I sent a letter to mepanpanmeme
LIFE (LIKE) ON CANVAS : เธอและผืนผ้าใบ
  • • ผืนผ้าใบขาวสะอาด
    ถูกขึงตรึงบนเฟรมไม้
    บรรจงวาง บนขาตั้ง วางในมุมที่ดีที่สุดของห้องเล็กๆ ที่แสงพอจะส่องถึง
    สีและพู่กันเบอร์ต่างๆ ถูกวางเรียงพร้อมใช้งาน

    มือบรรจงบีบสีลงบนถาดไม้
    สายตาพินิจพิจารณาสีตรงหน้า

    Blue Turquoise - 905 
    คือสีที่เธอโปรดปรานที่สุด
    แต่บางครั้งเธอก็รักสีซีเปียกว่าสีใดๆ

    มือหยาบหยิบพู่กันตวัดเนื้อสีขึ้นมา
    หญิงสาวลังเลเล็กน้อย 
    ก่อนที่จะป้ายสีลงบนผิวผ้าใบ

    ผ้าใบที่ปราศจากเส้นร่าง
    ทำให้เธอตะกุกตะกักที่จะเเต้มสีโปรดลงไป
    เธอสูดลมหายใจเข้าสู่ภายใน
    หลับตาลงราวๆ 2 วินาทีเห็นจะได้
    และเริ่มลงมืออย่างคล่องแคล่ว

    ไม่เคยมีครั้งใดที่เธอปาดสีลงไปโดนไม่มีภาพในหัวล่วงหน้า ถึงแม้จะไม่มีเส้นร่างจากดินสอ
    แต่เธอมีภาพ (ของความรู้สึก) อย่่างแจ่มชัด

    แม้จะลังเลในตอนเริ่ม
    แต่ในที่สุด สีก็จะถูกสะบัด ปัดป้ายลงบนผ้าใบสีขาวสะอาด — ด้วยการตัดสินใจของเธอ

    เธอเเต้มสีโปรดลงไป
    ตามด้วยสีต่อๆมา

    แสงแดดค่อยๆเปลี่ยนสี
    เสียงนกเจื้อยแจ้วที่ส่งเสียงยามเช้าค่อยๆหายไป
    ทิ้งไว้เพียงความเงียบ ที่ปรากฏตัวพร้อมแสงดาวและพระจันทร์ 
    เงียบ — เสียจนได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถจากที่ไกลๆ
    ได้ยินเสียงลมพัด และใบไม้โบกสะบัด
    เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
    เป็นเช่นนั้น
    ในเวลาที่เธออยู่ตรงหน้าผืนผ้าใบ


    นิ้วมือของเธอบ่งบอกว่าเธอผ่านอะไรมามากมาย
    นิ้วมือที่ต่อสู้กับผืนผ้าใบ ผืนแล้วผืนเล่า 
    พู่กันและหลอดสี

    เธอผ่านมันมา
    มากพอที่เธอจะรู้จักมือของเธอเอง
    ว่าเธอช่างไม่เหมาะกับการลงสีแบบมีเส้นร่างเอาเสียเลย
    ชีวิตเธอเคยชินกับอิสระ — และความโดดเดียวก็ด้วย

    บ่อยครั้ง
    ที่มือของเธอก็ทำงานไม่ประสานกับใจและความคิด
    สายตาของเธอหรือเปล่าที่เป็นตัวตัดสิน?
    และความรู้สึกไม่ได้ดั่งใจก็เริ่มทำงาน

    เธอผิดพลาด
    และแก้ไขสีที่ไม่ได้ดังใจ
    จริงอยู่ว่ามันแก้ได้ — แต่ก็ไม่เหมือนที่ตั้งใจไว้หรอก
    ก็เธอหน่ะ เป็นพวกบ้าความสมบูรณ์แบบเอาซะเหลือเกิน

    หลายครั้งที่เธอใช้สีขาวทาทับผ้าใบทั้งผืน
    ราวกับโกรธสีทุกสี แปรงทุกแปรงที่สัมผัสผ้าใบของเธอ
    รวมไปถึงโกรธมือของเธอ ที่ไม่เป็นดังใจ

    เธอผ่านการแก้ไขผ้าใบผืนแล้วผืนเล่า
    ไม่ปรารถนาที่จะเห็นสิ่งที่ไม่ชอบ ถูกเอามาวางใกล้ตัวเธอ การสาดสีขาวลงไปเป็นเรื่องที่สบายใจที่สุด
    —เธอพึงพอใจที่ได้ทำเช่นนั้น

    [ แต่ถึงอย่างนั้นเธอแน่ใจหรือ
    ว่าจะขาวสะอาดดังเดิมได้จริงๆ ... ]

    สีขาวช่วยกลบทุกสี
    แต่ไม่อาจกลบความนูนของเนื้อสีได้เลย

    ผิวของผ้าใบโอบอุ้มความหนาของสีที่หนาหนักขึ้นเรื่อยเรื่อย —

    พู่กันทำงานอย่างขัดข้องเล็กน้อย
    เพราะร่องรอยของสีเดิม
    มันไม่ลื่นไหลเหมือนเวลาที่ปาดลงบนผ้าใบเกลี่ยงเกลา

    •• เธอพยายามแก้ไขแบบนั้นอยู่หลายครั้ง
    สุดท้ายเธอต้องยอมแพ้
    และเริ่มต้นกับผ้าใบผืนใหม่
    ยอมให้มีผ้าใบที่ไม่ชอบวางตั้งอยู่ในห้องบ้าง

    และเริ่มต้นใหม่
    ตั้งใจกับผ้าใบผืนใหม่
    มีความสุขกับผ้าใบผืนใหม่
    ให้นิ้วมือได้มีอิสระไปพร้อมกับพู่กันคู่กาย

    ปล่อยให้ตัวเองได้ยิ้มอีกครั้งและอีกครั้ง
    เรื่อยไป :-)

    🌷


    3 กรกฎา ปี 2020
    [ พบว่า : ชีวิตเปรียบเสมือนสีน้ำมันบนผ้าใบ ]




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in