1991 — jsxppnjsxppn
Strawberry and Cigarette (Minhyun's)



  •           21 : 12


              Remember when we first met?
              You said “light my cigarette”



              เปลวไฟเล็ก ๆ สว่างวาบจากปากไฟแช็กโลหะที่คนแปลกหน้ายื่นให้ ม้วนบุหรี่ถูกจุดติดภายในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที จีซองหันไปพยักหน้าขอบคุณร่างสูงเจ้าของไฟแช็ก ควันหม่นถูกอัดเข้าปอด สัมผัสร้อนไม่หนักหน่วงมากคลุ้งไปทั่วปากและลำคอ ก่อนจะค่อย ๆ พ่นออกไปอย่างใจเย็น


              "เริ่มสูบบุหรี่ครั้งแรกเมื่อไหร่เหรอครับ?" เสียงทุ้มของคนแปลกหน้าที่เมื่อครู่หยิบยื่นความช่วยเหลือให้เอ่ยชวนเขาคุย สารนิโคตินถูกอัดเข้าปอดอีกครั้ง ปลายนิ้วกะเทาะก้นม้วนบุหรี่เพื่อสลัดขี้เถ้าทิ้ง ร่างบางพลิกตัวเอาไหล่พิงกำแพงมองใบหน้าคมใต้แสงไฟสลัวที่ยังคงมองเพ่งตรงไปยังถนนด้านหน้าหาได้สนใจเขา


              "คุณจะอยากรู้ไปทำไมละครับ?" คำถามถูกตอบด้วยคำถามแทนที่จะเป็นคำตอบ จีซองเห็นรอยยิ้มบางกระตุกบนใบหน้าคมก็อดยิ้มตามไม่ได้


              "ก็แค่อยากรู้ครับว่าครั้งแรกมันรู้สึกยังไง" รอยยิ้มอ่อน ๆ ของจีซองยังคงค้างอยู่แบบนั้น ทว่าสายตากลับเปลี่ยนเป็นมองด้วยความสงสัยใคร่รู้แทน


              ถามเหมือนไม่เคยสูบ?


              "ครับ ผมไม่เคยสูบ" ยังไม่ทันได้เอ่ยถาม ร่างสูงก็ตอบขึ้นหลังจากหันมาสบตาเขาเป็นครั้งแรก เหมือนกับว่าอ่านเขาออกแค่เพียงตามองตากันแวบเดียว


              "แล้วทำไมมีไฟแช็กได้ละครับ?"


              "มองดี ๆ สิครับ" มือหนาที่กำไฟแช็กไว้หลวม ๆ แบมือออกยื่นมันเข้าหาแสงจากหลอดนีออนข้างถนน จีซองมองแท่งโลหะสีเงินอีกครั้ง ทั้งรูปร่าง ทั้งลวดลายชั่งเริ่มคุ้นตา ร่างบางมองสิ่งนั้นสลับกับใบหน้าคมอย่างนึกประหลาดใจ เพราะแท้จริงแล้วไฟแช็กนั่นมันคือของเขาชัด ๆ


              "ผมคิดว่ามันหายไปแล้วซะอีก ที่แท้คุณก็ขโมยไป" เจ้าของไฟแช็กตัวจริงกดเสียงเน้นประโยคหลัง ทว่าเนื้อเสียงกลับเป็นการหยอกเย้ามากกว่าตำหนิคาดโทษ


               "ผิดแล้วครับ คุณทำตกไว้กลางทางต่างหาก" ร่างสูงส่ายหน้าน้อย ๆ พร้อมชี้แจ้งความจริงให้เขารับรู้ จีซองพยักหน้าน้อยเชิงว่าเข้าใจแล้ว ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้นในใจ เขาไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้จุดประสงค์ของอีกฝ่าย แต่แค่อยากรู้ว่าร่างสูงตรงหน้านี้จะทำอะไรต่อไป


              "หมากฝรั่งไหมครับ?"



               So you sat and stared at my lips
               And I could already feel your kiss



              ยุนจีซองไม่เคยคิดว่ากลิ่น Marlboro Gold ที่ตัวเองสูบอยู่เป็นประจำกับความหอมหวานของสตอเบอรี่จากหมากฝรั่งโง่ ๆ จะเข้ากันได้ดีขนาดนี้มาก่อน


              เสียงแลกน้ำลายน่าอายดังขึ้นทุกครั้งที่พวกเขาดูดดึงลิ้นและกลีบปากของกันและกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เบาะหนังถูกเอนลงจากฝีมือคนใต้ร่าง จีซองครางฮือเมื่อมือหยาบกระด้างลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและบีบเค้นหน้าอกเขาอย่างมันส์มือ


              ร่างสูงที่เขาพึ่งรู้ชื่อเมื่อครู่ว่าชื่อมินฮยอนโอบรัดเขาให้เข้าใกล้ตัวมากกว่าเดิม บั้นท้ายภายใต้กางเกงยีนส์สีเข้มเบียดเสียดกับส่วนโค้งนูนของเจ้าของรถจนคนเบื้องล่างครางเสียงต่ำในลำคอ


              จีซองถูกล็อคคอให้โน้มตัวลงประกบจูบกับอวัยวะเดียวกันครั้งแล้วครั้งเล่า เขาช่วยกันปลดเครื่องแต่งกายของกันและกันเพื่อไม่เป็นการเสียเวลา


              "อื้อ เดี๋ยวสิ ถุงยางละ มีเจลไหม?"


              "ถุงยางอยู่ในกระเป๋ากางเกง ส่วนเจลอยู่ในเก๊ะ" จีซองเอื้อมหยิบเจลส่งต่อให้มินฮยอนจัดการปาดมันลงบนนิ้วยาว ๆ ส่วนเขาก็กวาดสายตาหากางเกงของมินฮยอนที่ไม่รู้ว่าตัวเองเหวี่ยงทิ้งไว้ตรงไหนของรถ แสงแฟลชจากการแจ้งเตือนอะไรสักอย่างที่เป็นออฟชั่นเสริมของไอโฟนก็สว่างวาบขึ้นเหมือนชี้ทางอย่างเป็นใจให้พวกเขา


              จีซองเอื้อมตัวไปทางด้านท้ายรถโดยมีแขนแกร่งล็อคขาช่วงประคองไว้ไม่ให้ล้ม สัมผัสวูบวามบริเวณหน้าท้องและต้นขาด้านในทำเอาจีซองขาสั่นมือสั่นคว้าผิดถูกไปหน มินฮยอนหัวเราะหึในลำคอ ลอบมองใบหน้าเสียวซ่านของคนโดนแกล้ง


              นิ้วแรกถูกส่งเข้าไปสำรวจช่องทางด้านหลัง เพิ่มเป็นสองและตามด้วยสาม ภายในของจีซองตอดรัดกว่าที่ร่างสูงจินตนาการ แรงจิกบนไหล่กับเสียงครางหอบหายใจข้างหูทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายเจ็บปวดและสุขสมในเวลาเดียวกันขนาดนี้


              มินฮยอนจูบขมับชื้นเหงื่ออย่างปลอบโยน กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูบอกร่างบางว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว เสียงซองพลาสติกถูกฉีกดังขึ้น ใบหน้าอ่อนวัยที่ยามนี้แสนจะยั่วยวนเชิดขึ้น ปากหลุดเสียงครางหวิวหวานหูเสียจนคิดว่าเมื่อใดที่เผลอหลับคงต้องโดนหลอกหลอนเป็นแน่


              "คุณ เจ็บ ผมเจ็บ" สีหน้าเจ็บปวดแสดงออกให้เห็นได้ชัด มินฮยอนเห็นด้วยที่จะหยุดไว้ก่อน ในเมื่อช่องทางคับแคบนั้นบีบรัดแกนกายของเขาจนเริ่มรู้สึกเจ็บตามไปด้วย


              "อย่าเกร็งจีซอง ผ่อนคลายหน่อย" เขากัดฟันพูดอย่างข่มอารมณ์ หยิบเจลขึ้นมาปาดเพิ่มที่จุดเชื่อมต่อ นวดคลึงสะโพกมนให้ผ่อนคลาย ดูดดึงกลีบปากอวบอิ่มอย่างปลอบประโลม แล้วค่อย ๆ ดันความเป็นชายเข้าไปจนสุด


              "มินฮยอน อ๊ะ ลึกไปแล้ว อ๊าส์" ร่างบางหวีดร้อง มือบางข้างนึงจิกเขาจนรู้สึกแสบไปทั่วลำแขนและหัวไหล่ อีกข้างก็ทำหน้าที่ช่วยตัวเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง น้ำกามขาวขุ่นพุ่งเปรอะเปรื้ิอนไปทั่วหน้าท้องแกร่ง


               นิ้วยาวปาดคราบสกปรกยัดเข้าปากอิ่ม ลิ้นเล็ก ๆ เล็มเลียมันอย่างไม่นึกรังเกียจของตัวเองจนหมด มินฮยอนดึงอีกคนเข้าประกบจูบเหมือนเป็นรางวัลแด่คนเก่ง เมื่อส่งอีกฝ่ายไปถึงฝั่งฝันเรียบร้อยแล้ว ทีนี้ก็ถึงตาของเขาบ้าง 


              แรงกระแทกถี่และหนักหน่วงขึ้นจนเนื้อตัวของคนด้านบนสั่นคลอน ใบหน้าเหยเกกับขมับชื้นเหงื่อจนผมสีองุ่นเปียกลู่ลงกับใบหน้า ซี่ฟันเล็ก ๆ ขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มจนแดงเป็นห่อเลือด มีเผลอหยุดสบถคำหยาบคายบ้างในเวลาที่อารมณ์พุ่งสูงอย่างควบคุมไม่ได้ 


              เอ็กซ์แตกเป็นบ้า


              "ซี๊ดด" ร่างสูงซูดปาก เขาถอดริมฝีปากออก กลิ่น Marlboro Gold, หมากฝรั่งสตอเบอรี่, และรสสนิมจากเลือดคละคลุ้งปนกันมั่วไปทั่วปาก มินฮยอนไม่นึกถือสาจีซองที่เผลอกัดปากเขาเข้าเพราะเขาเองที่อดไม่ได้ที่จะกระแทกตัวสวนอีกฝ่ายแรงขี้น กระตุ้นกายสองสามครั้งคราบสกปรกก็ไหลเยิ้มเต็มถุงยาง


              ทุกอย่างวนลูปหลายต่อหลายครั้ง ถ้านับก็คงเกือบหมดกล่อง


              ร่างกายของพวกเขาสัมผัสและตอบสนองกันได้ดีอย่างที่คิด


              เขาชักหลงรักมันเข้าแล้ว...
              

              
              23 : 38


              เวลาร่วงเลยไปกว่าสองชั่วโมง...ตอนนี้จีซองสลบไปแล้ว มินฮยอนมองใบหน้าหวานฉ่ำในขณะเดียวก็ชั่งยั่วยวนแม้กระทั่งตอนหลับไหล


              เขาค่อย ๆ วางร่างบางลงบนเตียงขนาดควีนไซส์ เกลี่ยปอยผมชื้นที่ปรกหน้าอย่างหลงใหล กอดกระชับแน่นเหมือนกลัวว่าจะหายไป จูบซับแก้มแดงระเรื่อและกลีบปากอวบอิ่มเป็นที่สุดท้าย ก่อนจะผลอยหลับจนถึงเช้า



              Long nights, daydreams     
              Sugar and smoke rings, I’ve been a fool
              But strawberries and cigarettes always taste like you



              10 : 08


              เจ้าของห้องงัวเงียจากอาการพึ่งตื่นนอน มือหนาควานหาคนที่ควรอยู่ข้างกายแต่กลับพบความว่างเปล่าแทน


              ดวงตาคมลืมขึ้นกวาดมองรอบหัวอย่างคาดหวังและมันก็พังทลายอย่างที่คิดไว้


              เขาก้าวเข้ามาหยุดหน้าบานกระจก...ทุกอย่างเมื่อฝันไป...มีเพียงแค่สัมผัสจาง ๆ ร่องรอยของบาดแผลตามท่อนแขน บริเวณหัวไหล่ และริมฝีปากที่แตกเป็นหลักฐานยืนยันการมีอยู่จริงของคน ๆ นั้น


              คนที่สอนให้เขาเริ่มสูบ Marlboro Gold


              เขาคิดถึงรสจูบที่อบอวลไปด้วยสตอเบอรี่และนิโคติน





    กลับไปคอมเม้นในเด็กดี ไม่ก็ในนี้ หรือในแท๊ก #ficppn1991 นะฮับ!
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in