Me after people, places, and things.medusawrites
หลง | #umaywrite2020
  • ถึง หลิวไห่ควาน,

    จดหมายฉบับนี้จะเป็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่ผมจะเขียนส่งให้พี่แล้วนะครับ ที่จริงผมแทบไม่มีอะไรจะเล่าเลย ผมไม่ได้ทำอะไรเลยล่ะครับช่วงนี้ ผมกำลังประวิงเวลา ไม่อยากให้เวลาเดินเร็วไปมากกว่านี้ ผมพยายามหายใจให้ช้าลงอีกหน่อย เผื่อว่าเวลา (ที่พี่ย้ำกับผมอยู่ตลอดว่าเป็นสิ่งสมมติ) จะเดินช้าลง ทุกวันนี้ผมทำทุกอย่างช้าลง เดินช้าลง กินช้าลง ค่อยๆสัมผัสความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้นในแต่ละวินาที เพราะฉะนั้นผมต้องขอโทษพี่ล่วงหน้าด้วยนะครับที่จดหมายฉบับนี้ผมคงจะเขียนได้ช้ามากๆ อาจจะค่อยๆเขียนช่วงเวลาละประโยค จนกว่าจะถึงวันที่ต้องไปจากที่นี่จริงๆ จนอาจจะช้าถึงขนาดที่ว่ากว่าจดหมายฉบับนี้จะส่งไปถึงพี่ พี่ก็คงจะเขียนจดหมายตอบกลับมาให้ผมไม่ได้แล้ว แต่ไม่ต้องกังวลนะครับ ยังไงผมก็ไม่โกรธพี่หรอก ผมจะไม่คิดเล็กคิดน้อยเหมือนที่ผ่านๆมาอีก

    ถึงแม้ผมจะอยากให้เวลาผ่านไปช้าแค่ไหน เวลา (ที่เป็นสิ่งสมมติ) ก็ยังคงเดินไปตามครรลองของมันอยู่ดี ผมมีเวลาเหลืออยู่ที่นี่อีกเพียงแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น ผมยังจำความรู้สึกแรกที่มาที่นี่ได้อยู่เลย ความตื่นเต้นและความกลัวในวันนั้น ไม่มีเหลือมาถึงวันนี้เลยแม้แต่น้อยเลยครับ ความตื่นเต้นกลายมาเป็นความธรรมดา ความกลัวกลายมาเป็นความเคยชินไปซะแล้ว แต่เมื่อเวลาเหลือเพียงแค่สัปดาห์เดียว เวลาเพียงแค่ 7 วัน แค่ 168 ชั่วโมง หรือแค่ 10,080 นาที และแน่นอน 604,800 วินาที (มาถึงตรงนี้พี่ก็คงจะเถียงผมในใจอีกแล้วว่าคำตอบของเวลาไม่ใช่ตัวเลขแบบนี้) แปลกนะครับ ยิ่งหน่วยเล็กลง ตัวเลขก็มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ตัวเลขที่มากขึ้นพวกนี้กลับไม่ได้ทำให้ค่าของมันมากขึ้นตามเลย เพราะสุดท้ายแล้วมันก็มีค่าเพียงแค่ 7 วันเหมือนเดิม ซึ่งตอนนี้อาจจะไม่ใช่ 7 วันแล้ว เพราะผมใช้เวลาเกือบชั่วโมงไปกับการเขียนย่อหน้านี้ 

    ในช่วงเกือบ 604,800 วินาที (อย่าเพิ่งกลอกตาใส่ผมนะ พี่ก็รู้ว่าผมชอบความ dramatic มากแค่ไหน) นี้ทำให้ผมรู้แล้วครับว่าที่พี่พร่ำบอกในจดหมายทุกฉบับว่าผมไม่จำเป็นจะต้องจากทุกคนมาไกลขนาดนี้เพื่อทำใจ ฟูมฟาย หนีจากสิ่งที่ไม่อยากรับรู้หรือที่ผมพยายามบอกกับทุกคนว่าผมมา 'ค้นหาตัวเอง' ไกลถึงขนาดนี้ อันที่จริงผมไม่จำเป็นจะต้องไปไหนเลยด้วยซ้ำ ถ้าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะผม ทุกอย่างก็ควรจะเปลี่ยนไปเพราะผมได้เหมือนกัน เหมือนที่พี่บอก แต่ก็อย่างที่พี่รู้ ผมคงไม่มีทางเชื่อพี่แค่เพียงคำพูดไม่กี่ประโยคของพี่อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นการที่ผมมาที่นี่ ผมคงจะเรียกว่าสูญเปล่าไม่ได้ ถึงผมจะเรียกเวลาที่ผมเสียไปคืนมาไม่ได้ เพราะไม่ใช่ว่าผมจะคิดได้อย่างนี้ตั้งแต่คืนแรกที่มาอยู่ที่นี่ แต่ผมไม่รู้สึกว่าผมเสียอะไรไปเลย กลับกันผมกลับรู้สึกว่าตัวตนของผมที่เคยหลง เคยมัวเมาไปกับสิ่งภายนอกที่แทบจะไม่มีความสลักสำคัญอะไร นอกเสียจากความน่าหลงใหลเป็นครั้งคราวพวกนั้น ตอนนี้ตัวผมกำลังถูกประกอบสร้างขึ้นมาใหม่จากผมคนเดิมที่แตกสลาย ชิ้นส่วนเศษซากเหล่านั้นกำลังถูกผมผู้เป็นเจ้าของหยิบเลือกขึ้นมาเรียงใหม่ อาจจะไม่สวยงามเหมือนเดิม หากแต่มันกลับเป็นตัวตนที่ผมค่อนข้างภูมิใจ จนอยากเจอพี่จะแย่อยู่แล้ว (ไม่ใช่ว่าอยากได้คำชมจากพี่หรอกนะครับ แต่ถ้าได้ด้วยผมก็ยินดีครับ) ผมแค่อยากจะบอกพี่ด้วยตัวเองว่า 'ผมกลับมาแล้วครับ' น้องที่พี่รู้จักคนนั้น กับผมในวันนี้ ผมเจอแล้วครับ ผมเจอผมที่ผมเคยรู้จัก ผมที่กำลังเป็นอยู่ และผมที่ผมอยากจะเป็น 

    ขอบคุณนะครับที่ตามใจเด็กดื้อคนนี้เสมอมา (ใช่ครับ พี่อ่านไม่ผิดหรอก ผมยอมรับแล้วครับว่าผมดื้อ แต่แค่ในจดหมายฉบับนี้เท่านั้นหรอก) สิ่งที่ผมเลือกเองไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกสูญเสียอะไรก็จริง แต่ผมก็มีสิ่งที่ผมเสียดายจากการตัดสินใจครั้งนี้ของผมเหมือนกัน หนึ่งในนั้นคือการที่ผมมาไกลถึงขนาดนี้ ไกลจากพี่ ไกลจากทุกคน ผมขอโทษนะครับที่ตอนนั้นตัดสินใจไปโดยไม่ได้คิดถึงทุกคนเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะพี่ ที่คอยอยู่เคียงข้างผมเสมอมา แต่ตอนนี้ผมกำลังจะกลับไปแล้ว กลับไปหาพี่ กลับไปหาทุกคน โดยที่รู้ว่าผมไม่จำเป็นต้องเป็นใคร หรือเป็นอะไรอีก ผมจะเป็นเพียงแค่วังจั๋วเฉิงที่มีความสุข วังจั๋วเฉิงที่อยากมีความสุขและจะมีความสุข ผมเขียนย่อหน้านี้ก่อนที่ผมจะกลับไปหาพี่จริงๆแล้ว ขอโทษสำหรับลายมือนะครับ ตอนนี้ผมอยากให้เวลาเดินเร็วขึ้นอีกมากๆ เพื่อที่จะได้เห็นรอยยิ้มของพี่ด้วยตาตัวเองสักที รอผมอีกหน่อยนะครับ


    รักพี่เสมอครับ,


    วังจั๋วเฉิง.




    .

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in