os/sf by yj #nielongyellowandjelly
When Mommy's not home (Daniel x Seongwu) 1/?
  • “อยู่ได้แน่นะ” 

    “ได้สิครับ ม้าไม่เชื่อใจป๊าเหรอ” 

    “เออ”

    “แง”

    "แน่ๆใช่มั้ย"

    "แน่ครับ เธอไปเที่ยวให้สนุกเถอะ เดี๋ยวเค้าดูไอ้แสบเอง"

    "....งั้นดูลูกดีๆนะ"
    .
    “สงสัยไรก็โทรมาถามเค้า”  

    “ค้าบผม เดินทางปลอดภัยนะ” 

    “อือ อีกสองวันเจอกัน”

      หลังจากยืนส่งคุณภรรยาสุดที่รักขึ้นรถเพื่อนสนิทเพื่อที่จะออกเดินทางไปพักผ่อนกันเป็นที่เรียบร้อย ผมก็หันหลังกลับแล้วเร่งสาวเท้าเข้าบ้านด้วยความว่องไวเพราะตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาตื่นนอนของใครบางคนแล้ว

    5

    4

    3

    2

    1

    "แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง"  

    นั่นไงล่ะ พูดไม่ทันขาดคำ 

    ผมเปลี่ยนจากเดินไปเป็นวิ่งเพราะตอนนี้สาวน้อยของผมกำลังต้องการผม (หรือเปล่านะ T-T) เสียงร้องดังขึ้นเรื่อยๆและคงจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะได้ไอ้เจ้าขวดจุกวิเศษที่มีของที่ช่วยให้เธอหายหิวอยู่ในนั้น 

    โชคดีที่ผมอุ่นนมเอาไว้แล้ว ระหว่างที่กำลังวิ่งไปผมก็รีบคว้าขวดนมที่วางไว้บนโต๊ะด้วยความไวประหนึ่งเดอะแฟลช ก่อนจะสวมวิญญาณยูเซนโบลต์พุ่งตัวไปที่ชั้นสองอย่างรวดเร็ว 

    ผมเปิดประตูเข้าไปก่อนจะพบกับเด็กผู้หญิงตัวกลมกำลังนอนดิ้นแด่วๆและส่งเสียงร้องอยู่ในอู่สีฟ้าสดใสบริเวณมุมห้อง ที่ตอนนี้ดูเหมือนยัยหนูจะดูไม่สดใสเหมือนสีของอู่เลย

    "แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง" เธอร้องหนักกว่าเดิมหลังจากที่เห็นผม ผมรีบวิ่งไปประคองเจ้าตัวอ้วนขึ้นมา พยายามจัดให้เธออยู่ในท่าที่ถูกต้อง (เข้าคอร์สกับคุณเมียมาแล้ว ไว้ใจได้) ก่อนจะเอาเจ้าจุกขวดนมยัดเข้าไปในปากเล็กๆนั้น 

    เสียงร้องเงียบลงแทบจะทันที 

    ผมมองดูสาวน้อยในอ้อมอก มือป้อมๆจับพยายามประคองขวดไว้ด้วยตัวเอง  คิ้วเข้มๆคู่นั้นขมวดเป็นปมยัยหนูกำลังดูดนมในขวดด้วยสีหน้าขมักเขม้นจนน้ำนมที่อยู่ในขวดพร่องไปเกือบครึ่งในเวลาไม่ถึงนาที

    “ครับๆ  ป๊าเชื่อแล้วว่าหนูหิว”

    ผมออกแรงเขย่าอ้อมแขนเล็กน้อยเผื่อว่าจะทำให้ลูกง่วงแล้วนอนหลับอีก เพราะผมน่ะยังไม่ได้นอนเลย (มัวแต่นั่งอาลัยอาวรณ์เมียทั้งคืน) นี่เป็นครั้งแรกที่เมียจะไม่อยู่บ้านหลังจากที่ยัยหนูเกิด ผม คังแดเนียล ผู้ที่แทบจะไม่ได้คลุกคลีกับลูกเพราะต้องทำงานตลอดเวลา จึงต้องมารับหน้าที่พ่อเลี้ยงเดี่ยวจำเป็นเป็นเวลาสองวัน 

    จริงๆผมก็อยู่กับลูกบ่อยนะ แต่ส่วนใหญ่ผมจะได้รับผิดชอบพวกเรื่องอื่นๆในบ้านมากกว่า ส่วนเรื่องลูก ถ้าให้พูดจริงๆ เมียผมรับผิดชอบไปแล้วเกือบ 90%

    อย่า อย่ามองผมแบบนั้น คือผมลองขอทำทุกอย่างแล้ว บอกแล้วว่ากลัวเมียเหนื่อย ให้ป๊าดูลูกบ้าง แต่เมียไม่เคยยอมเลยเนี่ยสิ 

    (ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไม /ร้องไห้)

    แต่ที่ต้องตกอยู่ในสภาพที่เป็นอยู่ในตอนนี้เนื่องจาก อาทิตย์ก่อนเพื่อนสนิทสมัยมหาลัยของคุณภรรยาโทรมาแล้วบอกว่าจะชวนไปเที่ยวทะเลสักหน่อย ผมมองหน้าคุณเขาตอนคุยกับเพื่อนก็รู้แล้วว่าอยากไปแค่ไหน 

    แต่ก็นั่นแหล่ะ 

    ห่วงยัยอ้วนในอ้อมอกผมนี่ไง....

    ผมจึงคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะพิสูจน์ให้เมียเห็นว่า ผมเองก็ดูแลลูกได้ แล้วอีกอย่าง เค้าดูลูกมาเยอะมากแล้ว อยู่ติดบ้านมาหลายเดือนแล้ว ควรจะให้เวลากับตัวเองเสียบ้าง หลังจากที่คุณภรรยาผมวางสายจากเพื่อนโดยทิ้งท้ายว่า 'ขอคิดดูก่อน' ผมจึงเสนอว่า เดี๋ยวผมนี่แหล่ะจะเป็นคนดูแลสาวน้อยของเราและให้คุณภรรยาเชิญไปเที่ยวกับเพื่อนได้ตามสบาย

    'เค้าไง เค้าดูเอง'

    '...'

    'เธอไปเที่ยวเลย ไม่เป็นไร นานๆเธอกับพี่แจฮวานจะว่างตรงกัน'

    'กลัวคิดถึงลูก' 

    'คิดถึงก็โทรมาไง เดี๋ยวเค้าเปิดกล้องให้เธอเฝ้าลูกนอนเลยก็ได้อ่ะ'

    'เธอดูแกไหวเหรอ'

    'เธออย่าดูถูกเค้าดิ ลูกเค้าเหมือนกันนะ ทำเองกับมือ อ่า ไม่ดิ ไม่ใช่มื—โอ๊ยๆ'

    'ทะลึ่ง!'

    '55555555 ล้อเล่นๆ'

    '...'

    'นะเธอ พักผ่อนบ้าง อยู่แต่บ้านเลี้ยงลูกหน้าเหี่ยวหมดแล้ว'

    'ไอ้อ้วน! เธอว่าเค้าหน้าเหี่ยวเหรอ!'

    'เหี่ยวก็รักจ้า ฮือ อย่าฟาดเค้า'

    '....'

    'จริงๆนะเธอ รู้หรอกว่าอยากไปอ่ะ แต่ห่วงยัยหนูใช่มั้ยล่ะ' 

    '....อือ' 

    'เค้าดูได้น่า จริงๆนะ เธอสอนเค้าก็จำได้หมดอ่ะ ความรู้แน่นเปรี๊ยะ ดูดิ ร่องรอยการศึกษาเต็มแขนเลย'

    'ไอ้บ้า 55555'

    'ไม่บ้าล่ะ ฟาดเอาๆเธอน่ะ'

    'ก็เธอพูดไม่รู้เรื่อง'

    'ก็โดนฟาดจนรู้เรื่องแล้วไง'

    '....'

    'เชื่อเค้าหน่อยคนดี โทรไปเซย์เยสพี่แจฮวานเร็ว'

    'ได้แน่ๆนะ'

    'ครับผม เสาร์อาทิตย์สองวันเอง เค้าหยุดด้วย'

    '....'
    .
    'โอเค งั้นเดี๋ยวเค้าโทรไปหาเจ'

    'ครับ พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวยัยหมูเค้าดูเอง'

    'อือ ก็ได้'


    และเพราะอย่างงั้นแหล่ะ ผมจึงต้องมาอยู่ในสภาพนี้ 

    ตอนนี้เจ้าเด็กอ้วนในอ้อมแขนคายจุกนมไปเป็นที่เรียบร้อย สงสัยคงอิ่มแล้ว ผมหยิบขวดนมออกปากเธอก่อนจะใช้ผ้าอ้อมผ้าที่ผูกเอาไว้กันเปื้อนเช็ดคราบที่มันเปรอะตามขอบปาก 

    "ยัยหมูน้อยทำไมมูมมามจังครับ" ผมพูดหยอกล้อเพราะคิดว่าลูกคงไม่รู้เรื่อง แต่เหมือนผมจะคิดผิด เพราะหลังจากที่ผมเอ่ยแซวไป ใบหน้ายิ้มแย้มหลังกินอิ่มกลับเปลี่ยนไปเป็นหน้านิ่วคิ้วขมวด 

    "เอ่อ...ป๊าล้อเล่นครับคนสวย ไม่ทำหน้างั้นนะ โอ๋ๆนะครับ" 

    "แอ้ แอ้ๆ" 

    "..."

    เอาล่ะ ผมเริ่มลนนิดๆละ 

    เพราะแอ้ที่เจ้าตัวเล็กพึ่งพูดออกมาน่ะหมายถึงคุณแม่ของเขาหรือภรรยาของผมนั่นแหล่ะ ซึ่งตอนนี้น่าจะกำลังออกนอกเมืองไปแล้ว 

    หรือหายนะมันจะมาหลังจากนี้ 

    หึ่ย ไม่สิ เรามันสุดยอดคุณพ่อ แค่นี้ทำไมจะรับมือไม่ได้ล่ะ 

    "แอ้ไปเที่ยวครับคนดี สองวันนี้หนูต้องอยู่กับป๊าก่อนนะ"

    "แอ้ ...ฮึก แอ้" 

    ชิบหาย

    ผมทำตาโตด้วยความตกใจ ใบหน้าอารมณ์ดีของสาวน้อยในอ้อมกอดเริ่มขึ้นสีและเบะลงเรื่อยๆ เป็นสัญญาณว่าอีกไม่เกิน 5 วินาทีต่อไปนี้ เสียงร้องไห้จ้ากำลังจะดังลั่นไปทั่วบ้าน

    5

    4

    3

    2

    1

    "อุแว้วววววววววววววววววววววววววววววววววววว" 

    ของจริงมาแล้ว...

    ผมเปลี่ยนท่าอุ้มเจ้าตัวเล็กเป็นการอุ้มพาดบ่าพร้อมกับเขย่าเบาๆเหมือนที่เคยเห็นที่แม่เขาชอบทำ ซึ่งตอนที่เมียผมทำ ใช้เวลาไม่นานยัยหมูก็ยอมสงบแล้วแต่ทำไม...

    "อุแว้วววววววววว แงงงงงงงงงง แอ้ แงงงงงงงงงงงง" 

    ผมอุ้มลูกไว้อย่างนั้นพลางเดินกึ่งวิ่งไปหาโทรศัพท์มือถือ นี่แค่ชั่วโมงแรกก็มืดแปดด้านไปหมดแล้วให้ตาย ความมั่นหน้าที่มีก่อนหน้านี้มลายหายไปหมดเลย 

    ผมกดวิดีโอคอลหารายชื่อที่เมมไว้ว่า 'หม่าม้า' แต่ไม่ทันที่บุคคลปลายสายจะได้ตอบรับผมก็ต้องตัดสายลงเมื่อมีความคิดหนึ่งแทรกเข้ามากะทันหัน 




    ถ้าเมียรู้ว่าลูกร้องหา 

    เมียก็จะไม่มีความสุขกับการไปพักผ่อนนะคังแดเนียล

    ใช่

    ความสุขของเมียต้องมาก่อน 

    ใช่ 

    เราทำได้อยู่แล้ว 

    ใช่ 

    เราทำได้ 

    "ป๊าทำได้ใช่มั้ยซองอึน"

    "แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง"

    TT 

    เดี๋ยวก็ร้องแข่งซะเลย ฮือๆ 

    ในขณะที่ผมกำลังคิดอะไรไม่ออก เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์เครื่องเดิมก็ดังขึ้นพร้อมๆกับหน้าจอที่ปรากฏใบหน้าของหญิงสาวที่คุ้นเคยขึ้นมา 

    เสียงเรียกเข้าจากนางฟ้าชัดๆ 

    "ออมม่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา"

    [นีเอลอา นั่นเสียงยัยหนูซองอึนเหรอนั่น เป็นอะไรหรือเปล่า] 

    "ออมม่าช่วยผมด้วย ลูกร้องหาซองอูไม่หยุดเลย TT "

    [หืม แล้วซองอูไปไหนล่ะ]

    "ซองอูไปเที่ยวกับพี่แจฮวานครับ ตอนนี้ผมอยู่กับซองอึนสองคน ฮือออมม่าผมจะทำยังไงดีอ่ะ ไม่อยากคอลไปหาซองอูตอนนี้เดี๋ยวเค้าจะคิดมากเอา" 

    [เราเช็คผ้าอ้อมหรือยัง]

    "....."

    [น่ะ ยังใช่มั้ย]

    "ยังครับ เดี๋ยวผมเช็คๆ" 

    ผมพูดกับแม่ก่อนจะเอาโทรศัพท์แนบหูแล้วหนีบไว้กับหัวไหล่พลางเดินไปยังโต๊ะเปลี่ยนผ้าอ้อม 

    อ่า อย่างที่คิดเลย

    [ผ้าอ้อมเต็มใช่มั้ย]

    "ครับ..." 

    [งั้นเราลองเปลี่ยนให้แกแล้วเอาอุ้มใหม่ดู วางโทรศัพท์ก่อนก็ได้ เดี๋ยวแม่ถือสายรอ]

    "โอเคๆ" 

    ผมวางโทรศัพท์ไว้แถวๆนั้นตามที่แม่บอกแล้วจัดแจงวางซองอึนไว้บนโต๊ะ คงเพราะทั้งอยากหาแม่และรู้สึกไม่สบายตัวเพราะความเปียกแฉะของผ้าอ้อม สาวน้อยของผมจึงร้องไห้ออกมาไม่หยุด

    บ้าเอ้ย มองหน้าลูกแล้วรู้สึกผิดจัง 

    "ป๊าขอโทษครับ ป๊าลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย" ผมพูดกับลูกในขณะที่กำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ หลังจากที่ทำการเช็ดทำความสะอาดและทาแป้งให้ซองอึน (ซองอูบอกว่ามันจะทำให้ลูกรู้สึกแห้งสบาย) และเปลี่ยนผ้าอ้อมผืนใหม่ให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็ยกลูกขึ้นอุ้มพาดบ่าอีกครั้งพร้อมกับพาเดินไปเดินมา 

    [ลูกเรอหรือยัง] เสียงแม่ดังขึ้นจากโทรศํพท์ที่ผมเปิดลำโพงไว้ ประโยคที่แม่พูดทำให้ผมนึกอะไรบางอย่างออก  

    'หลังกินนมอุ้มแกแล้วเดินไปด้วยจนกว่าจะเรอ เดี๋ยวลูกอึดอัด'

    เออ ลูกแน่นท้องเปล่าวะ ตะกี้ก็กินเข้าไปซะเยอะเลย

    "ยังเลยครับออมม่า เดี๋ยวผมพาแกเดินแป๊บนึง"

    [โอเค]

    ผมทั้งนวด ทั้งลูบหลังเบาๆ ซองอึนเบาเสียงลงแล้วแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดร้องง่ายๆ จนในที่สุด 

    "เอิ้ก"  เสียงเรอเบาๆดังขึ้นที่ข้างหูของผม ผมจับแกผละออกจากบ่ามามองก่อนจะพบว่าตอนนี้ขอบปากของซองอึนมีคราบน้ำนมที่แกพึ่งแหวะออกมาเลอะอยู่ 

    "หืม" ผมใช้ผ้าอ้อมผ้าผืนเดิมเช็ดให้ ตอนนี้ซองอึนไม่ร้องไห้แล้ว เจ้าเด็กอ้วนใช้ตาดำกลมๆนั่นมองผมก่อนจะส่งเสียงแปลกๆออกมา 

    "แอ๋ แหะๆ"

    "...."

    เมื่อกี้ลูกยิ้มให้ผม.....

    เหมือนหัวใจที่ห่อเหี่ยวถูกหยาดน้ำทิพย์เข้ามาชะโลมจนชุ่มชื้น....

    ผมยิ้มตอบกลับ ก่อนจะหอมเข้าที่พวงแก้มกลมๆนั่นเบาๆ 

    "อารมณ์ดีแล้วเหรอคะหืม" 

    "แอ้"

    "..."

    อย่าแอ้ได้มั้ยป๊าใจไม่ดี....

    "เดี๋ยวแอ้มาครับ อยู่กับอ้อก่อนนะ" 

    "...."

    [ซองอึนหยุดร้องแล้วเหรอ] 

    เออ ลืมไปเลยว่าคาสายแม่ทิ้งไว้ 

    "หยุดแล้วครับออมม่า ตะกี้แหวะนมละ สงสัยแน่นท้องน่ะ"
    .
    “ว่าแต่ออมม่ามีอะไรหรือเปล่าครับ” 

    [เปล่าหรอก แม่ก็โทรมาถามไถ่] 

    “อ๋อ ครับ” 

    [งั้นแม่วางแล้วนะ]

    "โอเคครับ รักนะครับออมม่า"

    [มีไรถามแม่ก็ได้ถ้ากลัวกวนซองอูน่ะ]

    "ครับ ขอบคุณมากครับ"

    [ดูยัยหนูดีๆล่ะ แม่วางละ]

    "จะพยายามให้ดีที่สุดครับ สวัสดีครับ"

    ตู้ด 

    แม่วางสายไปแล้ว ตอนนี้จึงเหลือแค่ผมกับซองอึน  ผมจับแกอุ้มเข้าเอวแล้วมองหน้าใบหน้าจิ้มลิ้มนั้น ในระหว่างที่หัวก็คิดไปด้วยว่าระหว่างวันของสองวันนี้ควรจะพาแกทำอะไรดี 

    "หนูอยากทำอะไร"  ผมถามลูก ซองอึนไม่ตอบ (ก็คงจะตอบได้หรอกไอ้บ้า) แต่กลับเอาฝ่ามืออ้วนป้อมนั้นมาแปะที่ปากและบริเวณคางของผม แต่ลูบไปแค่เสี้ยววินาทีแกก็ชักมือออก 

    "แงะ" 

    55555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

    "ไร ไม่ชอบไรหนวดป๊าเหรอ" คิ้วเข้มขมวดเป็นปม เป็นภาพที่ดูตลกมากๆ ที่ยัยหนูเอามือออกอย่างไวนั่นคงเป็นเพราะโดนไรหนวดผมแทงมือเข้า 

    "ขอโทษที เดี๋ยวรอแอ้กลับมาละจะให้แอ้โกนให้ รอบหน้ามาเล่นใหม่เนียนกริ๊บเลยนะ ไม่ต้องห่วง" 

    "แอ้.."

    ชิบละ ไม่น่าพูดเรยกรู 

    "เอ่อ....แอ่แอ๊ อาอ๊า ท้องฟ้าสีสวยจังซองอึนดูๆ" ผมพาเปลี่ยนเรื่องโดยชี้ท้องฟ้าข้างนอกให้เด็กในอ้อมแขนดู ซึ่งก็ขอบคุณพระเจ้าที่มันได้ผล ซองอึนดูให้ความสนใจกับท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่างนั่น 

    ผมเดินพาแกเข้าไปใกล้ๆหน้าต่าง ก้อนเมฆสีขาวที่กำลังลอยอยู่บนนั้นกระจัดกระจายเป็นรูปต่างๆ

    "ก้อนนั้นเหมือนหมาเลย" ผมพูดพลางชี้ไปที่เมฆก้อนหนึ่ง มันเป็นก้อนที่กลมๆใหญ่ๆ แล้วมีส่วนแหลมๆยื่นออกมาสองข้างหน้าตาเหมือนหูหมา

    "แอ๋" ซองอึนส่งเสียงร้องก่อนจะมองก้อนเมฆก้อนนั้นแล้วหันมามองที่ผม 

    "มองไร ป๊าไม่ใช่หมานะ" 

    "แหะๆ"

    "ขำอีก นู่น อย่างป๊าต้องเป็นนู่น สิงโต หรือเปล่าวะ สิงโตละกัน" 

    "..." 

    ขมวดคิ้วใส่ป๊าทำไมอีกลูก.....

    "อยากให้ป๊าเป็นก้อนหมาว่างั้น"  ผมถามแล้วชี้เมฆก้อนแรกที่บอกว่าลักษณะมันเหมือนหมา

    "แอ๋ แหะๆ" 

    อืม ส่งเสียงเห็นด้วยไม่พอยังมาหัวเราะชอบใจอีก 

    "หมาก็หมา" ผมพูดก่อนจะเอามือข้างที่ว่างทำเป็นรูปหูหมาก่อนจะพยายามทำเสียงร้องให้เหมือนสัตว์ดังกล่าว

    "บ๊อกๆ บรู๋วววววววว"

    "แอ้ แหะๆๆๆๆ" 

    แหน่ะ ชอบใจ 

    "ยอมเป็นหมาให้ทั้งวันเลย ถ้าเราเป็นเด็กดี" 

    "ดี่ดีดี่" ซองอึนออกเสียงตามพลางเอามือแปะที่ตัวเอง ที่พูดได้คงเพราะซองอูน่าจะชอบพูดกับแกบ่อยๆ 

    ‘ซองอึนเป็นเด็กดีของม้าใช่มั้ยครับ'

    ‘ไหนใครเป็นเด็กดี'

    ‘ฝันดีครับเด็กดี'



    เฮ้อ คิดถึงเมีย


    อย่าว่าแต่ยัยหนูคิดถึงแอ้เลย 


    ผมเองก็คิดถึงซองอูมากๆเหมือนกัน 
     
    ในขณะที่ผมกำลังเหม่อ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดึงผมกลับเข้าสู่โลกของความเป็นจริง ใบหน้าที่ปรากฏบนจอทำให้ผมยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ 

    ยังกะมีญาณทิพย์แหน่ะ

    ‘หม่าม้า' 

    ผมสไลด์นิ้วไปกับจอเพื่อกดตอบรับวิดีโอคอลนั้น และไม่นานใบหน้าของคนปลายสายก็ปรากฏขึ้น โดยมีฉากหลังเหมือนห้องของโรงแรมสักที่ ซึ่งผมเดาว่าก็คงจะเป็นโรงแรมที่คุณเขาไปพักนั่นแหล่ะ 

    [ไงพ่อลูก โอเครึเปล่า]

    "แอ้ !" ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรเลย ยัยหนูที่เหน็บไว้อยู่ข้างตัวก็ดันชิงพูดตัดหน้าไปก่อน 

    [ครับๆ แอ้เอง อยู่กับป๊าสนุกมั้ยครับ]

    "สนุกสิ ป๊าเอนเตอร์เทนเก่งจะตาย เนอะลูกเนอะ"

    "แอ๋" 

    [ อ่ะยอมๆ วันนี้ยิ้มเก่ง]

    "เค้าเลี้ยงลูกเก่งไง"

    [อือ เลี้ยงได้ก็ดีแล้ว ฝึกไ—]

    "ห้ะ เธอพูดไรนะ"

    [เปล่าๆ ไม่มีไร บอกว่าก็ดีแล้ว]

    "อ๋อ"

    [โอเคใช่มั้ย งอแงรึเปล่า] 

    “นิดหน่อย แต่ป๊าเอาอยู่ อิอิ เก่งมั้ย” 

    [อือ ก็ดีแล้ว] 

    “คิดถึงหม่าม้าจัง” 

    [เดี๋ยวมะรืนก็กลับแล้ว บ่ายๆเธอพาลูกนอนด้วยนะ เดี๋ยวจะโทรมาเช็ค] 

    “รับทราบครับผม” 

    [โอเค งั้นเดี๋ยวเก็บของก่อน ไว้เจอกัน] 

    “โอเคค้าบ เที่ยวให้สนุกนะ” 

    [อือ ป๊าก็ดูลูกดีๆ หาข้าวให้ตัวเองกินด้วย] 

    “คร้าบๆ เจอกันครับ”
    “เดี๋ยวๆ”

    [หือ]

    “ถ้าม้าวางละยัยหมูจะไม่ร้องไห้เหรอ” 

    [....] 
    .
    [อย่าวางให้ลูกเห็น.....น่ะเผลอแล้ว เค้าวางก่อนนะ] 

    “โอเคๆ บ๊ายบายครับ”

    ตู้ด 

    โชคดีที่ซองอูวางสายไปก่อนที่ยัยหนูจะรู้ตัว เพราะไม่อย่างนั้นผมคงต้องได้วุ่นปลอบอีกยกใหญ่แน่ๆ 

    พอเหลือกันแค่สองคน ผมก็อุ้มซองอึนมายังห้องนั่งเล่นก่อนจะค่อยๆวางลูกลงบนพื้น

     ช่วงนี้จะเป็นช่วงที่ซองอึนคึกที่สุดของวัน สองมือและสองเท้าน้อยๆจะใช้คลานเตาะแตะไปทั่วบ้าน และผมต้องคอยเดินตามไม่ให้ลูกคลานไปชนอะไรเข้า เพราะครั้งก่อนที่เคยปล่อยให้คลานเอง เผลอแป๊บเดียว ขาตั้งกล้องที่กลางห้องผมก็ล้มระเนระนาดพร้อมกับใครบางคนที่กลางหน้าผากมีรอยช้ำรอยเบ้อเร่อ (โดนเมียด่าไปเจ็ดวันเจ็ดคืนเลยทีเดียว) 

    เมื่อคลานไปได้สักพักซองอึนก็หยุดก่อนจะนั่งจุมปุ้กอยู่แถวๆโต๊ะกินข้าว และเมื่อเห็นว่ายัยหนูของผมหมดแรงแล้ว ผมจึงเดินไปอุ้มแกขึ้นมาก่อนจะพาเดินขึ้นห้องแล้ววางเด็กน้อยลงบนอู่สีฟ้าประจำตัวของเธอ  

    โคร่ก~ 

    “ป๊าขอไปเอาข้าวแป๊บนึงนะ เดี๋ยวขึ้นมานะครับ” ผมบอกลูก ตากลมโตนั่นมองผมปริบๆโดยไม่ได้ตอบอะไร 

    ผมยิ้มให้ลูกอีกทีนึงก่อนจะสวมวิญญาณเดอะแฟลช(อีกครั้ง) เพื่อลงไปเวฟนมของซองอึนเพิ่มและหาอะไรใส่ท้องตัวเอง และเมื่อทำทุกอย่างเสร็จผมก็รีบสาวเท้าขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าลูกจะกลัวหากต้องอยู่คนเดียวนานๆ แต่ว่าเมื่อผมไปถึงยังห้องของซองอึนนั้น ภาพที่เห็นกลับตรงกันข้ามกับที่สิ่งที่ผมคิดก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง  

    ZzzZzzzz

    ยัยหมูหลับไปแล้ว.....

    ผมหลุดยิ้มออกมากับภาพตรงหน้า ซองอึนเวลาหลับนั้นดูเหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆที่ชวนให้รู้สึกชื่นใจยามที่ได้มอง ไม่มีเสียงร้องไห้หรือเสียงกรี๊ด มีแค่เสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ฟังแล้วรู้สึกสงบ 

    น่ารักที่สุดก็เวลานี้แหล่ะ 

    ผมเอื้อมมือไปดึงผ้าม่านเข้ามาเพื่อป้องกันไม่ให้แสงสว่างเข้ามารบกวนสาวน้อยของผมในขณะที่เธอกำลังนอนหลับ ซองอูบอกว่าปกติแล้วนั้นซองอึนจะใช้เวลานอนกลางวันประมาณ 2-3 ชั่วโมง ซึ่งหมายความว่าผมกำลังจะมีเวลาให้ตัวเองเป็นครั้งแรกของวันตั้งแต่ตื่นมา 

    ครับทุกคน 

    คังแดเนียลกำลังจะได้กินข้าวแล้วครับ TvT 

    ว่าแล้วก็รายงานคุณภรรยาหน่อยดีกว่า 


    ป๊า : เธอจ๋า 
    ลูกหลับแล้วนะ                                            
     
                                            เอ้า ทำไมวันนี้นอนเร็ว : me 

    ป๊า : สงสัยคลานเหนื่อย คลานเยอะเลยวันนี้ 5555555555555555
                                                
                                                  หน้าลูกช้ำอีกรึเปล่า : me                                                   
                                               ถ้าลูกได้แผลอีกเค้าจะตีเธอ

    ป๊า : ไม่แล้วววววววว รอบนี้ป๊าเดินตามทุกก้าว 
    ปลอดภัยไร้รอยเขียว 
                                                   
                                                   ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี : me                                                                                 
                                                                  ป๊ากินข้าวรึยัง

    ป๊า : กินอยู่ค้าบ เธอยังไม่ออกไปเที่ยวเหรอ                                         

                                      ยังเลย เวียนหัวนิดหน่อย : me 

    ป๊า : อ้าว เธอเป็นไรเปล่า  จะไหวมั้ย                                                                          

                                                                       ไหวๆ : me        
                                                                เค้าเมารถแหล่ะ                                                                    
                                                             นอนสักงีบคงดีขึ้น

    ป๊า : ดูแลตัวเองนะคุณ ไม่ไหวก็พักนะ 
    ถ้าเธอล้มอีกเค้าจะตีซ้ำเลย                                                                 

                                                         รู้แล้วแหล่ะน่า : me

    ป๊า : อือๆ งั้นนอนพักเถอะ เดี๋ยวเค้ากินข้าวต่อและ 
    คิดถึงหม่าม้านะ ♡
    เจอกันครับ
                                                                            อือ : me                                                                           
                                                                              เจอกัน

    ป๊า : ╰(*´︶`*)╯♡

    ผมกดส่งอีโมจิตอบกลับไปเพื่อจบบทสนทนาก่อนจะหันมาให้ความสำคัญกับผัดไทยโอเวอร์ไนท์ในจานพลางมองเด็กน้อยตัวกลมที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ภายในอู่ตรงมุมห้อง 

    ครึ่งวันผ่านไปได้แบบไม่ค่อยมีอุปสรรคเท่าไหร่ ซึ่งถือว่าเป็นสัญญาณที่ดี 

    และคังแดเนียลหวังอย่างยิ่งกว่ามันจะเป็นเช่นนี้ต่อไปจนกว่าจะถึงวันที่ซองอูกลับมาถึงนะ 


                                               ♡









    Talk : อยู่ๆก็คุ้ยเจอ เลยเอามาลงซะเลย ฮา อยากเห็นแดเนียลเลี้ยงลูกมานาน ก็เลยกลายมาเป็น sf เรื่องนี้คับ555555555555  น่าจะไม่ยาวนะ ประมาณ 2-3 ตอนจบ ยังไม่แน่เจยเลยขอใส่ ? ไว้ก่อน ถ้าว่างเมื่อไหร่จะมาทยอยลงให้คับ ขอขอบพระคุณอีกทีที่แวะเข้ามานะคะ

    ปล.ถ้ามีคนที่รอพี่เนมมาอ่านก็วอนอย่าตีน้งเรื่องไม่ไปต่อเรยนะ ตอนนี้น้งหัวตื้อๆอยู่น่ะฮะ สารภาพก็ได้ว่ามันคิดไม่ออก แง พยายามยังไงก็ยังคิดไม่ออก เลยขอโป้งแปะไว้ก่อนนะ ถ้าคิดออกน้งจะไปต่อให้ อ่านป๊าแดนไปแก้คิดถึงก่อนนะคับนะ ขอโทษจากใจจริง y____y 

    ก็แค่นี้คับ ไม่มีอะไรแล้ว ขอบคุณอีกทีที่แวะเข้ามานะคะ สำหรับวันนี้ สวัสดีค้าบ (^-^)

    - yellowandjelly 
    19/01/14

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in