My fiction #OngNielnine2222_
SF #ซองอูฮยองน่ารำคาญ
  • Pairing - OngNiel (องนีเอล)
    Rate - 18+
    Author - AB (@92222_)
    #ซองอูฮยองน่ารำคาญ


    ==================================
    ตอนที่ 1 ถีบ อก








    เหม็น






    เบื่อ





    น่ารำคาญ





    เหม็นหน้ายิ่งกว่าป้าข้างบ้านที่ชอบมายืมของแล้วไม่เอามาคืน เบื่อยิ่งกว่าชู้ตบาสไม่ลงห่วงสักที น่ารำคาญยิ่งกว่าไอ้หน้าโหดที่ชอบมาไถ่ตังตอนพักเที่ยง(สมัยประถม) นั่นก็คือ บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่แหล่ะ มนุษย์เพศชายที่ไม่ว่าจะดูยังไงก็เตี้ยกว่าผมแน่ๆ ตัวก็แห้งๆมีกล้ามเนื้อนิดๆหน่อยๆ หน้าตานี่ไม่ต้องพูดถึงเลย หน้าเล็กกว่าผมอีกเหอะ เฮอะ! ไม่เห็นว่าจะมีดีอะไร อ่อ ที่สำคัญนะ ที่แก้มซ้ายของมันน่ะมีไฝตั้งสามอัน น่าเกลียดสุดๆไปเลยใช่มั้ยล่ะ! เห็นด้วยใช่มั้ยล่ะ! คนๆนี้น่ะมันคือ มนุษย์ลูกเพื่อนแม่ ทีนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่ามันน่ารำคาญตรงไหน เจอทีไรก็เหม็นขี้หน้า!  ก็แม่นะเอาแต่ชมมันเก่งอย่างนั้นอย่างนี้ เรียนก็ดี กีฬาก็ได้ หน้าตาก็หล่อ ตัวก็สูง เฮอะ! ลูกชายตัวเองไม่หล่อตรงไหน ไม่สูงยังไงมิทราบ พูดแล้วหงุดหงิด!! ไม่อยากจะบอกหรอกนะว่ามันชื่ออะไร กลัวจะเสียปาก ยี๊ๆๆๆ แค่คิดก็แหวะแล้ว คนอะไรชื่อ อง ซองอู ประหลาดชะมัด... เดี๋ยวซี่... เผลอพูดชื่อมันจนได้ให้ตายเหอะ


    "แดน"

    "..."

    "น้องแดน?"

    "..."

    "น้องแดเนียล!?"

    "ฮะ! ฮะ ว่าๆ ว่าไงฮะ"

    "ใจลอยไปไหนอะเรา"

    "เปล่า ไม่มีอะไร"

    "แล้ววันนี้จะรับอะไรดีครับ เหมือนเดิมมั้ย"

    "ของออมม่าเหมือนเดิม เพิ่มสตรอว์เบอรี่ชีสเค้ก2ชิ้นด้วยฮะ"

    "แล้วเราจะเอาอะไรมั้ย"

    "ฟรีเหรอฮะ"

    "ฮ่าๆๆๆๆ แน่นอนว่าฟรี นี่น้องแดนเลยนะ"

    "งั้นเอาชาต้นตำรับใส่ไข่มุกแบบพิเศษๆฮะ"

    "โอเค งั้นเราไปนั่งกินคุกกี้รอแปปนึงล่ะกัน"



    ใช่ นี่แหล่ะมัน น่ารำคาญมั้ยล่ะ ทำไมในวันปิดเทอมหน้าร้อนของผมแทนที่จะได้นอนกลิ้งกินเยลลี่นุ่มๆอ่านเว็บตูนอยู่บนเตียงในห้องแอร์เย็นฉ่ำกลับต้องออกมาปั่นจักรยานเผชิญแดดร้อนที่มีทั้งรังสีUVA UVB และมีอุณหภูมิสูงกว่าอุณหภูมิในร่างกายเพื่อออกมาซื้อชานมกับเค้กให้ออมม่าด้วยเนี่ย แล้วจะไปร้านอื่นก็ไม่ได้ด้วย ต้องร้านออมม่าของซองอูฮยองเท่านั้น!!

    'ออมม่ากินอย่างอื่นบ้างสิฮะ'

    'ไม่เอาค่ะ แม่อยากช่วยอุดหนุนคนขยันอย่างพี่ซองอูเขานี่คะ ปิดเทอมก็กลับมาช่วยงานที่ร้าน เป็นเด็กนิสัยดีจริงๆ น้องแดนดูพี่เขาเป็นตัวอย่างสิคะ!'


    'โหยยย ออมม่า มันร้อนนะ!'

    'เดี๋ยวแม่ทาครีมกันแดดให้เองค่ะ'


    เถียงไปก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายก็ต้องมาอยู่ดี น่าเบื่อที่ต้องมาทุกวัน(ถึงจะอร่อยแต่ทุกวันมันก็เบื่อป้ะ) น่ารำคาญที่ถ้าบังเอิญลูกค้าน้อยหน่อยซองอูฮยองก็จะชอบชวนคุย ชอบชวนให้ไปลองขนมรสใหม่ๆที่คุณน้าลองทำด้วยกันสองต่อสองหลังร้าน ชอบทำเป็นเนียนจับมือ ชอบเข้ามาโอบ น่ารำคาญ! อุตส่าห์ไม่เจอกันตั้งหลายเดือนแล้วแท้ๆ ไม่รู้จะกลับมาทำไม



    "เห็นออมม่าบอกว่าเราสอบติดมหาลัยเดียวกันกับฮยองเหรอครับ"

    "ใช่ฮะ"

    "ดีจัง จะได้เจอหน้าเราบ่อยๆ"

    "คนละคณะกันนะฮะ ไม่เจอง่ายๆหรอก"

    "เดี๋ยวฮยองไปหาบ่อยๆก็ได้ มันไม่ก็ได้ไกลกันมากนี่ แล้วนี่เรามีที่อยู่รึยัง ถ้ายั..."

    "มีแล้วฮะ! อยู่กับไอ้แจฮวาน มันก็ติดมหาลัยเดียวกัน"

    "อ๋อ โอเค แล้วปิดเทอมนี้มีแพลนจะไปเที่ยวไหนรึเปล่า"

    "มีแพลนว่าจะนอนกลิ้งบนเตียงจนเปิดเทอมฮะ"

    "หืม ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย"

    "ไม่ได้ล้อเล่นฮะ ออมม่าเพิ่งไปตรวจตามาอะ เจอแสงเจอลมไม่ค่อยได้ เลยต้องพักอยู่บ้านสักเดือนสองเดือน"

    "อ๋อ งี้เราก็เบื่อแย่เลยดิ"

    "ก็นิดนึง แต่มีรูนี่ย์กับปีเตอร์อยู่ก็ไม่ค่อยเบื่อเท่าไหร่ฮะ"

    "คิดถึงเจ้าพวกนั้นจัง ฮยองไปเล่นด้วยได้รึเปล่า"

    "ไม่ได้ฮะ มันจำฮยองไม่ได้แล้ว มันจะข่วนให้ถึงกระดูกเลยแหล่ะ"

    "ฮ่าๆๆๆ เออ ฮยองจะไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนน่ะ เราสนใจไปด้วยกันมั้ย"

    "คือ..."

    "เดี๋ยวฮยองขอออมม่าให้ล่ะกัน เอ้านี่ชานมกับเค้ก ปั่นจักรยานกลับดีๆล่ะกันนะ แล้วเจอกันครับ"



    พูดจบก็รีบดันผมออกจากร้านเลยอะ คือไม่เปิดโอกาสให้กูได้เถียงเลยเฮ้ย ใครจะไปกับมึ้งงงงง ไอ้บ้าเอ้ย ถ้าไปขอออมม่าแน่นอนว่าออมม่าต้องอนุญาต ฮื่ออออ ทำไงดีว่ะ เลี้ยวลงข้างทางให้รถล้มขาหักเลยดีมั้ย บ้าเหรอ ใจเสาะอย่างผมจะกล้าทำอะไรแบบนั้นได้ยังไงกันเล่า ㅠㅠ




    .



    .



    .



    "แล้ว..เพื่อนฮยองล่ะฮะ"

    "โทรไปเมื่อกี้มันเพิ่งตื่นกันอะ"

    "อ้าว.."

    "ฮยองว่า เดี๋ยวเราไปกันก่อนเลยดีกว่า ให้พวกมันตามไปทีหลัง"

    "มันจะดีเหรอฮะ"

    "ไม่ต้องห่วง พวกมันไม่หลงทางหรอก"



    คือกูไม่ได้ห่วงเพื่อนมึ้ง กูห่วงตัวเองเนี่ย บ้าเอ้ย!!  และแล้ววันนี้ก็มาถึงครับ วันที่ผมไม่อยากจะตื่นมากที่สุด แต่ออมม่าก็เข้ามาปลุกผมตั้งแต่เช้าเพื่อแต่งตัวรอไอ้เวรนั่นมารับ  นี่ขนาดแกล้งลืมจัดกระเป๋า แกล้งท้องเสีย แกล้งปวดหัว ออมม่ายังหาทางผลักไสไล่ส่งผมออกมาได้ ไม่รู้จะรักมันอะไรนักหนา ออมม่าฮะ! นี่แดนไง คัง แดเนียล ลูกชายออมม่างัยยย



    "ไหวมั้ยแดน นั่งหน้าเครียดเชียว จะอ้วกรึเปล่า"

    "ห่วงผมหรือห่วงรถฮะ"

    "รถ"

    "ฮยอง!"

    "ฮ่าๆๆๆ ล้อเล่นๆ แล้วไหวรึเปล่า แวะปั้มก่อนมั้ย"

    "ไม่เป็นไรฮะ แค่คิดอะไรนิดหน่อย"

    "มีอะไรปรึกษาฮยองได้นะ"

    "อื้อ"



    หลับครับ ผมหลับตลอดทางเลย รู้สึกตัวอีกทีก็จากแรงเขย่าเบาๆกับเสียงปลุกใกล้ๆหูจากคนขับรถที่เป็นเจ้าของทริปนี้ ผมงัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมกับขนที่ลุกไปทั้งแขนเหมือนฮยองเขาจะไม่ได้ปลุกแบบธรรมดาแล้วล่ะผมว่า

    เราต้องนั่งเรือข้ามฟากใช้เวลาราวสองชั่วโมง ผมนึกว่าฮยองเขาจะรอพวกมินฮยอนฮยองแต่เปล่าเลย เขาบอกว่าข้ามมาก่อนดีกว่าจะได้มาหาอะไรทานก่อนระหว่างรอ คืออยากจะบอกว่ากินรอเพื่อนก่อนค่อยข้ามได้มั้ย หิวจนกินได้ทั้งเกาะแล้วนะ ฮื่อออ ความซวยไม่มีที่สิ้นสุดเนื่องจากพวกเรามาช้าเลยได้ลงไปนั่งใต้เรือ จะอธิบายไงอะ คือมันเป็นส่วนท้องเรืออะ แต่ว่าเป็นส่วนหัวเรือ นั่นแหล่ะฮะ เวียนหัวสุดๆยังดีที่ซองอูฮยองพกลูกอมรสมิ้นมา คืออมแล้วมันสดชื่นดีก็ช่วยได้นิดนึง หลังจากนั้นผมก็หลับอีก นาทีนั้นไม่คิดอะไรแล้วครับหนุนไหล่ฮยองเขานี่ล่ะ สบาย!

    พอขึ้นฝั่งผมนึกว่าจะได้เข้าที่พักเลย ไม่ครับ ยังไม่ถึงที่พัก ต้องนั่งรถเข้าไปอีกหลายกิโล รถเวรนี่ก็ขับเร็วมากจนผมคิดว่าจะไม่ได้กลับไปเจอหน้าออมม่าอีกแล้วเพราะขับเร็วแถมทางยังเป็นทางขึ้นเขาลงเขาด้วยผมรู้สึกกลัวไปหมดนั่งหลับตาตลอดทางเลยครับ คือมันหวาดเสียว แต่ก็รู้สึกอุ่นใจหน่อยๆเพราะมีมือของซองอูฮยองกุมไว้ตลอด เพิ่งจะไม่รู้สึกรำคาญมือปลาหมึกของฮยองเขาก็ตอนนี้แหล่ะ

    พวกเรามาถึงรีสอร์ทที่เป็นที่พักประมาณบ่ายสองกว่าๆ บรรยากาศร้อนบรรลัยเลยครับ หิวบรรลัยเช่นกัน ผมแทบจะสั่งทุกอย่างที่มีในเมนูมากิน(ล้นเล่นครับ) ทั้งหิวทั้งแค้น ก็ไอ้คนเจ้าของทริปนี้น่ะสิแอบหอมแก้มผมตอนอยู่รถเพราะเขาคิดว่าผมหลับ แต่ผมไม่ได้หลับไง แค่พักสายตาไม่อยากมองทางเพราะมันหวาดเสียว ที่สำคัญคือคนอื่นก็อยู่บนรถด้วยอะ กล้าทำได้ยังไง ㅠㅠ

    ระหว่างรอพวกมินฮยอนฮยองผมก็นอนครับ กินแล้วต้องนอนครับเรามาพักผ่อนนี่นาต้องพักให้เต็มที่ปล่อยให้คนมีกล้องเขาออกไปเดินถ่ายรูปวิวทะเลวิวสวนอะไรตั่งต่างไปครับ 



    .



    .



    "แดน... น้องแดน.... น้องแดน "

    "อื้อ"

    "ตื่นไปเล่นน้ำกันเร็ว เพื่อนๆฮยองมากันแล้วนะ"

    "ฮื่ออ ไม่ไปได้มั้ย อยากนอน"

    "ไม่ได้ ต้องลุก เร็วๆเลย"

    "ฮื่อออ"


    คนน่ารำคาญก็คือคนน่ารำคาญจริงๆนั่นแหล่ะ โดนลากลงมาเล่นน้ำทะเลจนได้ แต่ก็สนุกดีครับ มาเล่นในสระกันต่อด้วย โดดน้ำตีลังกาท่าทุเรศๆแข่งกันมันส์ดี แต่ก็มีอยู่คนนึงที่ทำตาขวางใส่ผมตลอด อะไรของเขาก็ไม่รู้แฮะ เป็นคนลากผมมาเองแท้ๆ




    .




    .





    "น้องแดนเอาเหล้าหรือเบียร์ดีครับ?"

    "โหย พี่จีซอง ผมไม่ดื่มครับ"

    "อะไรกันเด็กน้อย สักหน่อยเหอะ ไม่บอกออมม่าหรอก"

    "น้องกินไม่ได้ เดี๋ยวกูกินแทนเอง"

    "อ้าว น้องแดนแพ้เหล้าเหรอครับ"

    "เออ แพ้"

    "..."

    คัง แดเนียล ไม่ได้แพ้แอลกอฮอล์เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อง ซองอู ลูกชายเพื่อนแม่ถึงได้บอกกับกลุ่มเพื่อนออกไปแบบนั้น คงจะเห็นท่าทีของเขาว่าไม่อยากดื่มจึงออกตัวช่วยสร้างเรื่องให้ล่ะมั้ง หลังจากเหล่าชายหนุ่มเล่นน้ำกันเสร็จก็แยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว แดเนียลกับซองอูอยู่ด้วยกัน ในห้องพักที่เป็นเหมือนบ้านหลังเล็กๆมีอุปกรณ์ครบครัน มีเตียงขนาดใหญ่พอจะให้ผู้ชายตัวใหญ่ๆสองคนนอนด้วยกันได้ มีห้องน้ำสไตล์ธรรมชาติอยู่ภายใน มันเป็นห้องน้ำแบบเปิดโล่งเชื่อมกับภายนอกใช้ธรรมชาติเป็นตัวประสาน มีประตูกระจกบานใหญ่กั้นระหว่างส่วนห้องนอนกับห้องน้ำ แดเนียลตกใจมากโวยวายใหญ่ถึงเรื่องประตูที่เป็นกระจก จะให้เขากล้าอาบน้ำได้ยังไงในเมื่อมันมองทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ ที่สำคัญคนที่อยู่ในห้องนอนยังเป็นซองอูฮยองคนที่ชอบมาวุ่นวายกับร่างกายเขา ซองอูฮยองแก้ปัญหาโดยการบอกว่าจะออกไปรอที่ห้องมินฮยอนฮยองจนกว่าเขาจะอาบน้ำเสร็จ เขาจึงรีบผลักไสฮยองออกไป ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนาแล้วจึงเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำบ้านั่น มันก็ดูสวยดีแต่กว้างมาก เพดานเป็นท้องฟ้าสีครามที่มีลมพัดเย็นฉ่ำ รู้สึกเสียวนิดๆเหมือนกับว่ามีสายตาของใครมองดูอยู่ตลอดเวลา 

    หลังจากที่แดเนียลทำธุระส่วนเสร็จก็ลงไปรวมตัวกับเหล่าฮยองที่เริ่มตั้งวงบาบิคิวกับเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์กัน เขารับหน้าที่เป็นคนคอยเติมน้ำแข็งลงในแก้วที่พร่องไปของพวกฮยองและคอยทานบาบิคิวที่จีซองฮยองเอามาเสิร์ฟไม่หยุด ความจริงแล้วแดเนียลดื่มได้ เขาเคยดื่มกับเพื่อนๆตอนเลี้ยงจบมัธยมปลาย คออ่อนเล็กน้อยแต่ก็ไม่ถึงกับแก้วเดียวจอด แต่ในวันนี้ที่ไม่ค่อยอยากจะดื่มก็เพราะกลัวจะเมาจนควบคุมตัวเองไม่ได้ 
    พวกเขาเล่นเกมส์กันนิดหน่อยให้พอครื้นเครง โดยมีซองอูคอยดื่มแทนแดเนียล ทำให้ฮยองน่ารำคาญคนนั้นออกอาการเมาก่อนเพื่อน


    "จะต่อมั้ยว่ะหรือจะพอแค่นี้ พรุ่งนี้ต้องไปเล่นน้ำตกกันต่ออีก"

    "เอาจริงกูก็อยากต่ออีกหน่อยแต่ท่าทางไอ้อ๋งแม่งไม่ไหวแล้วว่ะ"

    "เห่ยย กูยังไหว"

    "พอเหอะฮยอง เดี๋ยวก็ตายกันพอดี พี่จีซองฮะ เดี๋ยวผมพาซองอูฮยองกลับห้องก่อนนะ"

    "อ่อ โอเคๆ"


    ซองอูยังไม่ได้เมามากจนถึงกับเดินไม่ไหว การพากลับห้องพักจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไรนัก แดเนียลถามเขาว่าอยากจะอาบน้ำอีกรอบรึเปล่า เขาส่ายหน้าก่อนจะดึงมือน้องมานั่งลงบนเตียงด้วยกัน น้องมีสีหน้าอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด คงไม่รู้ตัวเลยล่ะมั้งว่าตัวเองเป็นยิ้มง่าย ยิ้มตลอดเวลา ยิ้มให้ทุกคน ยกเว้นก็แค่เขา น้องไม่ชอบเขาเรื่องนั้นทำไมเขาจะไม่รู้ เล่นคิดอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าและท่าทางขนาดนี้นี่นะ ตอนนี้เขาไม่ได้เมาแค่พอกรึ่มๆ พอจะมีความกล้ามากพอที่จะถามในสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจออกไป

    "เรา..มานั่งคุยกันหน่อยดีมั้ยแดเนียล"

    "คุยอะไรฮะ ไว้พรุ่งนี้ได้มั้ย ผม..ง่วงแล้ว"

    "เราเกลียดพี่ใช่รึเปล่า"

    "หะ..."

    "เกลียดฮยองใช่มั้ย"

    "เฮ้ย! ซองอูฮยอง! อย่าทำหน้าแบบนี้ดิ ผม..ไม่..ไม่ได้เกลียดฮยองสักหน่อย"

    "ไม่ได้เกลียดแล้วทำไมถึงไม่เคยยิ้มให้ฮยองบ้างเลย ทำไมไม่ตอบข้อความ ทำไมไม่รับสาย ทำไมต้องคอยหลบหน้า ทำไม..."

    "ผม..ขอโทษนะฮะ ที่ทำให้ฮยองรู้สึกแย่ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่ได้เกลียดฮยองจริงๆนะฮะ แค่.."

    "แค่อะไรครับ"

    "แค่..รู้สึก..หมั่นไส้นิดหน่อย ก็ฮยองน่ะ ทำได้ทุกอย่างเลยนีี่ฮะ ออมม่าก็ชอบเอาฮยองมาเปรียบเทียบกับผม ผมสู้ไม่ได้เลยสักอย่าง"

    "ใครบอกล่ะว่าสู้ไม่ได้ คัง แดเนียล น่ะ ตัวสูงกว่าฮยองอีก แล้วยังวาดรูปสวยกว่าด้วย"


    ซองอูพูดพร้อมกับลูบกลุ่มผมนุ่มของเด็กตรงหน้าที่ตอนนี้กล้าสบตาเขาหน่อยๆแล้ว เขายิ้มก่อนดึงน้องเขามากอดเต็มรัก ทำให้อกนิ่มภายใต้เสื้อบางๆนั้นแนบเข้าที่อกแกร่งของเขา และเมื่อเหลือบมองส่วนล่างก็เห็นกางเกงขาสั้นที่เลิกขึ้นมาสูงจนเห็นขาขาวๆกับขอบชั้นในสีอ่อนก็ทำให้ส่วนกลางกายของซองอูเริ่มตื่นตัวขึ้นมา



    "ฮยอง! ปล่อยนะฮะ เนี่ย ฮยองชอบทำแบบนี้อะ ผมเป็นผู้ชายนะ มันรู้สึกแปลกๆ"

    "เป็นผู้ชายแล้วกอดไม่ได้รึไง"

    "ผมไม่ชอบ"

    "แต่ฮยองชอบ"

    "..."

    "อง ซองอู ชอบ คัง แดเนียล"

    "..."

    "ชอบมาตั้งนานแล้ว ได้ยินรึเปล่า"

    "ชอบ ชอบผมเนี่ยนะ ผมเป็นผู้ชายนะฮะ ฮยองชอบผู้ชายเหรอ! "

    "เปล่า ฮยองชอบคัง แดเนียล"

    "แต่...แต่...ผมชอบผู้หญิงนะฮะ อะ! อื้อ ฮยองจะทำอะไร! อื้อออ "



    ไม่แน่ใจว่าเพราะความมึนเมาจากเครื่องดื่มที่ดื่มไปก่อนหน้าหรือเพราะเมาขาขาวๆกับกลิ่นหอมๆของร่างกายน้องที่เป็นกลิ่นครีมอาบน้ำกลิ่นโปรดของเขา น้องคงจะแอบใช้เพราะตัวเองลืมจัดกระเป๋ามา แต่ทำไมกันนะพอกลิ่นนี้มันอยู่บนตัวน้องแล้วถึงได้หอมกว่าเดิมไปอีก 
    ซองอูรุกจูบปากนิ่มที่กำลังขยับพูดถึงรสนิยมของตัวเอง เขารู้สึกฉุนนิดๆจึงบดจูบแรงไปหน่อยจนปากน้องช้ำ เมื่อรู้สึกตัวว่าตนเองรุนแรงเกินไปจึงค่อยๆลดระดับลงกลายเป็นจูบที่โอนอ่อนยิ่งกว่าเดิม น้องใช้โอกาสนี้ผลักเขาออกก่อนจะขยับหนีไปปลายเตียงแต่เขาก็ตามไปรวบตัวไว้ได้ทัน


    "ฮื่อออ ปล่อยนะฮยอง อย่าทำแบบนี้นะฮะ"

    "ฮยองจูบหน่อยไม่ได้เหรอ"

    "ไม่ได้! ผมจะฟ้องออมม่าแน่ถ้าฮยองทำแบบนั้นอีก"

    "ไม่สงสารฮยองเหรอครับ ดูสิ"


    ซองอูพูดเสียงเศร้า แสดงสีหน้าอึดอัดก่อนจะดึงกางเกงขาสั้นของตัวเองลงแล้วส่วนนั้นก็ผงาดออกมาทันที น้องทำหน้าเหวอเมื่อได้เห็นมัน ทำไมมันถึงโตได้ถึงขนาดนั้นกันซองอูฮยองก็ไม่ได้ตัวใหญ่ไปกว่าตัวเองเท่าไหร่เลยนี่ 

    ซองอูขยับตัวเข้าไปใกล้น้องชักนำมือนุ่มให้ลูบส่วนแข็งเกร็งของเขา มือน้องสั่น หน้าซีดเล็กน้อยแต่ไม่ได้ปฏิเสธจูบที่เขามอบให้ เขาขอให้น้องช่วยอยู่นิ่งๆ เขาจะไม่บังคับไม่ทำอะไรน้องหากน้องไม่เต็มใจ เด็กน้อยพยักหน้าตกลงก่อนจะถูกดันให้นั่งชิดหัวเตียง ซองอูยืนเข่าคร่อมตัวน้อง ใช้มือข้างนึงยันหัวเตียงส่วนอีกข้างก็ชักรูดแกนกายของตัวเองต่อหน้าเด็กตัวขาวนั้น มีบ้างที่เขาใช้มันถูไปที่ข้างแก้มนิ่ม คาง ริมฝีปาก หรือแม้แต่แอบดันมันเข้าไปในโพรงปากเบาๆ ขยับมันเข้าและออกสองสามครั้งก่อนจะดึงออกมาชักรูดด้านนอก เด็กตัวขาวนั่งตัวเกร็งหลับตาแน่นแต่ก็ถูกสั่งให้ลืมตามามองในสิ่งที่เขากำลังทำ เขารูดรั้งมันเร็วๆก่อนจะใช้มันตีเบาๆที่ริมฝีปาก ข้างแก้ม แล้วกระตุกกายปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้าซ้ายของน้อง กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วทำให้แดเนียลหูอื้อตาลายคล้ายกับมึนเมาไปชั่วขณะ น้องกำลังรู้สึกและก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้จึงยกมือขวาขึ้นมาคว้าหมับเข้าที่ส่วนกลางกายของเขาที่เพิ่งจะสงบไป รูดรั้งมันเบาๆก่อนจะโน้มตัวเข้ามาครอบริมฝีปากนิ่มลงไป เก็บกลืนน้ำคาวนั้นจนสะอาดไม่นานส่วนนั้นก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง



    "แดเนียล น้องแดน อื้ม.. หยุด... แดน ถ้าไม่หยุดพี่จะทำเราจริงๆนะ"

    "อื้อ...อะ...อึก...อื้มม"



    ซองอูลูบผมนิ่มที่กำลังพริ้วไหวไปตามแรงขยับของศีรษะ เขาใช้สองมือประคองศีรษะกลมก่อนจะเป็นฝ่ายขยับเร็วๆซะเอง ก่อนจะค่อยๆถอนออกมา เขาไม่อยากเสร็จตรงนี้ เป้าหมายใหม่ของเขาเป็นข้างในตัวน้องต่างหาก เด็กตัวขาวมองเขาตาขวางก่อนจะรุกจูบเขา ดูรุนแรงเหมือนฉากรักในหนังแต่จริงๆแล้วเงอะงะเป็นบ้า แค่ทาบริมฝีปากมาแล้วก็งับปากเขาแรงๆ ดูก็รู้ว่าอ่อนประสบการณ์ ซองอูยิ้มขำก่อนจะค่อยๆสอนน้องว่าจูบมันเป็นยังไง เริ่มจากประกบปากจูบแล้วค่อยๆบดริมฝีปากเข้าไปเบาๆ ประคองใบหน้าปรับองศาให้เหมาะสมแนบชิด ดูดดึง แล้วจึงเลาะเล็มเข้าไปชิมความหวานภายใน ระหว่างนั้นมือเรียวของเขาก็ทำหน้าทีี่อื่นลูบไล้ไปทั่วร่างหนาใหญ่ของน้องเพื่อเร้าอารมณ์แล้วจึงวกมาที่ด้านหน้า บดคลึงยอดอกสวยจนมันแข็งชันขึ้น เขาผละจูบจากริมฝีปากนิ่ม ค่อยๆสูดดมความหอมและบดจูบจากลำคอสู่ยอดอกแล้วขบกัดดูดดึงมันราวกับจะมีน้ำนมออกมาให้ได้ชิม เขาจัดการกับเสื้อผ้าบางๆของน้อง พอถอดมันออกจนหมดเขาก็ได้เห็นแก้มแดงๆของน้องที่เหมือนจะได้สติกลับมาแล้ว 


    "ฮยอง..."

    "ฮยองบอกแล้วไงว่าฮยองจะทำจริงๆ"


    ซองอูดันตัวน้องให้นอนลงไปบนเตียงนุ่มแล้วจูบที่หน้าผาก ตา จมูก และริมฝีปากอิ่มเนิ่นนานจนคนน้องรู้สึกเคลิ้มตามอีกหน ใช้สองมือเค้นคลึงยอดอกแล้วบีบเบาๆไปทั่วร่าง ผิวน้องขาว เนียน ไปทุกสัดส่วนที่ข้อพับจะมีสีเข้มกว่าส่วนอื่น มันขาวอมชมพูดูน่ารักน่ากัด แน่นอนว่าส่วนนั้นของน้องก็เป็นสีชมพู มัน...น่ารักมาก


    "ฮะ...อะ...ฮยอง! ไม่ต้อง..ให้แดนก็ได้ อื้อ! "


    จนถึงตอนนี้ห้ามยังไงซองอูก็ไม่ฟังแล้ว เขาครอบครองส่วนแข็งตึงที่มีสีชมพูสดนั้นด้วยริมฝีปากรูดมันเข้าและออกสักพักแล้วผละออกมาดูดดึงสองลูกที่ติดกับแท่งแข็งนั้น ใช้มือรูดรั้งมันจนเจ้าของร่างสั่นเกร็งไปทั้งตัว ครางอื้ออ้าว่าไม่ไหวจนท้ายที่สุดก็ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาเต็มมือคนพี่ เขาใช้มันเคลือบไปที่นิ้วเรียวยาวและใช้ส่วนนึงป้ายมันไปตรงช่องทางรักสีสดสั่นระริก ชำแรกลึกด้วยสองนิ้วเข้าไปมันยากกว่าที่คิดเพราะน้องคงยังไม่เคย เขาจึงเปลี่ยนเป็นนิ้วเดียวดุนดันจนมันเข้าไปจนสุดแล้วค่อยๆหมุนควานแล้วใส่เข้าไปอีกสอง น้องร้องครางเสียงดังลั่น สะดุ้งสุดตัวยกเท้าขึ้นมายันอกเขาไว้ 


    "แดน ใจเย็นๆนะ ฮยองต้องเบิกทางก่อนไม่งั้นเราจะเจ็บกว่านี้"

    "ฮื่ออ ฮยอง มันเจ็บ..ฮึก..เหมือนมันฉีกแล้วอะ เอาออกก่อนได้มั้ยฮะ"

    "อดทนนะครับคนเก่งของฮยอง"


    ซองอูจูบปลอบเข้าที่หางตาฉ่ำน้ำของเด็กตัวขาวแล้วไล้ลงไปจูบที่ปากนุ่มจังหวะนั้นเองที่เขาเริ่มขยับดุดันนิ้วทั้งสามที่ค้างคาอยู่เข้าไปจนสุดแล้วรัวเข้าออกรุนแรงจนน้องส่ายหน้าว่าไม่ไหวแล้วยังใช้เท้าสั่นๆข้างนึงถีบอกเขาไม่หยุด เมื่อคิดว่าน่าจะพร้อมแล้วซองอูจึงถอดถอนนิ้วทั้งสามออกมา เขาใช้มือทั้งสองข้างจับเข่าน้องแยกกว้างแล้วประคับประคองแกนกายแข็งตึงของตนมาจ่อที่ปากทางแคบ 

    ซองอูละสายตาจะส่วนน่ารักนั้นขึ้นมามองตาน้อง ส่งสายตาอ้อนวอนราวกับขออนุญาต ส่วนเด็กตัวขาวก็ได้แต่หลบสายตา น้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดบังใบหน้าด้วยความเขินอายก่อนจะถูกมือเรียวของเขาดึงออกและประคองใบหน้าให้หันมาสบตากัน


    "ฮยองขอนะครับ"


    ยังไม่ทันได้ตอบเด็กใต้ร่างก็ถูกเขาจูบปิดปากซะแล้ว เขาชอบจูบของน้อง มันเป็นจูบที่ไม่ประสีประสา ชอบที่น้องพยายามจูบตอบพยายามดันลิ้นเขาเพื่อต้องการเอาชนะ แต่สุดท้ายก็แพ้พ่าย อย่างเช่นตอนนี้ถูกเขาจูบหลอกล่อก็หลงกลตัวอ่อนระทวยไปกับพื้นเตียงนุ่ม กว่าจะรู้ตัวเขาก็ใส่เข้าไปจนครึี่งด้ามแล้ว


    "อะ...ฮยอง...มันเจ็บ..นะ...อื้อ..."

    "แดเนียลคนเก่งทนหน่อยนะครับ เดี๋ยวก็เสียวแล้ว ถ้าเจ็บจะกัดฮยองก็ได้นะ"

    "ฮะ...อะ...ลึกไป ลึกไปแล้วฮะ อื้ออ"


    ซองอูไม่อยากจะเล่นแล้ว เข้าดันตัวเข้าไปจนสุด ให้ตาย มันแน่นมากกว่าที่คิดไว้ซะอีก เสียวจนเขาแทบจะขยับไม่ได้เพราะกลัวว่ามันจะเสร็จ เขาแช่มันไว้สักพักจนคิดว่าทั้งของน้องและของเขารับไหวจึงเริ่มขยับเบาๆ น้องครางงิ้งออกมาแผ่วเบา ยิ่งฟังเสียงครางของน้องแล้วอารมณ์ยิ่งพุ่งขึ้นสูงส่งผลให้เผลอเร่งจังหวะสอดใส่ถี่ยิบ 


    "ฮะ...ฮะะ ฮยองแรง...แรงไปแล้วนะ!"

    "อื้ม โทษที เสียวจนทนไม่ไหวแล้ว ขอโทษนะ"

    "อ๊าา...อะ...อะ..."


    สะโพกหนาแน่นของน้องถูกเขากระชากเข้าหาตัวแล้วส่งแท่งแข็งเกร็งเข้าไปอีกครั้ง ครั้งนี้ซองอูใส่เต็มแรงไม่มียั้งทำให้คนน้องร้องครางเสียงลั่นว่าไม่ไหวก่อนจะระบายความเสียวที่ได้รับออกมาเป็นแรงกัดหนักๆตรงหัวไหล่ของเขา ยิ่งน้องกัดแรงมากเท่าไหร่ซองอูก็ยิ่งสอดใส่รุนแรงมากขึ้นเท่านั้น เขามองดวงหน้าคนน้องที่กำลังแดงก่ำไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเสียวที่ได้รับหรือเพราะเสียงเฉอะแฉะที่เกิดจากน้ำเสียวภายในช่องทางแคบที่ถูกตอกอัดด้วยแกนกายแข็งใหญ่ของเขากันแน่ เขาส่งมันเข้าออกรัวเร็วซ้ำๆจนน้องแพ้พ่ายครูดเล็บกับผิวเขาก่อนทิ้งตัวลงไปกับเตียงแล้วเผยอปากหอบครางสุดเสียงแล้วระบายความสุขสมที่ได้รับออกมาเต็มหน้าท้องอีกครั้ง  ส่วนเขาก็ขยับเข้าออกอีกสองสามครั้งแล้วจึงกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาจนล้นช่องทางรักของแดเนียล









    "ฮื่อออ ฮยอง ปล่อยฮะ"

    "นอนกอดหน่อยซี่"

    "ไม่เอา ผมไม่ชอบ มันอึดอัด"

    "อึดอัดเหรอครับ งั้นฮยองช่วยเอาออกนะ"

    "ด..เดี๋ยว จะทำอะไร! ทำไมต้องล้วง! "

    "ก็จะเอาออกให้ไงครับ ปล่อยทิ้งไว้จะปวดท้องนะ"

    "ห้ะ?"

    "จริงๆนะ แต่ฮยองว่า...ใส่เข้าไปใหม่น่าจะดีกว่า"

    "ด...เดี๋ยว ฮื้อออ พอแล้ว ฮยองงง"




    .




    .




    ถ้าชอบก็ฝากสกรีมในทวิตแท็ก #ซองอูฮยองน่ารำคาญ ให้ด้วยนะคะ จะเม้นก็ได้เด้อ ไม่ยากเลยล็อกอินแบบใช้ทวิตเตอร์ได้นะ ถ้ามีคนสนใจอยากอ่านต่อเราก็จะมาแต่งต่อค่ะ ภาษาอาจจะไม่สวยงามมากนะเพราะเราก็เพิ่งหัดแต่งค่ะ ฝากติชมด้วย แต่งด้วยความรักองเนียลล้วนๆเลยค่ะ คือน้องเนียลน่ารักมากอะเลยต้องฝากพี่ซองอูมาเอ็นดูแทน คิคิ

    ด้วยรักองเนียล - เอบี
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
crushonpeach (@crushonpeach)
อะหูย อันดันแรกขอซับเลือดก่อนค่ะ แหะๆ หมั่นเขี้ยวน้องเรื่องนี้มาก มีความขี้ดื้อ มีความแก่นเซี้ยวแสนซน หนูทำไมชอบแกล้งพี่ซองอูเขาล่ะคะหื้อ พี่เขาก็คิดว่าหนูเกลียดไปแล้วเนี่ย แต่เอาจริงๆหนูก็ไม่ได้เกลียดพี่เขาหรอก ใช่ม้า ไม่งั้นคงไม่ยอมมาทะเลด้วย เราชอบฉากที่พี่ซองอูบอกน้องแพ้เหล้า หวงก็บอกว่าหวงค่ะ! ไม่อยากให้คนอื่นเห็นน้องตอนเมาใช่มั้ย บอกมานะ ว่าแต่ ห้องเก็บเสียงมั้ยคะ 55555555555555555 พี่ซองอูใจเย็นๆนะ (แต่จริงๆก็อยากให้แกล้งน้องคืนแรงๆ แอ๊)
nine2222_ (@nine2222_)
@crushonpeach ห้องไม่เก็บเสียงค่ะ5555555 ก็จะดังมากหน่อย พนักงานแทบงัดประตูเข้ามาช่วยเพราะนึกว่าลูกค้าถูกทำร้าย55555(ล้อเล่งงงง)