ระหว่างนี้ระหว่างนี้
เรื่องก็ประมาณนี้...ไม่รู้เรียกว่าบทกวีได้หรือเปล่า : 4
  • สวนหน้าบ้าน กับหลาน

    บ่ายแก่ๆวันหนึ่งกับฉันอายุสิบแปด
    ฉันเพิ่งรู้สึกตัวกว่าตัวเองกำลังจะเป็นผู้ใหญ่
    ไม่ใช่เพราะวุฒิภาวะ แต่เพราะคนในครอบครัวเริ่มแก่ตัว ฉันมีย่า ที่เริ่มป่วยเป็นอัลไซเมอร์ เพราะเส้นเลือดในสมองตีบ

    'มะม่วงต้นนี้ ปีหน้าคงดกจนกินไม่ไหวแน่
    แต่ปีนี้มันไม่ออกลูก'

    ย่าฉันเป็นคนร้่ายกาจ
    ฉันไม่เคยเข้าใจสิ่งที่ย่าเคยเจอ
    ฉันไม่เคยพยายามจะเข้าใจ
    ฉันไม่อยากพูดกับย่าแล้ว

    ย่าฉันเป็นคนใจดี
    ฉันคิดถึงอาหารที่ย่าทำ
    ฉันคิดถึงวันที่ย่าอารมณ์ดี
    ฉันคิดถึง

    'รอถึงปีหน้า คงไม่ได้กิน'

    ฉันเพิ่งรู้สึกตัวว่าย่าแก่ลงขนาดไหน
    ฉันเพิ่งรู้สึกตัวว่ากระแสเวลาผ่านเราไปไวเหลือเกิน

    ...

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in