บันทึกของคนหัวร้อนPATNAKAN
บันทึกของคนหัวร้อน : ไก่ทอดกูอยู่ไหน!
  • *ทำท่าแบบจาพนมในต้มยำกุ้งแล้วตะโกนชื่อตอนอย่างเกรี้ยวกราด*

    ไม่เคยโมโหอะไรขนาดนี้มาก่อนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    หยาบคายเหมือนเดิมค่ะ มีสิ่งนี้ไว้เพื่อบ่นล้วนๆ

    กล่าวคือ เราเป็นหญิงอ้วนคนหนึ่งที่ดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยไก่ทอดและโค้ก แต่จนชีวิตในขณะนี้รู้สึกว่าคอจะตันๆแล้วว่ะ ลดน้ำหนักสักหน่อยแล้วกัน เราก็ลดได้ประมาณ 1 กิโล และช่วงนี้มีเรื่องดีใจเล็กน้อย 
    เลยถือว่า เอาวะ เลี้ยงฉลองสักหน่อย กินอาหารนกมาหลายมื้อแล้ว ขอกินไก่ทอดหน่อยแล้วกัน(อีเวง ศีลแตกง่ายมาก)

    เราก็เลยตั้งใจว่าเออ ทำงานเสร็จก็จะไปกินไก่ที่ร้านแถวมหาลัยดีกว่าเว้ย

    แต่ผลคือไก่แม่งแพงมากกว่าที่เราจะสามารถกินคนเดียวแล้วคุ้มได้ เลยต้องหาเพื่อนไป เพื่อนแม่มก็ไม่มีใครไปด้วยสักคน กูเลยกลายเป็นคนไม่มีเพื่อนและผัวเพื่อไปแดกไก่ทอดอีก

    อีเหี้ย!! กูหิว กูเศร้า และกูจนมาก!! ทำไมไม่มีใครอยากไปกินกับกู!!

    คอยดูนะมึ้ง โตขึ้นตูจะสร้างแอพสำหรับคนกินข้าวคนเดียว แล้วใครอยู่ละแวกเดียวกันแล้วไม่มีเพื่อนไปกินข้าวด้วย จะนัดกันไปกินได้ แล้วบางคนแม่งอาจจะสปาร์คกันไป แอพกูสานสัมพันธ์รักไปอีก เป็นไงล่ะ!! (เดี๋ยวๆ มึงอย่าเพิ่งคิดไปไกลนะจ๊ะ ตอนนี้มึงยังไม่มีแม้กระทั่งปัญญาจะไปหาคนหารไก่ด้วยเลย)

    เออ เอนี่เวย์ สุดท้ายก็หาเพื่อนที่แสนจะมีพระคุณกับปากท้องเราในวันนี้จนได้ เพื่อนยอมไปกับเรา
    เราหิวมากเพราะตลอดทั้งวัน ตั้งแต่ตื่น เรากินไปแค่อาหารนกกับฝรั่งหนึ่งลูก หิวแบบตาลาย
    แต่ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณเกือบบ่ายสาม ฝนก็ตกไม่เป็นใจ ถนนน้ำท่วม พวกเราแม่งก็เครียดว่า อีเชี่ยเอ้ย จะแดกไก่แต่กูต้องว่ายน้ำขึ้นฝั่งฟุตบาทเพื่อไปกินไก่ทอดใช่ไหม 

    แต่ฟ้าไม่ได้ใจร้ายจ้า ร้านแม่งไม่ท่วม เยส! ทั้งๆที่ตรงอื่นๆ ถนนอีกนิดก็..ชั้นจะเอาเรือเป็ดมาถีบแล้ว 
    เราก็เลยไปกดตังค์เข้าร้าน บันไดหน้าร้านก็เป็นเนินซีเมนต์ลื่นๆ ฝนแม่งก็เพิ่งตก..
    ข้าพเจ้าเชื่อว่าคงเคยมีใครต้องลื่นหัวแตกหลังจากรับประทานไก่เสร็จแน่นอนค่ะ

    ในร้านโต๊ะก็มีเยอะแต่พนักงานก็ใจเย็นๆค่อยละเมียดละไมเก็บด้วยองค์ประกอบศิลป์ตั่งต่าง ค่อยๆเก็บทิชชู ซ้อนจาน เลื่อนขวดซอสให้เป็นมุม 45 องศาตะวันออกไรงี้
     เราก็เลยนั่งรอตรงโต๊ะที่ยังไม่เก็บแหละ เดี๋ยวเค้าก็คงมา เห็นพี่แกใจเย็นเหมือนลำน้ำปิงวังยมน่าน ก็อยากจะช่วยลุกเก็บเหลือเกิน

    แต่พี่แกแม่งก็เก็บแต่โต๊ะที่ไม่มีคนนั่งจ้า พี่คะ โต๊ะกูค่ะ มาเก็บค่ะพี่ อีกนิดนี่จะเก็บจานไปล้างให้แล้วนะคะเนี่ย
    แล้วสักพักคนมาทีหลังก็มานั่งข้ามโต๊ะถัดไปจากเรา อิพี่พนง.ก็เอาเมนูมาให้ ..
    เอ้า อีเวง นี่กูเป็นลูกค้าหรือสัมภเวสีวะ เห็นตัวตนกันหน่อยได้มั้ย หิว

    นั่งไปตอนนั้นแบบ โอ้โห เหมือนกรดไหลย้อนขึ้นไปกัดกินสมองแล้ว หิวจะตายห่า เลยคิดว่า เฮ้ยเพื่อน เค้าให้สั่งที่เคาน์เตอร์ปะวะ เลยเดินไป

    นี่และเฟรนด์ : ขอเมนูสั่งไก่หน่อยค่ะ
    พนง. : ทานที่นี่หรือสั่งกลับบ้านคะ
    นี่ : ที่นี่ค่ะ
    พนง : อ่อ ไปนั่งรอก่อนนะคะ...

    ให้เมนูกูมันยากตรงไหน!! ยื่นมาให้กูสิ!! เอามา!! หรือไม่มี! ให้กูไปปริ้นให้ใหม่มั้ย!! เนี่ยเดี่ยวกูเคลือบสีให้ด้วยเลย!! แต่กูขอเมนูเถอะนะ หนูไหว้ล่ะจ้ะพี่จ๋า หนูหิว เมตตาหนูเถอะ โหยหาความรักความเมตตา

    ก็เลยกลับไปนั่งกับเพื่อน
    บ่นอุบอิบอยู่ประมาณชาติเศษ
    อีพี่พนักงานชายท่านนั้นก็ยังคงเช็ดโต๊ะอย่างบรรจงและลูกค้าคนใหม่มา พี่แกก็ติดเจ็ทสปีดที่เท้าเอาเมนูไปให้โดยไม่ต้องให้บอก แต่เรานั่งรอจนหน้าซีดเหมือนไก่ในตู้ก็ยังไม่ได้อะไรสักอย่าง

    โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อีเหี้ยยยยยย มึงรู้ไหมกว่ากูจะจรลีถ่อสังขารมาที่นี่เพื่อมากินไก่ทอดร้านมึง นี่มึงยังไม่สนใจกูอีก นี่เอาเงินมาให้นะ ไม่ใช่เป็นแมลงวันมาตอม แล้วปกตินี่ก็ไม่กินร้านมึงด้วย กินอีกร้านที่ดีกว่าและแซบกว่านี้ ไปบ่อยกว่าด้วย แต่เพราะเพื่อนแนะนำมาบอกอร่อยแล้วก็ถูกกว่าก็เลยเลยมา พอมาเจอแบบนี้แล้วยังไม่มีเหี้ยอะไรเกิดขึ้นอีก

    กูรอจนไล่เขียนมายแมพแจกแจงและแสดงจำนวนผู้ชายในเดอะเฟสเม็นทั้งหมดให้เพื่อนดูจนครบทั้งรายการยันตากล้องเทปล่าสุดแล้วก็ไม่สนใจไรกูเลยสักอย่าง โมโห 

    รอเกือบ 15 นาทีจนถามเพื่อนว่า ร้านประจำที่เราไปเปิดยัง เพื่อนบอกเนี่ยอีก 10 นาทีเปิด ไปมะ

    ไปค่ะเพื่อน กูไม่รอแล้ว 

    เลยเดินออกไปเลย ลาก่อนค่ะ ยังไงก็ฝากเก็บโต๊ะให้เร็วกว่านี้ด้วย 

    ในขณะที่เราเดินไปร้านประจำ พนง.เอาเมนูมาให้อย่างรวดเร็ว เมาท์กับเพื่อนยังไม่ถึงสิบนาทีก็ได้กินเลย อืม ไม่แปลกใจทำไมร้านนี้คนถึงเข้าเยอะกว่า 
    อีกร้านเราแทบอยากมอบพานพุ่มให้ ตื้นตันใจ ไก่พี่ทำให้หนูหัวเย็นลงมากค่ะ ซี่โครงหมูชีสก็ดีสุดๆไปเรยข่ะะะ แต่อีกร้านแค่คำว่าอีสัสยังไม่อยากจะให้เลยค่ะ

    นี่แหละ อำนาจของคนโมโหหิวและเก้วกาดมาก 
    คราวหลังควรติดป้ายบนหน้าผากไปเลย อยากได้เมนูค่ะ 
    แต่ก็เอาเหอะ เราคงไม่เข้าร้านนี้อีกละ ไม่สนใจลูกค้าเลยว่ะ แย่

    เผื่อใครอยู่มหาสารคามก็ ไม่ต้องไปกินนะคะ ชื่อร้านเบ-------------
    /โดนตัดสัญญาณ 

    ไปละค่ะ
    หยิน,คนหัวร้อน

    โมโหหิวและรักไก่ทอดมาก สวัสดี




เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in