#คุณคนโรแมนติกที่ไม่อินกับความรักjustme
ค น แ ป ล ก ห น้ า
  • 6. สถานที่ธรรมดา แต่พอมีความทรงจำเข้ามา ก็กลายเป็นสถานที่พิเศษ / me
    สถานที่ก็ไม่ได้หวือหวานะ
    เเต่คนตรงหน้าเรา ทำให้บรรยากาศดีไปหมดเลย
    เว่อร์เนอะ 555
    ...
    "หวัดดี"
    "ห้ะ...สวัสดีค่ะ"
    คุณเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามเรา
    คุณทักทายคำสั้นๆพร้อมกับเปิดดูเมนูอาหาร 
    คุณพยายามถามเราว่ากินอะไรได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ชอบอะไรไหม 
    เราได้แค่บอกว่าตามใจ เพราะเราไม่รู้จักอาหารในนั้นซักอย่าง 
    ....
    เสื้อยืดสีดำ มีเสื้อคลุมทับอีกชั้น มีกระเป๋าถือหนึ่งใบ
    หัวยุ่งๆ กรอบเเว่นสีดำเงา และท่าทางหิวข้าวมาก
    โครตเหมือนเด็กเลย
    ....
    คุณสั่งอาหารและเครื่องดื่มภายในเวลาไม่นาน 
    คุณจ้องหน้าเรา 
    เปิดประโยคด้วยการถามเรื่องงาน เรื่องเรา เรื่องความชอบเรา
    ไม่ปล่อยให้มีเวลาให้เราได้นั่งนิ่งๆ ตั้งสติซักนิด
    ปกติเราเป็นคนไม่ชอบให้ใครจ้องหน้า มันรู้สึกแย่นะ
    แต่สายตาที่คุณมองผ่านกรอบแว่นนั่น มัน อธิบายไม่ถูก 
    เราลองถามคุณกลับ เเต่พยายามมองไปรอบๆร้าน เพราะไม่อยากสบตา แต่มันก็แอบเห็นว่าคุณก็ยังมองที่เราอยู่
    คุณบอกคุณชอบทำงาน ชอบมากก 
    แต่คุณก็ชอบทำอาหารนะ คุณบอกจะทำให้เรากินถ้ามีโอกาส
    คุณจะได้ทำอย่างอื่นนอกจากทำงานบ้าง
    ....
    เราทานอาหารจนหมด เหลือเพียงเครื่องดื่มที่อยู่บนโต๊ะ
    คุณทำท่าทางเหมือนว่าเมื่อยตัวเต็มที
    คุณขอย้ายมานั่งโซฟาฝั่งที่เรานั่งอยู่ เเต่คุณไม่ยอมให้เราลุก เพราะอยากนั่งข้างเรา
    เรากลายเป็นคนตัวเล็กไปเลย เมื่ออยู่ใกล้ๆคุณ
    คุณถามเราเรื่องความฝัน สิ่งที่อยากทำในชีวิต
    เอาจริงๆตอนนั้นเราไม่รู้จะตอบอะไรซักอย่าง 
    กลิ่นน้ำหอมบางๆจากตัวคุณ มันทำให้เราไม่สนใจอะไรเลย
    - ชอบกลิ่นน้ำหอมแบบนี้จัง -
    "..."
    คุณจับมือเรา เเล้วเนียนชวนคุยเรื่องนู่นนี่นั่นต่อ
    คุณบอกว่าคุณไม่ได้ออกมาเจอใคร หรือทำอะไรแบบนี้มานานมากๆแล้วนะ 
    คุณถามเราหลายต่อหลายเรื่อง 
    เหมือนกำลังโดนสอบสวนอะไรซักอย่างอยู่ 
    เเต่เราโอเคนะ
    เหมือนได้ระบาย เพราะคำถามคุณเเต่ละอย่าง
    เหมือนจี้ปมในชีวตที่เราไม่อยากเล่าให้ใครฟัง
    เเต่เรายอมเล่าให้คุณฟัง
    ...
    เวลาผ่านไปเร็วจนน่าตกใจ
    รู้ตัวอีกทีก็ดึก เราเลยขอตัวกลับ
    คุณชมว่าเราน่ารัก ยังไม่อยากกลับเลย ด้วยท่าทางอ้อนสุดๆ
    "..."
    - คุณแม่งโครตร้ายกาจเลย -
    ...
    แต่ก็นะ เรายังยืนยันว่าจะกลับ
    คุณเดินมาส่งเราที่ BTS 
    แต่ก็ยังไม่วายที่ระหว่างเดิน คุณถือโอกาศเดินโอบเราไปด้วย
    พวกเราเดินกันไปเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร จนถึงสถานี
    คุณยืนมองหน้าเรานิ่งๆ ไม่มีการยิ้มหรืออะไร
    .
    .
    "บ๊ายบายฮะ...ไว้เจอกัน"
    :)) 

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in