Amnesia | #Amnesiaโทรุกะliving_doll
Amnesia | Chapter 1 | #Toruka





  • Osaka, Japan 20xx


    Hiroki Moriuchi:
    พี่ครับ
    จะกลับเมื่อไหร่เมสเสจมาบอกผมไม่ก็พี่เรียวตะหรือพี่โทโมยะนะ
    กลับคนเดียวมันอันตราย

    Takahiro M.:
    ครับคุณพ่อ


    โทรศัพท์เครื่องบางถูกเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ท ขาเรียวก้าวไปตามทางเดินผ่านร้านรวงต่างๆ ที่เปิดไฟแข่งกันละลานตา กล้องฟิล์มในมือถูกยกขึ้นมากดชัตเตอร์เก็บภาพยามค่ำคืนของเมืองโอซาก้า บ้านเกิดของเรียวตะเพื่อนสนิท

    เป็นครั้งแรกที่ทากะถูกอนุญาตให้ออกมาเดินเที่ยวเล่นคนเดียวหลังจากที่ประสบอุบัติเหตุเมื่อ 2 เดือนก่อน



    ใช่

    ทากะถูกรถชน


    ตอนกำลังจะข้ามถนน


    โทโมยะบอกว่าอย่างนั้น


    เอาเป็นว่าอย่าพูดถึงมันเลยดีกว่า



    Masato D. Hayakawa:
    ทากะ อยู่ไหนวะ

    Rrrrrrrrrrrrr

    Masato D. Hayakawa is calling you

    "ฮัลโหลครับ"

    "ทากะ อยู่ไหนวะ"

    "ออกมาเดินเล่น เดี๋ยวกลับ"

    "เออๆ จะกลับก็โทรบอกเดี๋ยวไปรับ"


    ครับ ตามนั้น

    ทุกคนห่วงผมเหลือเกิน


    "อยากกินแกงกะหรี่อ่ะมาซาโตะ"

    "ทำเองสิวะ"

    "เดฟฟฟฟฟฟฟฟ"

    "เออๆ รีบกลับมาก่อนสามทุ่ม"

    "คร้าบคุณพ่อ"

    ทากะรู้สึกเหมือนมีพ่อหลายคน


    ทากะเก็บมือถือเข้ากระเป๋าอีกคร้ั้ง มองดูกล้องเช็คจำนวนรูปที่ถ่ายไป

    เหลือ 1 เฟรม

    "จะถ่ายอะไรดี"

    เสียงใสพึมพำกับตัวเอง


    Here I am waking up, still can't sleep on your side
    There's your coffee cup, the lipstick stain fades with time

    เสียงกีตาร์โปร่งลอยเข้ามากระทบโสตประสาท พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ร้องคลอมาตามลม

    สองขาเริ่มก้าวเดินตามเสียงไปอย่างไม่รู้ตัว

    If I can dream long enough, you'd tell me I'd be just fine
    I'll be just fine


    ทากะหยุดก้าวเดินเมื่อพบที่มาของเสียง

    ชายหนุ่มผมสีบลอนด์คนนึงกำลังยืนดีดกีตาร์พร้อมกับร้องเพลงอยู่ท่ามกลางผู้คนที่ยืนรายล้อมเป็นวงกลม

    บางคนหยุดยืนฟัง

    บางคนเดินผ่านเลยไป

    บ้างก็หยิบมือถือขึ้นมาอัดวีดีโอ

    ทากะพยายามแทรกผู้คนเข้าไปเพื่อที่จะได้เห็นชัดๆ

    So I drown it out like I always do
    Dancing through our house with the ghost of you
    And I chase it down, with a shot of truth
    Dancing through our house with the ghost of you

    ในที่สุดทากะก็แทรกฝูงชนเข้ามายืนแถวหน้าได้สำเร็จ

    ผมสีบลอนด์สว่าง ส่วนสูงที่ทากะแอบอิจฉา คนๆ นั้นดูดีในชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงรัดรูปสีเดียวกัน นิ้วเรียวยาวที่กดคอร์ดกีตาร์ ริมฝีปากอวบอิ่มที่เปล่งเสียงทุ้มต่ำขับร้องเพลง Ghost of You ที่ทากะเคยได้ยินจากที่ไหนสักที่

    "เสียงดีใช้ได้แฮะ" ทากะพึมพำพร้อมยกกล้องขึ้นเล็ง

    Cleaning up today, found that old Zeppelin shirt
    You wore when you ran away, and no one could feel your hurt
    We're too young, too dumb, to know things like love
    But I know better now, better now

    มือขาวหมุนเลนส์เพื่อหาจุดโฟกัสของภาพ

    So I drown it out like I always do
    Dancing through our house with the ghost of you

    นิ้วเรียวค่อยๆ กดลงบนปุ่มชัตเตอร์

    And I chase it down, with a shot of truth
    Dancing through our house with the ghost of you...

    แชะ!


    ทากะชะงัก


    แก้มขาวเจือสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากสีสดเม้มเข้าหากันแน่น


    เพราะอะไรน่ะหรือ


    เพราะจังหวะที่ทากะกดถ่ายรูป เป็นจังหวะที่นักดนตรีคนนั้นหันหน้ามาพอดี


    รอยยิ้มอบอุ่นที่ทากะไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยได้ขนาดนั้นถูกส่งมาให้คนที่อยู่หลังกล้อง


    ทากะเสหลบสายตา ค่อยๆ ลดกล้องลงเมื่อได้ยินเสียงปรบมือจากผู้คนรอบข้าง ชายคนนั้นก้มหัวขอบคุณผู้ชม

    ยังไม่ทันที่ทากะจะทำอะไรต่อ เจ้าเครื่องมือสื่อสารประจำกายก็สั่นครืดอยู่ในกระเป๋า



    Rrrrrrrrrrrrrr

    Hiroki is calling you

    "ฮัลโหลฮิโรกิ"

    "พี่ เมื่อไหร่จะกลับบ้านครับ พี่มาซาโตะบ่นแล้วนะ"

    ทากะหัวเราะเมื่อได้ยินเสียงบ่นโวยวายของมาซาโตะแทรกเข้ามาในสาย พร้อมกับเสียงหัวเราะของเรียวตะกับโทโมยะ

    "โอเคๆ พี่กลับเดี๋ยวนี้แหละ บอกมาซาโตะทีว่าแกงกะหรี่มันไม่เป็นหมันหรอก"

    "ให้ผมไปรับมั้ยครับพี่" น้ำเสียงเจือความห่วงใยจากน้องชาย

    "ไม่เป็นไรฮิโรกิ พี่กลับเองได้ ไม่ต้องเป็นห่วง"

    "โอเคครับ ถ้ามีอะไรรีบโทรหาผมเลยนะ"

    "อือฮึ เจอกันที่บ้านนะ"


    นิ้วเรียวแตะปุ่มวางสาย มิวายหันไปมองนักดนตรีคนนั้นอีกครั้ง แล้วก็พบว่าอีกฝ่ายสะพายกีตาร์ยืนมองมาทางทากะอยู่เช่นกัน

    "สวัสดีครับ คุณร้องเพลงเพราะมากๆ เลย"

    "ขอบคุณครับ"

    ทากะหันมองรอบตัว ไม่แน่ใจว่าผู้คนรอบกายหายไปตอนไหนแต่ตรงนี้เหลือแค่เขากับผู้ชายคนนี้แล้ว

    "เอ่อ... ผมกลับก่อนนะครับ"

    "หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะครับ.."

    ทากะยิ้มให้กับประโยคนั้น ค้อมหัวให้อีกคนเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังก้าวกลับไปทางเดิมที่เดินมา


    โดยไม่ทันเห็นรอยยิ้มและสายตาที่เต็มตื้นไปด้วยความคิดถึงจากคนที่ยังยืนอยู่ที่เดิม
    ยามาชิตะ  โทรุหยิบมือถือขึ้นกดส่งข้อความหาโคฮามะ เรียวตะ

    Yamashita Toru:
    ฉันเจอทากะแล้ว


    "ได้เจอกันสักทีนะ ทากาฮิโระ"


    -------------------------------------------------------------------------------------------

    Talk:

    อารมณ์ชั่ววูบจากการฟังเพลง Amnesia ต่อด้วย Ghost of You ของ 5sos ค่ะ...

    ยังมีหน้ามาเขียนฟิคทั้งๆที่แก้ไอยังไม่เสร็จ

    และใช่ค่ะ ฟิคเรื่องนี้พี่โทรุร้องเพลงได้นะคะ 5555

    อยากเมาท์มอยติชมโหวกเหวกโวยวายติดแท็ก #Amnesiaโทรุกะ หรือเมนชั่น+ดีเอ็มมาแอค @pxycho_p ก็ได้ค่ะ มาคุยกัน เหงา 555
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in