os/sf by yj #nielongyellowandjelly
When Mommy’s not home (Daniel x Seongwu) 2/?
  • "แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง" 

    "อือ...." เสียงร้องไห้ที่ดังขึ้นทำให้ผมรู้สึกตัว นี่แอบเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่รู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่กำลังนอนอยู่บนพื้นกับหมอนหนึ่งใบที่อยู่ใต้หัวตรงข้างๆไม่ใกล้ไม่ไกลจากอู่ของซองอึนนัก 

    "แงงงงงงง แอ้ แงงงงงงงง" เสียงร้องไห้ยังคงดำเนินต่อไป ผมที่ยังคงสะลึมสะลือเพราะพึ่งตื่นกำลังพยายามอย่างมากเพื่อที่จะรวบรวมสติ 


    นับ 

    1

    2

    3

    ฮึบ!

    ผมนับหนึ่งถึงสามในใจก่อนจะใช้พลังทั้งหมดที่มีอยู่ในร่างกายพาร่างง่วงๆของตัวเองให้ลุกขึ้นยืน 


    หมดเวลาของเอ็งแล้วคังแดเนียล 


    ผมเดินไปยังเจ้าของเสียงร้องไห้ที่นอนดิ้นแด่วๆอยู่ภายในอู่สีฟ้าสดใส เธอจะร้องเป็นปกติหลังจากที่ตื่นนอน ซึ่งสาเหตุก็อาจจะเป็นเพราะอากาศมันร้อนจนทำให้อึดอัด ผ้าอ้อมเต็ม หรือไม่ก็หิว ซึ่งมันก็มักจะเป็นเพราะอย่างหลังซะส่วนใหญ่ ผมจึงเดินไปยังโต๊ะที่มีไว้สำหรับชงนมเพื่อชงนมใส่ขวดก่อน ยังไงยัยหนูก็คงต้องหิวแน่ๆล่ะ เหตุผลที่ทำให้โมโหร้องไห้หน้าดำหน้าแดงแบบนี้น่ะน่าจะมีอยู่อย่างเดียว 

    เมื่อชงเสร็จสรรพ ผมก็เดินกลับไปยังอู่พร้อมกับขวดนมติดมือไปด้วยก่อนจะวางมันไว้ใกล้ๆแถวนั้นแล้วโน้มตัวไปเอาเด็กน้อยตัวกลมที่กำลังงอแงอยู่ขึ้นอุ้ม 

    "คนดีมานี่มาครับ" ยัยหนูดีดดิ้นนิดหน่อย แต่ในที่สุดผมก็จัดท่าจัดทางให้อยู่ท่าอุ้มด้วยมือเดียวได้สำเร็จ เมื่อได้ท่าทางที่ผมคิดว่าโอเคแล้ว ผมก็ใช้มืออีกข้างหยิบขวดนมที่ชงมายื่นเข้าไปใกล้ปากเล็กๆของซองอึน 

    หง่ำ! 

    นั่นไงล่ะ ยื่นไปนับหนึ่งยังไม่ทันถึงสามเลย

    "คีพคอนเซปต์จริงๆยัยหมูเอ้ย" ผมเอ่ยแซวหลังจากที่เห็นซองอึนงับจุกขวดนมด้วยความรวดเร็วก่อนปากเล็กๆจะเริ่มดูดน้ำนมในขวดจนทำให้พวงแก้มใสนั้นขยับไปมา 

    น่ารักจังแฮะ 

    ผมใช้นิ้วเขี่ยผมที่ลงมาปรกหน้าซองอึนเบาๆ ทำให้สามารถเห็นหน้าเธอได้ชัดๆ ใครๆก็มักจะบอกว่าซองอึนนั้นเหมือนซองอูเอามากๆ ซึ่งผมก็เห็นด้วย ไหนจะตาชั้นเดียวแต่ดันกลมโต ปลายจมูกรั้นๆ และรูจมูกที่ดูน่ารัก(?) มองแล้วก็ชวนให้คิดถึงแม่ของเจ้าตัวขึ้นไปอีก 

    "คิดถึงแอ้เนอะ" ผมพูดกับซองอึน แม้จะรู้ดีว่าลูกไม่เข้าใจ



    อยากให้แอ้กลับมาเร็วๆจัง...






    ตอนนี้เป็นเวลาเย็นๆแล้วแต่ซองอูยังไม่ได้ติดต่อมาไม่ว่าจะเป็นการโทรมาหาหรือส่งข้อความ ซึ่งผมก็คิดว่าดีแล้วล่ะ คุณเขาคงจะกำลังเอ็นจอยกับวันพักผ่อนอยู่ 

    ผมนอนเล่นอยู่บนเตียงกับลูกฆ่าเวลา คิดว่าเดี๋ยวเย็นๆซองอูก็คงส่งข้อความมาเองแหล่ะ ตอนนี้น่าจะกำลังเล่นน้ำทะเล ไปกินข้าว having a good time กับพี่แจฮวานตามประสาเพื่อนสนิท ผมไม่ได้คิดอะไรมากอยู่ละ เพราะถ้าเป็นผมเองก็คงจะไม่มีเวลามานั่งรายงานเหมือนกัน 

    ผมมองดูยัยเด็กตัวกลมที่กำลังกลิ้งไปมาอยู่บนเตียง นอนกลิ้งแล้วก็หัวเราะชอบใจอะไรของเขาคนเดียวก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่รู้แค่ว่าที่ซองอึนกำลังอารมณ์ดีแบบนี้น่ะ ดีกว่าตอนร้องไห้เพราะโมโหหิวเยอะ 

    ผมปล่อยให้ลูกเล่นคนเดียวไปก่อนในขณะที่ตัวเองก็เปิดกูเกิ้ลเพื่อเสิร์ชหาอะไรเล่นกับลูก ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกประมาณสองชั่วโมงก่อนจะถึงเวลานอนของซองอึน ผมเลยคิดว่าควรหากิจกรรมอะไรทำเพราะไม่อยากให้ลูกรู้สึกเบื่อ 


    ‘วิธีเล่นกับลูก อายุ 11 เดือน' 



    ปิดตาจ๊ะเอ๋? 

    เออ ทำไมคิดไม่ได้วะ



    ไหนลองซิ



    "ซองอึนครับ" ผมเอ่ยเรียก ซึ่งเจ้าของชื่อก็หันตามแทบจะทันที 

    "?" 

    ผมใช้มือสองข้างปิดหน้าปิดตาเอาไว้ ก่อนจะเปิดออกพร้อมกับส่งเสียงว่า 

    "จ๊ะเอ๋!" 

    "...."

     ไร้ปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆจากคนตรงหน้า...

    เวร 

    ไม่เวิร์คเหรอ 



    ไหนลองอีกที 


    "จ๊ะเอ๋!" 

    "...."

     ก็ยังคงเงียบฉี่


    ขออีกสักรอบ 


    “จ๊ะเอ๋!” 

    “....” 



    สงสัยจะไม่เวิร์คจริงๆนั่นแหล่ะ.....


    ผมถอดใจ ก็แอบคิดไว้แล้วแหล่ะว่ามันคงไม่ได้ผล ผมปล่อยขำออกมาเบาๆพลางส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะกลับไปเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์เพื่อหาสิ่งอื่นทำ 

    แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้จับโทรศัพท์ภาพที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าก็ทำให้ผมหลุดยิ้ม

    ภาพของซองอึนที่กำลังใช้มือป้อมๆขึ้นปิดใบหน้ากลมของตัวเองแบบหมิ่นเหม่พลางปิดเปลือกตาลงทั้งสองข้างก่อนจะ...


    “เอ๋!” 
    “คิกๆ” 

    ซองอึนดึงมือออกพร้อมกับพูดคำว่า ‘เอ๋’ กับผมก่อนจะหัวเราะด้วยความพอใจ หัวใจของผมที่เคยฟีบไปเมื่อครู่กลับพองโตขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคนตรงหน้า เพราะความสดใสเหล่านั้นทำเอาอดยิ้มตามไม่ได้จริงๆ

    “ทำอะไรน่ะ ป๊าตกใจหมด” ผมทำเป็นเอามือให้ทาบอกให้สมจริงกับที่บอกว่ารู้สึกตกใจ และดูเหมือนว่าอาการตกใจของผมจะเป็นไปตามแผนการของซองอึนแน่ๆ ยัยหมูถึงได้หัวเราะตามด้วยความชอบใจขนาดนี้ 

    “คิๆๆๆ ปา ใจ ใจ” 

    “ใช่นะซี ป๊าตกใจขวัญเสียหมดแล้ว” 

    “เอ๋!” 

    “เย้ย!” 

    “คิกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” 

    นั่น ชอบใจใหญ่ 


    ผมปล่อยให้ลูกเล่นจ๊ะเอ๋กับผมจนพอใจ ไม่รู้ว่าทำเป็นตกใจรอบนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ (ถ้าให้นับจริงๆก็อาจจะเป็นครั้งที่แปดร้อยยี่สิบห้า) แต่ในที่สุด ยัยผีน้อยจอมหลอกของผมก็เริ่มหมดฤทธิ์จนได้ 

    ซองอึนหาวออกมาหวอดใหญ่ก่อนจะหยุดการเปิดหน้าจ๊ะเอ๋ที่ตัวเองกำลังจะเล่นกะทันหันเพราะความง่วงจู่โจม แขนเล็กๆบิดขี้เกียจเล็กน้อยแล้วค่อยๆทิ้งลงแนบกับผืนเตียงพร้อมๆกับเปลือกตาที่ค่อยๆปิดลง และไม่กี่นาทีต่อมา จังหวะลมหายใจที่สม่ำเสมอที่ถูกปล่อยออกมาให้ได้ยินก็เป็นตัวบ่งบอกว่าตอนนี้ซองอึนหลับปุ๋ยไปเป็นที่เรียบร้อย 

    ผมมองคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู ก็คงยังยืนคำเดิมว่าซองอึนตอนที่น่ารักที่สุดน่ะก็คือตอนที่นอนหลับสนิทแบบนี้นี่แหล่ะ

    ผมเดินไปเอาผ้าห่มผืนเล็กที่ห้องของลูกก่อนจะเอามาคลี่ห่มให้เด็กตัวกลมที่นอนแหมะอยู่บนเตียงของผมกับซองอู วันนี้ผมคงจะปล่อยให้ลูกนอนอยู่ที่นี่แหล่ะ เพราะว่าถ้าจะย้ายก็กลัวจะเสี่ยงทำให้ซองอึนตื่นแล้วไม่ยอมหลับอีก ผมเลยคิดว่าคืนนี้จะให้ลูกนอนบนเตียง ส่วนผมจะไปนอนที่อื่นแทน 

    ผมจัดท่านอนให้ลูกอีกนิดหน่อยก่อนจะโน้มตัวไปหอมพวงแก้มสีชมพูนั่นเบาๆส่งท้ายก่อนนอน 

    “ฝันดีครับ” 

    ผมบอกลูกเป็นประโยคสุดท้ายสำหรับคืนนี้ก่อนจะเดินหอบหมอนและผ้าห่มลงมานอนที่ข้างๆเตียง




    ไลน์! 


    เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ผมต้องเอื้อมมือไปคว้ามาดู ขณะนี้เป็นเวลาเกือบสามทุ่ม และเป็นครั้งแรกหลังสี่โมงเย็นที่คุณภรรยาไลน์มา 

    หม่าม้า : ป๊านอนยัง 

                                                          ยังครับ กำลังๆ : me
                                                แต่ยัยหมูหลับแล้วหม่าม้า 

    หม่าม้า : เวลานอนเค้าแหล่ะ 
    โทษทีตอนเย็นเงียบไป 
    เค้าไปเล่นน้ำกับกินข้าวมาไม่ได้จับมือถือเลย 

                                    ไม่เป็นไรครับ ดีแล้วเธอสนุก : me
                                                       
    หม่าม้า : อือ
    หลับแล้วใช่มั้ย
    ถ่ายรูปให้เค้าดูหน่อยๆ   
                          
                                                          (Send photo) : me

    หม่าม้า : ไม่ใช่คนนี้ดิ 
    ยังไม่พูดสักคำเลยว่าอยากเห็น

                                                                            แง : me

    หม่าม้า : 555555555555555555  
    ล้อเล่น 
    อยากเห็นอีกคนด้วยไง

                                                          (Send photo) : me
                                                น้ำลายยืดอ่ะ ป๊าเช็ดก่อน 

    หม่าม้า : โอเคๆ5555555555
    วันนี้นอนเตียงเราเหรอ 

                                                                        อาฮะ : me
                                          ตอนแรกเค้ากะพามานอนเล่น 
                                                                             แต่หลับ
                                                           เลยให้นอนนี่ซะเลย

    หม่าม้า : ละเธอนอนไหน นอนด้วยกันเหรอ 

                                     ข้างล่างๆ เค้าเอาฟูกมาปูละ : me 
                                         เค้าดิ้นโหดเธอก็รู้ เดี๋ยวทับลูก 

    หม่าม้า : ไม่รู้ได้ไงอ่ะ โดนทับอยู่ทุกวัน 

                                                                         แห่ะ : me

    หม่าม้า : ไหวอยู่ใช่มั้ย 
      
                                                    เลี้ยงยัยหนูอ่ะไหว : me 
                     แต่คิดถึงหม่าม้าไม่ไหวแล้วครับ (;_;) 

    หม่าม้า : คิดถึงเหมือนกันแหล่ะ 
    อีกวันนึง
                                           อยากเห็นหน้าหม่าม้าอ่ะ : me

    หม่าม้า : เอาตอนนี้เลยเหรอ 
      
                                                                          อือ : me 

    หม่าม้า : แป๊บนึงงั้น 
    (Send photo) 

                                                                            ... : me
                                                                                 เธอ 
                                                    เค้าอยู่กับลูกสองคนนะ

    หม่าม้า : ...
    หยุดเลยนะ
                               
                                   เธอถ่ายรูปแบบนี้มาทำไมเล่า : me
                    ชุดนอนสีขาวปลดกระดุมสองเม็ดบนเนี่ยนะ 

    หม่ามัา : ก็นี่ชุดเค้า 
    ปลดกระดุมเพราะมันร้อนหรอก 
        
                                                         หม่าม้าอ่อยอ่ะ : me  
                                                                       ร้องไห้แล้ว 

    หม่าม้า : ห้ามทำ 
    ไม่งั้นอาทิตย์นี้งด

                                                                            ... : me 
                                                     จะเข้านอนเดี๋ยวนี้ครับ 
                   
    หม่าม้า : อือ นอนได้แล่ว 
    เจอกันมะรืน 
    ฝันดี
         
                                                                ฝันดีครับ : me 
                                                     see you krub babe ♡



    โอ้โห....

    เล่นงี้เลยนะเมียนะ.....

    ผมมองที่ภาพที่คุณภรรยาส่งมาให้ก็ได้แต่กลืนน้ำลายเอื้อกๆ 

    ไม่ได้ 

    จะมาทำอนาจารตอนอยู่กับลูกสองคนไม่ได้ 

    แต่ให้ตายเถอะ 



    โคตรขาวเลยว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย 



    เห็นแล้วมันน่าฟสดสฟวฟก้ฟ่หาสฟว


    ถึงบ้านเมื่อไหร่จะตีให้หายขี้อ่อยเลยคอยดู T-T 

    ผมกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ท่องในใจว่ามีรางวัลสำหรับคนอดทนเสมอ ฉะนั้น กลั้นใจแล้วข่มตาลงนอนซะ 

    เดี๋ยวก็เช้าแล้ว....


    Mommy's POV

         หลังจากที่คุยกับแดเนียลเสร็จผมก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางมันไว้ข้างๆเตียง 

    คืนนี้เป็นคืนแรกในรอบหลายเดือนที่ผมจะไม่ได้เข้านอนพร้อมกับซองอึน แอบรู้สึกโหวงเหวงนิดหน่อย แต่ถ้าขืนบอกให้เพื่อนแก้มกลมที่นอนอยู่ข้างๆพาขับรถกลับไปนอนที่บ้านก็คงโดนด่าชุดใหญ่แน่นอน 

    ผมเป็นคนติดลูกมาก กว่าจะทำใจตอบตกลงคำชวนของเพื่อนก็ใช้เวลาอยู่เป็นวัน จนคุณสามีถึงขั้นต้องออกปากเองว่าจะดูลูกให้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ถูกโน้มน้าวอยู่นานเหมือนกันกว่าจะยอมอ่อนใจ 

    ตอนแรกก็เกือบจะไม่ยอมแล้วล่ะ แต่พอเห็นสายตากับน้ำเสียงมุ่งมั่นของแดเนียลในวันนั้นก็ยอมรับเลยแหล่ะว่ามันช่วยทำให้ผมรู้สึกวางใจขึ้นมาในระดับนึง จนสุดท้ายก็ยอมโทรไปตกลงกับแจฮวานตามที่อีกคนบอก 

    และยิ่งพอได้เห็นผลงานของแดเนียลในวันนี้ ผมก็ยิ่งรู้สึกวางใจขึ้นไปอีก ทั้งเรื่องของซองอึน แล้วก็เรื่องในอนาคตด้วย... 

    “คุยเสร็จยัง ฉันจะปิดไฟละนะ” แจฮวานที่เริ่มงัวเงียพูดกับผม จากน้ำเสียงนี่ฟังดูก็รู้เลยว่าเปลือกตาเริ่มจะสู้กับแรงโน้มถ่วงไม่ไหวแล้ว 

    “เสร็จแล้วๆ ปิดเลย” ผมบอก ก่อนความสว่างโร่ของห้องทั้งห้องจะถูกแทนด้วยแสงสีส้มสลัวของโคมไฟบริเวณหัวเตียง 

    “เอาไงอ่ะ” จู่ๆแจฮวานก็ถามขึ้น ผมจึงหันไปมองพร้อมกับขมวดคิ้ว “อะไรเอาไง” 

    “จะบอกยังไง” แต่พอแจฮวานพูดประโยคนี้ ผมก็รู้ได้ทันทันทีว่าคนข้างๆกำลังพูดถึงเรื่องอะไร 

    “ก็...ไม่รู้ดิ บอกเลยมั้ง” 

    “ดูทำหน้า อย่าไปเครียด มันไม่อะไรหรอก จะดีใจด้วยซ้ำ” 

    “อือ”
    “ก็อยากให้เป็นแบบนั้นเหมือนกัน” 

    “ลูกแกนี่ก็นะ มาไวละเกิน คนแรกยังไม่ขวบเลยเนี่ย” 

    “มันลั่นมีเฉยๆหรอก” 

    “ละทำไมแกไม่บอกน้องมันให้ป้องกัน” 

    “ก็มันขอ...” 

    “ละแกก็ยอม” 

    ต้อนจั๊ง 

    “เออ!!!!!!!” ผมตะโกนตอบก่อนแจฮวานจะระเบิดหัวเราะออกมา เห็นแล้วอยากจะให้ไอ้เพื่อนที่หัวเราะหนักจนเหมือนสำลักอากาศตรงหน้าได้ลองเผชิญสถานการณ์แบบที่ผมเจอในคืนนั้นเองเลยจริงๆ จะได้เข้าใจว่ามันรู้สึกยังไง 



    ‘หม่าม้า’ 

    ‘ว่าไง’ 

    ‘หมดอ่ะ’ 

    ‘...’ 

    ‘เค้าปล่อยนอกเอาได้มั้ย’ 

    ‘จะทันเหรอ’ 

    ‘ทันนนนนนนนน’ 

    ‘....’

    ‘น้า นะครับ’ 
    ‘ขนาดนี้แล้วนะ’ 

    ไอ้เด็กบ้าเอ้ย 

    ‘ก็ได้’ 
    ‘พูดแล้วนะว่าทัน’ 

    ‘แน่นอน เชื่อใจเค้าได้เลย’ 





    อืม 

    เชื่อใจละเป็นไงอ่ะ 

    สองขีดเลยไอ้เวรเอ้ย พูดแล้วโมโห 




    ใช่

    ซองอึนกำลังจะมีน้อง

     และตอนนี้มีแค่ผมและแจฮวานที่รู้เรื่อง 
     
    ส่วนเจ้าของผลงานน่ะยังไม่รู้อะไรทั้งนั้น ปล่อยให้เลี้ยงลูกไปก่อน เพราะถ้าขืนผมบอกไปตอนนี้มีหวังแดเนียลสติแตกแน่ๆ 

    แอบคิดมากเรื่องปฏิกิริยาแดเนียลอยู่เหมือนกัน เพราะขนาดผมเองยังรู้สึกว่ามันเร็วเกินไป สำหรับแดเนียลก็คงไม่ต่างกัน 

    แต่ ณ ตอนนี้มันก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ผมก็ได้แต่หวังว่าพอบอกเรื่องนี้กับแดเนียลไป ทุกอย่างมันจะเป็นไปตามที่ผมคิดไว้นะ 
                                          











    Talk : หายไปนับเดือน กลับมาแค่นี้แหล่ะ ฮื่อ ขอโทษจริงๆค่ะแง /กราบรอบทิศ เดือนที่ผ่านมาคือยุ่งมากทุกคน ต้องขอโทษจริงๆที่หายไปนาน T-T แต่ตอนนี้มีเวลาคิดนู่นคิดนี่แล้วฮะ แบบสมองพึ่งว่างให้เรื่องอื่นนอกจากเรื่องในตำราเรียน ฮา ป๊าแดนตอนที่ 2 นี่ก็เข็นได้จนจบนะ ถึงแม้ว่ามันจะสั้นมากก็ตาม ;—;  (ช็อทฟิคโนะๆ) 

    อีก 1 ตอนน่าจะจบแระฮะ (คาดหวังให้จบ)  ยังไม่ได้ดราฟต์ไว้เลยขอใส่ ? ไว้ก่อน แต่แม็กซิมั่มน่าจะไม่เกิน 4 ตอนค่ะ หรือถ้าจบตอนหน้าได้ก็จบฮะ ตะพยายามปั่นๆ ฮึบๆ 

    ตอนหน้าหม่าม้ากลับบ้านแล้วนะ มารอดูรีแอคชั่นพ่อลูกเรื่องสมาชิกใหม่กันค่ะ5555555555555 

    สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้ฮะ ไม่ว่าคุณจะคลิกเข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้ด้วยเหตุผลใดก็ตาม ขอบคุณมากๆเลยค้าบ 

    คิดเห็นยังไงบอกกันได้ที่แท็กนี้ฮะ > #yajfiction 

    เจอกันตอนหน้าคับ บ๊ายบาย 

    - yellowandjelly
    19/02/25
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in