยับไม่ได้ | เฟิงน่ง


  • ชื่อหนังสือ : 不能动 - Can’t Move - รักขยับไม่ได้
    ผู้แต่ง : 风弄 - Feng Nong - เฟิงน่ง
    ผู้แปล : เซียงเซียง
    สำนักพิมพ์ : Mee-D
    จำนวนหน้า : 349 หน้า (175+174)
    รายละเอียด : ไม่ขยับ ยังไงก็จะไม่ขยับเด็ดขาด!” หลีเว่ย บอกกับตัวเองในใจ ไม่ง่ายเลยที่จะคว้าโอกาสนี้เอาไว้ได้ ขอแค่ให้ โจวหยางเชื่อว่าตัวเขาเองเป็นผักเป็นปลา การลอบฆ่าครั้งนี้ถึงจะสัมฤทธิ์ผล แต่ว่าเขาคงมองโจวหยาง พลาดและคาดคะเนสถานการณ์ผิดไปหน่อย ตอนนี้ใช่ว่าจะไม่อยากขยับ แต่มันขยับไม่ได้ต่างหาก เพราะเขาถูกอดีตตรึงเอาไว้ให้อยู่ในความทรงจำที่สับสน แท้จริงแล้ว เขากับโจวหยางเป็นคนรักหรือศัตรูกันแน่? หากเป็นศัตรูแล้วการที่เราสองคนมีอะไรกันจะอธิบายได้อย่างไร? แต่หากเป็นคนรักกันจริงๆ แล้วทำไมต้องยอมปล่อยให้คนรักไปผ่าตัดสมอง เพื่อล้างความทรงจำที่มีต่อเขาออกไปด้วย


    ✿ บันทึกหลังอ่าน

    เพิ่งเห็นว่าตัวเองมีงานของเฟิงน่งดองไว้เรื่องนึง (จริงๆ มีอีกหลายเรื่องเลย) เห็นน้องขนาดบอบบางแบบที่อ่านจบในวันหรือสองวันได้เลยหยิบออกมาอ่านสักหน่อย บวกกับไม่ได้อ่านงานของเฟิงน่งนานแล้ว นานจนลืมไปว่านักเขียนท่านนี้มาสายดราม่าขยี้ความรู้สึก จากตอนแรกที่งงและสงสัยว่าทำไมชื่อเรื่องต้องขยับไม่ได้ ทำไมความรักถึงขยับไม่ได้นะ พออ่านแล้วรู้เรื่องเลยเธอ รู้เลยว่าทำไมขยับไม่ได้

    เข้าเนื้อเรื่องก่อน

    เปิดเรื่องมาที่หลีเว่ยนายเอกผอมบางร่างน้อยที่นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลแล้วต้องแกล้งทำตัวเป็นผัก เป็นคนไข้ที่หลับอยู่นิ่งๆ ไม่ยอมตื่น ไม่ว่าจะถูกทำอะไรยังไง(?)ก็อดทนไม่ขยับเพื่อหาทางหนีจากโจวหยางพระเอกขาโหดที่อารมณ์สองขั้ว

    แผนนี้ไปได้ไม่สวยเพราะหลีเว่ยหลุดจนทำให้พระเอกจับได้ จนถูกพาออกจากโรงพยาบาลและไปถูกทรมานทรกรรมต่อที่บ้านหลังหนึ่ง นอกจากจะสับสนกับความอารมณ์สองขั้วที่เดี๋ยวอ่อนโยน เดี๋ยวรุนแรง เดี๋ยวโมโห เดี๋ยวใจดีของพระเอก ยังต้องมาสับสนกับตัวตนในอดีตของตัวเองอีก ทั้งน้องสาว ทั้งบรรดาเด็กในสังกัด รวมไปถึงคนที่เขาเคยเชื้อใจมาตลอด ที่สำคัญเขายังสับสนต่อความรู้สึกของตัวเองว่าทำไมต้องเผลอใจไปตกหลุมรักคนที่เขาต้องมาฆ่าด้วย

    ก็ประมาณนี้ ย่อแบบสั้นๆ พยายามสุดๆ กลัวเผลอหลุดจุดสำคัญของเรื่องไป

    ตอนอ่านช่วงหน้าแรกๆ ก็มีงงบ้าง จับทางไม่ถูก มันอะไรยังไง แต่พออ่านไปเรื่อยๆ เขาจะเผยบอกจุดที่เราสงสัยและงงพอเรื่อยๆ จนเข้าใจใน timeline ของเรื่อง
    ดีนะที่ไม่ท้อใจไปซะก่อน

    มาว่าถึงการขยับไม่ได้กันต่อ

    มันไม่ใช่แค่ที่นายเอกใช้แผนทำตัวเป็นผัก แม้แต่จะถูกลูบๆ คลำๆ ยังไงก็อดทนนิ่งเฉยนะ แต่รวมไปถึงความรู้สึกของตัวละครหลักเกือบทุกตัวที่มีความรักที่หยุดนิ่ง ไม่ขยับไปไหน ไม่ Move On ใดๆ จนคนอ่านอย่างเราก็ได้แต่ร่ำร้องในใจว่า “โอ๊ยยยยยย พ่อจะทำแบบนั้นไปทำไมกันละฮึ” ยึดติดต่อความรู้สึกกันสุดๆ

    ก็มีบางจุดบางตอนให้รู้สึกถึงความเหนือจริงไปบ้าง แต่ปิดตาข้างนึงได้เพราะเนื้อเรื่องโดยรวมถือว่าดี แล้วก็ดราม่าได้จริง อันนี้คืองงตัวเองมาก ไม่ได้เตรียมใจจะมาอ่านนิยายดราม่าเลยนะ ไม่คิดว่านางจะดราม่าด้วย เอาจริงๆคือลืมไปแล้วว่าเฟิงน่งเขามาสายนี้ แต่พอเข้าเล่มสอง อยู่ดีๆ น้ำตาดันไหลเฉย
    อ้าว
    เดี๋ยว
    ทำไมดราม่า
    ทำไมน้ำตาตก
    คุณแม่คะ สงสารเขาจังเลยค่ะ ฮืออออ

    ก็ตามนั้นแหละค่ะทุกคน

    น้ำฝนแอบเสียดายที่น้องแอบบางไปนิด ทำให้บางอย่างบางจุดที่คิดว่าน่าจะไปต่อได้อีกกลับกลายเป็นรวบรัดไป ว่ากันง่ายคือ กำลังลุ้นแบบสุดๆ ใกล้ซีนจบ แต่เหลือหน้ากระดาษอยู่อีกแค่สองแผ่น ในใจคิดว่า หรือจะมีต่อเล่มต่อไป? หรือน้ำฝนซื้อมาไม่ครบ?
    พออ่านจนถึงหน้าสุดท้ายก็ได้แค่ถอนหายใจด้วยความเสียดาย “ดราม่ากันไปตั้งเกือบเล่ม ตอนจบก็ขอแฮปปี้กว่านี้อีกได้ไหมฮึ” คือมาสาย Happy Ending ก็เอาให้มันดีกว่านี้หน่อยยยย ไม่ก็ Bad End ไปเลยเถอะ //ร้อง

    แต่รวมๆแล้วยังถือว่าดีอยู่แหละ ทับใจในความดราม่าขยี้ความรู้สึก ถึงตัสละครจะน่าขัดใจด้วยความไม่ move on ใดๆ ก็ตาม

    ลืมบอกเรื่องสำนวน
    น้ำฝนชอบนที่เขาเลือกใช้คำที่ดี อ่านแล้วไม่ได้รู้สึกแย่ แต่ถ้าบางคนยังอ่านนิยายที่มีฉากการร่วมรักไม่ได้ก็ข้ามเถอะ เพราะเฟิงน่งค่อนข้างเขียนไปในทางเอสเอ็มนิดๆ(?)


    P.S.
    → จำได้ว่าซื้อต่อมาจากใครสักคนที่อยู่ในกลุ่มกองดองด้วยกัน


    More.
    → Goodreads : #1 | #2
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in