My fiction #OngNielnine2222_
SF #ซองอูฮยองน่ารำคาญ ตอน 2
  • Pairing - OngNiel (องนีเอล)
    Rate - 18+
    Author - AB (@92222_)
    #ซองอูฮยองน่ารำคาญ

    ==================================
    ตอนที่ 2 ตอนนั้นกับตอนนี้











    ถ้าถามว่าตอนนี้ อง ซองอู กำลังรู้สึกยังไง บอกเลยว่ามีความสุขมาก มากกว่าครั้งไหนๆที่ได้เจอกับ คัง แดเนียล (ขอไม่นับคืนนั้นนะเพราะนั่นมันยิ่งกว่าสุขอีก) ถึงตอนนี้น้องจะยังหน้าบูดเหมือนเดิมหรืออาจจะมากกว่าเดิม แต่การได้เห็นสีแดงอ่อนๆที่ระบายอยู่ข้างแก้มอวบนั้นมันทำให้เขาเผลอคิดไปเองว่าน้องคงกำลังเขิน คนไม่คิดอะไรจะเขินทำไมล่ะจริงมั้ย แต่เขาจะไม่พูดมันออกไปหรอก เพราะน้องคงเถียงคอเป็นเอ็นแน่ว่าที่เห็นแดงๆน่ะเพราะอากาศมันร้อน อืม งั้นเขาแอบเก็บไว้ดูคนเดียวดีกว่า แต่ว่าอากาศหน้าร้อนนี่มันก็ร้อนจริงๆนะ เขาล่ะยอมใจผู้โดยสารที่นั่งข้างๆกันนี่เลย แต่งตัวเหมือนขั้วโลกเหนืออย่างนั้นแหล่ะ



    "ไม่ร้อนเหรอครับเมีย" เขาถามน้องพร้อมกับยื่นมือไปลูบผมนุ่มเบาๆ

    "ไอ้ฮยอง! อย่าพูดแบบนี้สิว่ะ แล้วก็ไม่ต้องมาจับหัวด้วย!"

    "แบบนี้คือแบบไหน"

    "ก็...ก็...ฮึ่ยย อย่ามาแกล้งนะ ฮยองมึงก็รู้ว่าผมหมายถึงอะไรอะ"

    "ฮ่าๆๆ อยู่กันสองคนก็พูดไม่ได้เหรอครับเมีย" เขาถามพร้อมกับยื่นมือไปบีบแก้มนิ่มเบาๆ

    "โอ้ยย จะบีบทำไม แล้วก็ห้ามพูด ไม่ว่าตอนไหนก็ห้าม แล้วจะบีบทำไมนักหนาเนี่ยก็ขับไปสิว่ะฮะ เดี๋ยวก็เข้าข้างทางพอดี!"

    "ฮ่าๆๆ ก็แก้มน่าบีบนี่ครับ อ่อ เมื่อกี้ฮยองถามว่าเราอะว่าไม่ร้อนเหรอ"

    "ทำไม"

    "ก็นี่หน้าร้อน เราใส่เสื้อแขนยาวคอเต่าไหนจะยีนส์นี่อีก ไม่ร้อนรึไง"

    "บ้านเปิดแอร์นี่ฮะ เย็นสบาย ไม่ร้อน!"

    "โอเคโอเค"



    นั่นไง เถียงจริงๆด้วย จะไม่บอกหรอกนะว่าเห็นเหงื่อผุดออกมาตามไรผมน่ะ แล้วก็จะไม่ลดอุณหภูมิแอร์ในรถให้ด้วย ซองอูไม่ได้ใจร้ายก็มันจะถึงที่หมายแล้วนี่  เขาพาน้องมาที่บ้านของตัวเอง บ้านของเขาอยู่ถัดจากบ้านของน้องไปสองบล็อก เป็นบ้านเดี่ยวหลังไม่ใหญ่มาก เพราะแม่ของเขาอยากดูแลเรื่องความสะอาดเองแทบทั้งหมด พ่อของเขาเปิดคลีนิกยาไม่ไกลจากบ้านมากนักและทำเลค่อนข้างดี ส่วนข้างๆก็เป็นร้านเบเกอรี่ชานมของแม่เขานั่นเอง ซองอูเป็นลูกชายคนเดียวที่เลือกเรียนเภสัชเพื่อสืบทอดกิจการของพ่อและแน่นอนว่าไม่ใช่แค่เหตุผลนั้น เขาเองก็ชื่นชอบในวิชาชีพนี้อยู่แล้วเพราะเห็นมาต้องแต่เด็กๆเป็นอาชีพที่สามารถอยู่กับครอบครัวได้ตลอด แม้ว่าจะมีงานที่โรงพยาบาลบ้าง แต่ก็ไม่ต้องเป็นลูกจ้างใคร ถือว่ามีอิสระในทำงาน(ไม่มากก็น้อย)และยังมีเวลาอยู่กับครอบครัวอีกด้วย และใช่ ครอบครัวทีี่เขาหมายถึงนัั้นจะต้องมีแดเนียลอยู่เป็นคนรัก เป็นหัวหน้าแมว เป็นลูกมือในการทำอาหาร เป็นคนน่ารักไว้ให้เขาดูแล เป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆ เป็นเหมือนบ้านที่คอยให้ความอบอุ่นและความปลอดภัยให้กับเขา ส่วนเขาเองก็พร้อมจะเป็นทุกอย่างให้กับน้องเช่นกัน แต่แค่คิดหรือพูดออกไปมันคงไม่สามารถสร้างความมั่นใจให้กับน้องได้ คงต้องให้เวลาช่วยพิสูจน์ แม้ตอนนี้เขาอาจจะทำอะไรบางอย่างข้ามขั้นตอนไปแล้วก็ตาม ก็แอบหวังว่าน้องจะไม่โกรธ(มาก)นะ

    ซองอูพาแดเนียลเข้ามาในตัวบ้าน น้องมีท่าทางเกร็งเล็กน้อย หันรีหันขวางตลอด เหมือนหาอะไรสักอย่าง แถมเดินห่างเขาเป็นวา ไม่บอกก็รู้ว่ากำลังไม่ไว้ใจเขา เด็กนี่เห็นเขาเป็นคนยังไงกันแน่นะ แม้น้องจะมาที่นี่บ่อยๆแต่ก็ไม่เคยอยู่กับเขาสองต่อสองในบ้านอย่างวันนี้ อีกอย่างคือเราเพิ่งทำเรื่องอย่างว่ากันมานี่นะ น้องจะระแวงเขาก็คงไม่แปลก



    "คุณน้าไม่อยู่เหรอฮะ" แดเนียลถามขึ้นพร้อมมองไปรอบตัวบ้านก่อนจะหยุดที่เขาแล้วส่งสายตาดุๆมาให้

    "อ่อ อยู่ครับ"

    "อยู่ไหนฮะ ผม...ผมอยากทักทายท่านอะ คิดถึง"

    "ไม่เจอแค่ไม่กี่วันก็คิดถึงแล้วเหรอ ทีไม่เจอฮยองเป็นเดือนๆไม่เห็นจะคิดถึงเลย"

    "รู้ตัวว่าไม่คิดถึงก็ดีแล้วฮะ"

    "ใจร้ายจังเลยนะ มาทางนี้เร็ว" เขาบอกพร้อมเดินเข้าไปโอบไหล่น้องแล้วพาเดิน

    "จะไปไหน!" น้องเหวี่ยงตัวหลบแต่ก็ไม่พ้น เรื่องมือไวนี่ไว้ใจเขาได้เลยล่ะ

    "กลัวว่าฮยองจะพาขึ้นห้องเหรอ ฮ่าๆๆ ใจเย็นๆนะ ฮยองไม่รีบ"

    "ฮยองมึงทะลึ่งล่ะ!"

    "ฮ่าๆๆ กับเราฮยองก็ทะลึ่งตลอดนั่นแหล่ะ ทำใจไว้เถอะ ไปในครัวกันเร็ว ฮยองทำบราวนี่ไว้"

    "แล้วทำไมไม่รีบบอก" แดเนียลดันตัวเขาออกห่างก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องครัวอย่างคุ้นเคย 







    "ปีที่แล้วฮยองมัวแต่ย้ายของเข้าหอพักเลยไม่ได้ทำอะไรให้เราตอนวาเลนไทน์เลย ปีนี้ก็เหมือนกัน"

    "แต่ปีนี้ก็ส่งมาให้ตั้งเยอะแล้วนี่ฮะ อื้มมม อร่อยเหมืิอนที่คุณน้าทำเลย" ประโยคแรกน้องเถียงเขาทั้งๆที่ยังมีบราวนี่อยู่เต็มปาก ส่วนประโยคต่อมาคือหลังจากที่อัดเข้าไปอีกคำ เขาล่ะกลัวว่าน้องจะสำลักจริงๆ

    "กลืนก่อนค่อยพูดก็ได้มั้งเจ้าหมู"

    "อะไรนะ"

    "เปล่านี่ ไม่ได้พูดอะไร"

    "ได้ยินว่าอะไรหมูๆ ว่าผมเป็นหมูเหรอ!" ซองอูหัวเราะเสียงดังพร้อมกับถอยหนีคนน้องที่ตรงเข้ามาหาเรื่องเขาจนเขาถอยไปชนกับเคาน์เตอร์ด้านหลัง

    "หมดทางหนีแล้วองซองอู ไหนลองพูดใหม่อีกรอบสิ๊!" แดเนียลกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะวางมือทั้งสองข้างบนเคาน์เตอร์เพื่อคร่อมตัวซองอูไว้ แล้วโน้มตัวเข้าหาเขาจนต้องเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย และน้องก็ถามเขาอย่างเอาเรื่อง ด้วยส่วนสูงที่เท่าๆกันตอนนี้จึงดูเหมือนกำลังเล่นจ้องตากันอยู่ 






    แต่...








    เดี๋ยวก่อน 










    พี่ว่ามันไม่ใช่








    คิดได้ดังนั้นซองอูจึงกลับมายืนตัวตรงจนน้องผงะไปด้านหลังเขาใช้โอกาสนั้นโอบเอวน้องไว้แล้วหมุนตัวเพื่อสลับตำแหน่ง ทำเอาคนที่รุกเขาเมื่อกี้หน้าเหวอไปเลย กลายเป็นซองอูที่กำลังกระตุกยิ้มมุมปากและคร่อมตัวน้องอยู่


    "อ้าว คุณน้า สวัสดีฮะ" คนน้องเหลือบตามองข้ามคนพี่ไปยังประตูที่อยู่ด้านหลังและใช้มือดันอกแกร่งของซองอูเบาๆ

    "..." 

    "ฮยองหลบไปดิ คุณน้าอยู่หน้าประตูนะ!" พูดเตือนอีกครั้งทั้งที่ตายังมองไปที่ประตู เขาใช้มือข้างนึงจับคางน้องบังคับให้มามองตากันก่อนจะยกยิ้มมุมปากอีกครั้ง

    "จะยิ้มอะไรนักหนาเป็นบ้ารึไง ถอยออกไปซี่" ยกมือขึ้นมาหมายจะดันเขาออก แต่ซองอูไวกว่า เขาใช้มือซ้ายโอบไปด้านหลังน้องแล้วดันตัวน้องเขาหาตัวเอง มือขวาก็เชยคางน้องขึ้นมารับจูบจากเขา เด็กตรงหน้าเบิกตากว้างอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่าคนพี่จะกล้าทำแบบนี้ น้องเผลออ้าปากยอมให้เขาจูบอย่างง่ายได้ ในนั้นมันช่างหอมหวานและออกจะขมหน่อยๆซึ่งเป็นรสชาติจากบราวนี่ แต่นี่คงเป็นบราวนี่เวอร์ชันใหม่เพราะนอกจากจะนุ่มแล้วยังขยับสู้ลิ้นเขาได้ด้วย

    "เด็กอะไรขี้โกหก ออมม่าฮยองไม่อยู่สักหน่อย" ผละออกมาดุเด็กแก้มแดงในอ้อมกอดก่อนจะจุ๊บเบาๆที่ริมฝีปากฉ่ำนั้นอีกครั้ง

    "ก็...ก็ฮยองบอกว่าคุณน้าอยู่นี่ฮะ!"

    "หืม...บอกตอนไหนะ ไม่เห็นจะจำได้เลย" ซองอูทำตาซื่อเอียงคอมองน้องอย่างน่ารักแล้วกระชับวงแขนอีกนิด 

    "ฮยองนั่นแหล่ะคนโกหกไหนบอกว่าอยู่ไง"

    "ขอโทษได้รึเปล่า หืม" 

    "ม...ไม่...อ...อื้อ" ให้ตาย น้องอร่อยเป็นบ้า เขาคิดว่าตัวเองคงห้ามใจไม่อยู่แน่ เขาไม่คิดว่าจะทำน้องตรงนี้หรอกนะ ในครัวนี่มันก็ออกจะแปลกๆหน่อยมั้ย มันควรมีแค่ในฉากหนังอย่างว่าไม่ใช่รึไง แต่ลิ้นนุ่มๆหวานๆของน้องก็ทำเขาเพ้อไปชั่วขณะ 







    ขออีกนิด 







    อีกนิดนึงนะ








    "พ...พอก่อน...หายใจไม่ทัน" น่ารัก ทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ ซองอูคิดไปพร้อมกับจ้องตา จมูก ริมฝีปาก ของเด็กตัวขาวตรงหน้า เขาลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆแล้วยิ้มให้ ตอนนี้ใบหน้าของน้องกำลังขึ้นริ้วสีแดงๆที่จมูกและแก้ม น้องเหล่ตามองไปทางซ้ายทีทางขวาทีเหมือนจะหาเรื่องชวนคุย แต่สุดท้ายก็กลับมามองตาเขา ราวกับตั้งคำถามว่าจะเอายังไงต่อ เขาหันหลังแล้วตรงไปที่โต๊ะตรงกลางห้อง ถือถาดขนมกลับมาหาน้อง เขาแกะช็อคโกแลตออกมาชิ้นนึงแล้วป้อนให้ถึงปากน้อง

    "ลองชิมให้หน่อยสิ อันนี้ฮยองเพิ่งลองทำครั้งแรก"

    "สรุปว่าเรียนเป็นหมอยาหรือเรียนเป็นเชฟกันแน่อะ...อี๋..."

    "ห้ามคายนะ กลืนลงไป" เห็นสีหน้าแล้วก็รู้สึกอยากแกล้ง สงสัยเขาจะใส่ส่วนผสมนั้นมากไปหน่อย น้องเลยมีปฏิกิริยาแบบนั้น แต่ถึงเขาจะบังคับน้องให้กลืนแต่รายนั้นก็วิ่งไปคายทิ้งอยู่ดี

    "เหล้าอะ เหล้าแบบเหล้า100%แน่ๆเลย ทำไมมันแรงขนาดนั้นล่ะฮะ!"

    "วอดก้า40%เอง ฮยองลองชิมแล้วมันก็โอเคนะ"

    "โห คราวหน้าขอเป็นไวน์ดีกว่า"

    "โอเค ความคิดดีมากเจ้าหมู เอ้ย เจ้าหนู"

    "ฮยองมึงกวนตีนเหรอ"

    "ฮ่าๆๆ พูดผิดนิดนึงเอง นี่ฮยองอุตส่าห์ทำอะ ช่วยกินหน่อยสิ"

    "เอาไปฝากเพื่อนฮยองสิฮะ มันขมอะ ผมไม่อยากกิน"

    "ฮยองมีวิธีทำให้มันหายขมนะ มานี่สิ"

    ซองอูจ่อช็อคโกแลตดีกรีสูงไปที่ปากนิ่มของเด็กตัวขาว น้องส่ายหัวดิกอย่างไม่ยอมในทีแรก แต่พอโดนล้อว่าเจ้าหมูอ้วนก็รีบอ้าปากเถียงทันที จะงับปากลงก็ไม่ทันแล้วเพราะพอริมฝีปากเผยอขึ้น เขาก็สอดใส่มันเข้าไปในปากน้องแล้วตามด้วยริมฝีปากเขาที่ทาบลงไป ขยับบดกลีบปากนุ่มเบาบางแล้วค่อยๆเลาะเล็มเข้าไปในโพรงปาก บีบคางมนของน้องเบาๆเพื่อให้อ้ากว้างขึ้น แทรกเรียวลิ้นเข้าไปหลอมละลายก้อนช็อคโกแลตรสขมจนมันไหลไปทั่วโพรงปากนิ่มผสมปะปนกับน้ำใสหนืดจากทั้งของน้องและของเขา ซองอูไล่ต้อนมันเข้าไปจนน้องเผลอเก็บกลืนของเหลวข้นนั้นเข้าไปในลำคอ มันขมจนแทบสำลักแต่ก็มีรสหวานเมื่อน้องชิมมันจากโคนลิ้นของเขา ยิ่งกวาดลึกก็ยิ่งหวาน ยิ่งกลืนกินก็ยิ่งมัวเมา กลายเป็นเด็กตัวขาวที่หิวกระหายเร่งจังหวะจูบหนักๆแล้วยังรุกเขาจนเขาถอยไปชนกับเคาน์เตอร์ดังหลังอีกครั้ง น้องผละจูบออกมาให้เขาได้สำรวจใบหน้าใสแดงก่ำที่มุมปากมีคราบสีน้ำตาลเข้มเปรอะอยู่ ดูเย้ายวนเป็นบ้า 

    น้องจ้องตาเขาอยู่ครู่นึงแล้วหลุบตาลงค่อยๆแกะช็อคโกแลตออกมา ใส่มันเข้ามาในปากของซองอูที่เปิดรับโดยง่าย เขายกยิ้มมุมปากแล้วกัดกลืนมันลงไปจนหมด น้องขมวดคิ้วแน่นกับการกระทำของเขาก่อนจะยัดอีกชิ้นเข้ามาในโพรงปากคนขี้แกล้งแล้วรุกจูบอย่างวาบหวาม ดูดดึงเรียวลิ้นเขาเหมือนเป็นดั่งชิ้นเค้กแสนอร่อยน้องเก็บกลืนควานหวานปนขมในโพรงปากเขาไปจนหมด ในระหว่างที่ซองอูกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบที่น้องตัวขาวมอบให้รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ส่วนมือซนของน้องล้วงเข้ามาในกางเกงบอลของเขาแล้ว


    "หืม...รีบจัง ตรงนี้ไม่ได้นะครับ" เขาปรามน้องเบาๆแล้วจับมือน้องไว้

    "ทำไม"

    "มันไม่สะอาดนะ"

    "แต่ตรงนี้มันก็น่าตื่นดีไม่ใช่เหรอคุณหมอ" พูดตอบเขามาอย่างนั้นพร้อมกับย่อตัวลงต่ำจนยืนเข่ากับพื้น ส่วนใบหน้าของน้องอยู่ระดับเดียวกันกับส่วนนัั้นของเขาพอดี เด็กซนดึงกางเกงทั้งนอกและในของเขาลงพร้อมกันจนส่วนแข็งนั้นเด้งผึงออกมา อ่า...ใช่... มันเริ่มแข็งตั้งแต่เห็นน้องกินบราวนี่อย่างเอร็ดอร่อยแล้วล่ะ โรคจิตเนอะว่ามั้ย แค่เห็นปากน้องขยับเขาก็คิดดีไม่ได้แล้ว

    เริ่มจากการจูบเบาๆที่ส่วนหัวสีแดงฉ่ำมันวาวไปด้วยน้ำใสหนืด น้องตัวขาวใช้ลิ้นกวาดชิมมันอย่างไม่อาย จงใจดูดหนักๆตรงส่วนหัวนั้นซ้ำๆจนคนใจร้อนอย่างเขาเผลอขยับเอวดันมันหมายจะให้เข้าไปลึกขึ้น แต่น้องคนดีกลับผละออกแล้วใช้มือรูดรั้งมันเบาๆแทน น้องเงยหน้าขึ้นมามองตาเขา เอียงคอไปมาแล้วหัวเราะคิกคัก เขากัดฟันกรอดอย่างอดกลั้นอยากรู้เหมือนกันว่าน้องจะทำยังไงต่อ เขาน่ะจะ 'เอา' คืนเมื่อไหร่ก็ได้อยู่แล้ว
    น้องจูบส่วนหัวสีสดนั้นเบาๆถึงสามครั้งเพื่อแกล้งให้เขารู้สึกแล้วครอบริมฝีปากลงมาจนเกือบสุดรูดเข้าและออกช้าๆ จากนั้นก็เริ่มเร่งจังหวะให้หนักขึ้น เขาขอให้น้องใช้มือในส่วนที่รับไว้ไม่หมด 

    "อ...อึก...แฮ่ก...ฮยอง" ผละจากส่วนทีี่เป็นแท่งแข็งยาวนัั้นออกมาแล้วจูบส่วนหัวเบาจึงเอ่ยขึ้น ลากลิ้นลงมาตามความยาวจนสุดโคนแล้วไล้เลียดูดดึงสองลูกข้างใต้นั้นเบาๆ

    "อืม...หืม...มีอะไรครับ ว่ามาสิ" เขาลูบกลุ่มผมนิ่มของน้องไปมาราวกับเป็นการให้รางวัล

    "ทำไม...ทำไมของฮยองมันถึง...โต...ขนาดนี้ล่ะฮะ" อื้ม ถามได้ลามกชะมัดแถมยังขบส่วนนั้นของเขาระหว่างถามอีก มือซนที่ขยับรูดรั้งนี่ก็นิ่มมากจนเขาอยากบ้า

    "อ่า...มันก็...ขึ้นอยู่กับกรรมพันธุ์น่ะ...แล้วอีกอย่างก็...ประสบการณ์...อื้ม...เข้าไปให้สุดเลยนีเอล อย่างนั้น ดี " เหมือนเขาจะตอบคำถามได้ไม่ดีนัก น้องถึงได้งับส่วนกลางกายเขาหลายครั้งแล้วยังใช้ฟันครูดจนเขาเสียวแทบเสร็จก่อนจะใจดีห่อปากแล้วรูดหนักๆจนเขาสำลักความเสียวออกมาจนล้นโพรงปากนิ่มของน้อง

    ซองอูยืนมองน้องกลืนกินมันเหมือนเป็นขนมหวาน ไล้เลียแท่งใหญ่นั้นจนสะอาดก่อนจะถูกเขาดึงตัวขึ้นมารับจูบ เขาพลิกกายสลับตำแหน่งให้น้องนั่งบนเคาน์เตอร์เย็นเฉียบ รุกจูบน้องอีกครั้งแล้วล้วงเข้าไปเล่นกับยอดอกตูมที่แข็งชันตั้งแต่ที่เขายังไม่สัมผัสมันด้วยซ้ำ เขาเลิกเสื้อของน้องขึ้นสูงเหนือหน้าอก สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นตรงหน้า อ่า... อยากกินช็อคโกแลตนมชะมัด คิดได้ดังนั้นจึงหยิบช็อคโกแลตดีกรีสูงมาละเลงบนยอดอกสีสวยแข็งชันนั้น 

    "อ๊...อึก...ฮยอง..." เพราะเนื้อสัมผัสที่แตกต่างทำให้ยิ่งรู้สึกมากกว่าเดิม ซองอูเห็นส่วนกลางกายของน้องเด้งผึงขึ้นมาดันยีนส์ที่สวมอยู่ราวกับว่าข้างในนัั้นมันคับแคบและร้อนจนทนไม่ไหวอีกต่อไป แต่ก่อนที่ไปถึงขั้นนั้นเขาขอกวาดชิมนมรสช็อคโกแลตตรงหน้าให้หมดก่อนแล้วกัน

    "ร้อน...ถอดเสื้อ..."

    "แบบนี้ก็น่าตื่นเต้นดีนี่ ว่ามั้ย?" ยอกย้อน เหมือนอย่างที่น้องเคยพูด เขายิ้มกริ่มก่อนจะแก้กางเกงยีนส์ของน้องออกไปข้างนึง แล้วควานหาซองเจลกับถุงยางในกระเป๋ากางเกงบอลของตัวเอง

    "ไหนบอกไม่ทำไง ทำไมพกไว้ล่ะ"

    "ใครว่าจะไม่ทำ แค่บอกว่าไม่ทำตรงนี้ อ้ากว้างครับ" จากประสบการณ์ครั้งที่แล้วทำให้เมื่อเขาต้องเจอน้อง เขาจะต้องพกสองอย่างนี้ไปด้วยเสมอ กลัวว่าน้องจะเจ็บอีก แล้วก็เพื่อเป็นการป้องกันด้วย อ่า... เขาสวมถุงยางเรียบร้อยแล้วจึงสั่งให้น้องอ้าขาให้กว้างขึ้น น้องขยับอย่างอายๆแต่จากอารมณ์ตอนนี้คงห้ามตัวเองไม่อยู่แล้ว 
    สัมผัสเย็นวาบจากเจลกลิ่นหอมที่ปากทางแคบของน้องก่อนจะถูกสองนิ้วดุดันเข้าไป มันยากในทีแรก จนน้องต้องโอบเขาแน่นแล้วขบเบาๆตรงหัวไหล่ ไม่ใช่ครั้งแรกแต่ก็เหมือนใช่ นี่มันแน่นเป็นบ้า พอเข้าไปได้ข้างในนั้นมันทั้งรัดทั้งตอดตุบจนเขาใจสั่น ถ้าเขาโรคจิตกว่านี้อีกหน่อยคงใช้ช็อคโกแลตนั่นแทนเจลไปแล้ว จะอร่อยเหมือนแบบนี้มั้ยนะ คิดก่อนจะกระทุ้งเข้าไปแรงๆจนน้องยกสะโพกหมายจะหนี แต่ก็โดนเขาล็อกตัวไว้แล้วไซ้จูบปากนิ่มอย่างปลอบประโลม ถอดถอนสองนิ้วนั้นออกมา สอดใส่แกนกายแข็งเกร็งเข้าไปแทนที่ มันเข้าไปได้ครึ่งนึงน้องก็เอนกายไปด้านหลัง ใช้สองแขนชันกับแผ่นหินอ่อนบนเคาน์เตอร์แล้วมองดูโพรงแคบสีสวยของตนเองค่อยๆกลืนกินแกนกายของเขา มันเป็นภาพที่ชวนเสียวและลามกมากเมื่อเขาขยับกายดึงมันออกมาเกือบสุดจนเห็นส่วนแดงฉ่ำวาวไปด้วยเจลกลิ่นผลไม้ผสมกับน้ำเสียวของน้อง จากนั้นมันก็ถูกดันหายเข้าไปในโพรงจีบรอบสีสดที่เปรอะไปด้วยเจลใสเช่นกัน เขาทำมันซ้ำๆให้น้องเห็นว่าน้องน่ะตะกละตะกลามมากแค่ไหน ที่บอกว่าของเขามันโตยังไม่เท่าของน้องที่กลืนกินมันเข้าไปเลยด้วยซ้ำ

    "อ...อัก...อึก....อื้ออออ" น้องมองจังหวะรักนั้นย้ำๆด้วยใบหน้าเหยเกกลั้นเสียงคราง ก่อนจะรู้สึกตัวว่าถูกเขามองอยู่จึงหลบสายตามุดลงที่ไหล่ขาวข้างนึงของตัวเอง ซองอูยกยิ้มชั่วร้ายก่อนจะดึงเอวน้องเข้าหาตัวแล้วกระแทกกระทั้นเข้าไปจนลึกกว่าเดิม

    "อ๊...อะ...อ๊าาา...อึก...จะฆ่ากันรึไง เบาหน่อย...อึก...มันยาวไป..." 

    "ครับ?"

    "อึก...มันลึก...ลึกไปฮะ...ฮยอง" 

    "เรียกว่าคุณหมออีกสิ ฮยองชอบ"

    "ค...คุณหมอ เบาหน่อยฮะ เบาๆๆๆ โอ้ยย ฮ้าาา" น้องมองเขาตาฉ่ำน้ำ เผยอปากพูดถ้อยคำน่ารักออกมาไม่หยุดแล้วจะไม่ให้เขาเอ็นดูได้ยังไง ความเอ็นดูนั้นเขาใส่มันไปไม่มียั้งเกิดเป็นเสียงเฉอะแฉะดังลั่นไปทั่วทั้งห้องครัว แค่คิดว่าถ้ามีใครผ่านเข้ามาเห็นเขายิ่งอารมณ์กระแทกเอวถี่ยิบจนคนน้องทนความเสียวไม่ไหวคว้าหมับเข้าที่แกนกายสีชมพูแข็งตึงของตัวเองแล้วรูดรัังมันไปตามจังหวะของเขา

    "อะ อย่าแกล้งนะ"

    "รอเสร็จพร้อมกัน ทนหน่อย" เขาบีบส่วนหัวน้องไว้บังคับไม่ให้มันออกมา ท่าทางคนน้องตัวขาวจะหัวเสียน่าดูจึงเปลี่ยนใจมาแกล้งเขาแทนด้วยการใช้มือลูบวนตรงปากทางแคบเปรอะน้ำหนืดของตัวเองแล้วส่งสอง อ่า สามนิ้วนั้นเข้าไปในโพรงปาก เลียมันจนชุ่มแล้วใช้มันถูตรงปากทางสีสวยนั่นย้ำๆซ้ำๆ 






    ให้ตาย






    ถ้าคุณเคยดูหนังผู้ใหญ่สักเรื่อง คุณต้องเคยเห็นฉากนี้แน่ น้องส่งสายตาเย้ายวนมองเขาสลับกับมองส่วนนั้นของตัวเองที่กำลังถูกเขากระแทกกระทั้น แล้วใช้สองนิ้วที่ลูบวนอยู่นั่นกางออก เลื่อนมาลงมาอยู่ในระดับเดียวกันกับปากทางแคบของตัวเองแล้วหนีบสองนิ้วลงหนักๆเสมือนกับเป็นการตอดรัดแกนกายเขาจากภายนอก ไม่ไหว เขารูดรั้งส่วนนั้นของน้องเร็วๆแล้วตอกอัดความเป็นชายลงไปอย่างบ้าคลั่งก่อนทั้งน้องและเขาทั้งปลดปล่อยออกมาพร้อมๆกัน




    "ไปต่อที่ห้องนะ" เขากระซิบก่อนจะถอดถอนตัวเองออกมา รูดถุงยางออกมาทิ้ง สวมกางเกงบอลของตัวเองแล้วช่วยน้องแต่งตัวใหม่ พอลองสำรวจน้องอีกครั้งแล้วก็รู้สึกสงสารเหมือนกันแฮะ น้องมีเหงื่อท่วมร่างเลยแล้วเสื้อคอเตาสีขาวยังเปื้อนคราบสีน้ำตาลเข้มหลายจุดด้วย อ่า... คงต้องพาไปอาบน้ำ สัญญาเลยว่าถ้าอยู่ในห้องนอนพี่ พี่จะไม่ให้น้องร้อนแบบนี้เพราะพี่จะไม่ยอมให้น้องได้ใส่เสื้อผ้าแน่ หึหึ







    "อันนี้กล่องอะไรอะฮยอง" คนตัวขาวชูกล่องกำมะหยี่สีดำขึ้นมา เอียงคอถามเขางงๆ 





    เขานึกขึ้นได้ในทันที  นี่เขามัวแต่เอาน้องจนลืมขอเป็นแฟนอีกแล้วเหรอเนี่ย....






    .







    .









    #ซองอูฮยองน่ารำคาญ

    จบมั้ย หรือจะต่อก็แล้วแต่เสียงจากคนอ่านเด้อ ว้อเว่นนน  ช่วงนี้งานยุ่งมาก เฮ้อ ขอกำลังใจหน่อยนะคะ ชอบก็เมนต์หน่อยเนาะ ขอบคุณทุกเมนต์เลยนะคะ มาเมนต์อีกน้า จุ้บๆ
    ลืมบอกว่ามี จอยลดา ver. ด้วยนะคะ ไปอ่านกันได้!

    ด้วยรักองเนียล - เอบี
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in