Chocolate N' Spicecloudburst
Chocolate has its season
  • เช้านี้ผมยุ่งมากจนไม่มีเวลาเงยหน้ามองว่าใครบ้างที่เป็นคนเคาะกระดิ่ง

    "บอกเมนูและชื่อมาเลยครับ" ผมพูดพลางบีบวิปปิ้งครีมลงบนช็อกโกแลตแฟรปเป้ของลูกค้าที่ชื่อเดซี่ ซึ่งแอบคาดหวังไว้ว่าจะเป็นคนสุดท้ายในนาทีเร่งด่วนนี้

    "อะไรก็ได้ที่ทำให้อิ่มท้อง"

    ผมคิ้วกระตุก เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นเป็นคุณลูกค้าขาประจำคนเดิมในชุดลำลองธรรมดา แต่แปลกตาตรงที่ตอนนี้เขาโกนหนวดเคราออกแล้ว "ที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหารนะครับ"

    "แล้วใครบอกว่าฉันจะมาซื้ออาหาร" เขาตอกกลับ ก่อนชี้นิ้วมาที่หน้าของผมแล้วหัวเราะอย่างไม่เกรงใจ "ขอบตาเธอสีไล่ ๆ กับนมช็อกโกแลตเลย"

    "ในหัวของคุณมีแต่เรื่องช็อกโกแลตหรือไง" ผมบ่นอุบอิบ ขณะยื่นแก้วช็อกโกแลตแฟรปเป้ให้เด็กสาวอีกคนที่ยืนรออยู่และกำลังมองบทสนทนาที่เกิดขึ้นด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ "เขาพูดถูก ตอนนี้หน้านายเหมือนกับแพนด้าแดงเลย"

    ผมยืนตะลึง ปั้นหน้าไม่ถูก ขณะที่สาเหตุของเรื่องทั้งหมดทั้งมวลเอาแต่หัวเราะงอหาย กระนั้นผมก็ไม่มีกะจิตกะใจจะเอ่ยโทษเขาว่าเพราะเหตุการณ์เมื่อวานผมถึงไม่สามารถข่มตาลงนอนได้ — ความรู้สึกล่องลอยเหมือนจะหลุดออกจากแรงโน้มถ่วงทั้งที่หัวใจเต้นตุบตับกระแทกลงพื้นไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาล้อเล่นกันได้

    "แล้วขนมของฉันล่ะ" เขาทวง

    ผมฉีกโน้ตออกด้วยแรงที่มากเกินพอดี นี่มันเกินไปแล้ว เขาสร้างผลกระทบอันเลวร้ายต่อคนอื่นโดยยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปได้ยังไง "ขอเมนูกับชื่อด้วยครับ"

    "ขนมอะไรก็ได้กับช็อกโกแลตปั่น" เขาตอบเสียงสดใส ดวงตาเป็นประกายทำให้ผมใจอ่อนยวบไปเสียอย่างนั้น และรู้สึกตระหนกหน่อย ๆ กับอารมณ์ที่เปลี่ยนไวยิ่งกว่าสับสวิตซ์ของตัวเอง

    "แล้วชื่อ..." จู่ ๆ มือที่จับปากกาก็สั่นขึ้นมา ผมใจเต้นอย่างลุ้นระทึก เป็นลูกค้ากันมานานแต่ไม่รู้จักชื่อเสียที นี่นับว่าเป็นเหมือนการพัฒนาความสัมพันธ์ไปอีกระดับ ถ้านับการขู่กรรโชกเอาช็อกโกแลตเป็นหนึ่งในการสร้างสัมพันธภาพนะ

    เขาเปลี่ยนมามองผมนิ่ง "ทอม"

    "จริงเหรอครับ" ผมมองเขาตาโต เรื่องตื่นเต้นที่สุดอย่างหนึ่งของชีวิตคือเรื่องบังเอิญที่เราไม่มีวันจะคาดคิดถึง ชื่อนี้อาจจะได้ยินบ่อยจนเกร่อไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ทุกวันที่ผมจะได้ทำความรู้จักคนชื่อทอม "เราชื่อเหมือนกันเลย ผมก็ชื่อทอม"

    ตรงข้ามกับผมอย่างสิ้นเชิง เขาย่นจมูก ท่าทางไม่ประทับใจ "ใช่เยี่ยมมาก รีบ ๆ เขียนแล้วทำขนมให้ฉันสักที ช็อกโกบอย"

    ผมกอดอก "คุณเรียกผมแบบนั้นเกินสามครั้งแล้วนะครับ ไม่สุภาพเลย"

    "เธอ...แค่ทำขนมสักทีได้ไหม ฉันหิว!" เขาถลึงตาใส่ผมอีกแล้ว แต่คราวนี้มันไม่ได้ผลเท่าไหร่ ผมไม่รู้สึกกลัวมากเท่าหลาย ๆ วันที่ผ่านมาแล้ว น่าแปลก

    อาจจะเพราะท่าทางตอนสั่งขนมก่อนหน้าก็ได้ "ได้ครับ" ผมพยักหน้าหงึกหงัก เขียนบนโน้ตตัวโต ๆ ว่า 'ทิม — ช็อกโกแลตแฟรปเป้และขนมอะไรก็ได้' ก่อนแปะข้างแก้วแล้วจงใจวางด้านที่มีโน้ตให้หันไปทางเขา

    'ทิม' กัดฟันกรอดเป็นการตอบโต้ ผมรีบหันไปทางบาร์ด้านหลัง ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ผมดึงแขนเสื้อที่ทบกันแล้วขึ้นอีกนิด และเริ่มทำช็อกโกแลตแฟรปเป้ เมนูยอดฮิต(และง่ายที่สุด)ของร้าน เมื่อเสร็จแล้วจึงยกแก้วมาให้เขาพร้อมฉีกยิ้มเป็นมิตรให้คุณลูกค้าผู้นั่งเท้าคางอารมณ์บูดเป็นหมีกินผึ้ง "แล้วไหนขนม"

    "รออีกเดี๋ยวเท่านั้นครับ" ผมเลียนเสียงแบบเชฟชื่อดังในโทรทัศน์ ทอมพ่นลมหายใจ

    ผมยังคงตรึงรอยยิ้มไว้บนหน้าอย่างหุบไม่อยู่ สิ่งหนึ่งที่ผมเรียนรู้จากลูกค้าที่เอาแน่เอานอนไม่ได้อย่างทอมก็คือคุณต้องเตรียมพร้อมเสมอ ซึ่งผมก็ได้เตรียมมันไว้แล้วและภูมิใจนำเสนอมาก ๆ

    ผมก้มลงดึงถาดจากในเตาอบใต้เคาน์เตอร์ออกมา กลิ่นช็อกโกแลตและไข่ลอยแตะจมูก ถ้าผมไม่เข้าข้างตัวเองจนเกินไป มันก็คงหอมมากจนทอมลืมความหงุดหงิดไปชั่วขณะและโน้มตัวเข้ามามองอย่างสนใจ  "นั่นอะไรน่ะ"

    "ทาร์ตไข่ช็อกโกแลตครับ" ผมตอบ มือค่อย ๆ แกะทาร์ตออกจากพิมพ์มาวางบนจาน "เอากี่ชิ้นดี"

    เขาสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง แล้วว่าหน้าตาย "เอาหมดนั่นล่ะ" 

    ผมยิ้มจนรู้สึกเจ็บแก้มไปหมดแล้ว

    ระหว่างที่ทอมกำลังกินขนมอยู่นั้นไม่มีลูกค้า ผมจึงเป็นฝ่ายนั่งเท้าคางจ้องเขาบ้าง "อร่อยมากเลยใช่ไหมครับ" ผมแกล้งกระซิบ

    เขาเหล่ตา "ก็ดี"

    ผมถอนหายใจ มือเอื้อมไปดึงจานของเขา ทอมรีบยื้อกลับ "จะทำอะไร"

    "ผมไม่อยากให้ลูกค้าคนสำคัญกินของที่มีรสชาติแค่ ก็ดี นี่ครับ"

    "เรื่องนั้นฉันจะเป็นคนตัดสินใจเอง เจ้าหนู" เขาเอาแขนข้างหนึ่งล้อมบังจานไว้ ตาจ้องผมเขม็งเป็นการเตือนว่าอย่าเข้าใกล้ มืออีกข้างจับส้อมจิ้มทาร์ตเข้าปากเคี้ยวกรุบ

    ผมกลั้นขำจนปวดหัว

    ใครว่าฤดูของช็อกโกแลตไม่มีจริง ผมว่าพวกเขาก็แค่ไม่สังเกตให้ดีพอเท่านั้นเอง





    อ้างอิง
    สูตรทาร์ตไข่ช็อกโกแลต
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in