I sent a letter to mepanpanmeme
when death was arrived
  • วันนี้วันที่ยี่สิบสาม พฤษภาคม ๒๕๖๒
    วันนี้เป็นวันเสาร์
    และฉันตื่นขึ้นมา เช้ากว่าทุกวัน
    เช้ากว่าเวลาที่ต้องตื่นขึ้นไปทำงานเสียอีก

    #DeadlineAlwaysExists 
    ที่เพื่อนบอกให้ทำเมื่อวาน แต่ฉันก็บอกปัดแล้วก็ลืมมันไป
    ท่าทีที่เหมือนสนใจแต่ก็กดดูแฮชแท๊กแล้วเลื่อนผ่านไป
    สายตามองที่มือถือ แต่ฉันกลับไม่ได้อ่านข้อความในนั้นเลย
    และฉันลืมมันไปในที่สุด

    ...

    เช้านี้ืตื่นขึ้นมา
    นิ้วมือไถไทม์ไลน์ทวิตเตอร์อย่างเคยชิน
    แฮชแท๊กที่ว่า
    ถูกเลื่อนผ่านมาให้เห็นอีกครั้ง

    'ขอเวลา 5 นาที มาคุยกับตัวเองกัน'

    อืม ไหนไหน ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว แล้วก็นอนไม่หลับแล้วด้วย
    ตัดสินใจกดเข้าดูนั่นแหละ
    และตัดสินกรอกข้อความต่างๆลงไป

    ระหว่างที่ทำ...

    หัวใจเต้นตึกตึก
    มันย้ำว่ายังมีชีวิตอยู่

    ฉันยังคงตอบคำถามและกรอกข้อความไปเรื่อยๆ

    เรื่องตายและบทสนทนากับยมทูตเป็นแค่ฝันไป
    ถือว่าได้ซ้อมตาย

    — วันนี้ที่ได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่อยากปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ แบบที่เคยเป็นมาอีกแล้ว 
    ที่ผ่านมาเราพิถีพิถันใช้ชีวิตไล่กวดความสมบูรณ์แบบมาตลอดเลย
    (จนเผลอโยนความสุขทิ้งไปได้ยังไงกัน)

    คำถามสุดท้าย
    ไม่อนุญาตให้กรอกคำตอบลงไป
    แต่เราต้องตอบตัวเอง

       ถ้าวันนี้คุณไม่มีลมหายใจแล้ว   

        สิ่งที่อยากทำที่สุดคืออะไร?    


    หัวสมองว่างเปล่า...
    หัวใจเองก็ว่างเปล่าเหมือนกัน...

    ...

    ๒๖ ปีที่ผ่านมาที่เราได้เกิดขึ้นมาและใช้ชีวิต
    เราไม่ใช่คนที่มีความสุข

    เรามีชีวิตอยู่กับสิ่งที่ 'ต้องทำ' มาตลอดเลย
    พอต้องคิดว่า สิ่งที่อยากทำที่สุดคืออะไร
    มันกลายเป็นคำตอบที่ทำให้เราอยากร้องไห้ออกมา
    แต่ก็ร้องไม่ออก —

    เสียงของเรามันเบากว่าเสียงคนอื่นมาตลอดเลย...
    เราอยากทำอะไรกันแน่นะ

    อะไรที่ว่า ถ้าไม่ใช่งาน
    อะไรที่ว่า ที่ต้องเป็นเรา ที่จะลงมือทำ
    อะไรที่ว่า ที่คิดว่าตายไปแล้วไม่ทำต้องเสียดายแน่ๆ

    ...

    ตอนนี้เราตอบตัวเองไม่ได้
    แต่อย่างน้อยเราก็ได้รู้แล้วว่า
    สิ่งที่เราอยากทำ 
    สิ่งที่จะทำให้เรามีความสุขและมีความหมาย มันยังไม่ชัดเจนเลย
    ไม่ชัดเจนมากพอที่จะทำให้เรามีแรงตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่

    เราตื่นขึ้นมาทำสิ่งต่างๆ เพียงเพราะมันต้องทำ
    เหมือนนกที่ต้องออกหากิน
    แต่ไร้ซึ่งความหวัง ความฝัน หรือความหมายใดใด
    เราทำเพียงเพื่อไม่ให้กายเนื้อหนังของเราตายไป
    แต่แท้ที่จริงจิตใจและวิญญาณของเรากำลังบุบสลาย...

    หัวใจกระตุกเล็กน้อย
    ที่ได้รู้ว่าที่ผ่านมามันเป็นแบบนั้น

    แต่ก็คงเป็นสัญญาณที่ดี
    ที่เราจะได้เริ่มคุยกับตัวเอง
    ถามตัวเอง
    ฟังตัวเอง

    ขอบคุณ #DeadlineAlwaysExists  ที่ชวนมาคุยกับตัวเอง
    ขอบคุณเพื่อนที่ส่งมาให้อ่าน

    อย่างน้อยตอนนี้
    ก็ได้ยินเสียงของสิ่งมีชีวิตรอบตัว
    ดังกว่าเสียงรบกวนในความคิดฟุ้งซ่านกระจัดกระจายของตัวเองบ้างแล้ว


    จดหมายฉบับนี้ ฉันขึ้นถึงตัวเอง
    ตอนอายุ 26 ปี
    หรือ 9603 วัน
    หรือ 230481 ชั่วโมง
    หรือ 13828881 นาที
    หรือ 13828881 วินาที

    และเวลากำลังหมุนไปข้างหน้า
    ...

    คำถามที่ตอบไม่ได้ เป็นคำถามสำคัญ
    และจำเป็นที่จะต้องเขียนจดหมาย ตอบตัวเอง...
    ขอให้เจอคำตอบเร็วเร็ว








Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in